Share The Article

INDIA_KISS_PROTEST_2193499f

[divider]

ലേഖനത്തില്‍ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെയും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുടെയും പൂര്‍ണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം ലേഖകനില്‍ മാത്രം നിക്ഷിപ്തമാണ് – എഡിറ്റര്‍ 

[divider]

ഇതു കേള്‍ക്കുന്ന മാത്രയില്‍ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സ് പുളകമണിയും. കുളിരണിയും. ‘ഉമ്മ ഉമ്മ ചക്കരയുമ്മ’ അതൊരു ചേതോവികാരമാണ്. മനസ്സിന്റെ ഊഷ്മളതയാണ്. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി കണ്ടാലും, കരച്ചില്‍ കണ്ടാലും സ്‌നേഹ പ്രകടനമായി നമ്മള്‍ വാരിപുണര്‍ന്ന് ഒന്നിലധികം ചുംബനം കൊടുത്തിരിക്കും. അതും ലിംഗ പ്രായഭേദമില്ലാതെ. അതിനു സ്ഥലകാലവും, സമയവും, സാഹചര്യവും, ഒന്നും പരിഗണിക്കാറില്ല. ചുംബനം ശിശുവിന്റെ കവിളത്തും, നെറുകയിലും,നെറ്റിയുലും ആണ് സാധാരണ കൊടുക്കുന്നത്.

മുതിര്‍ന്ന കുട്ടികളെ പലപ്പോഴും പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും, എന്തിനു അംഗീകരിക്കേണ്ട അവസരങ്ങളില്‍പോലും വേണ്ടും വിധം അഭിനന്ദിക്കുക പോലും ചെയ്യാറില്ല. മാതാക്കള്‍ മുതിര്‍ന്ന ആണ്‍കുട്ടികളുടെ നെറ്റിയുലും മൂര്‍ദ്ധാവിലും, പിതാക്കന്മര്‍ മുതിര്‍ന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ നെറ്റിയിലും, നെറുകയിലും ചുംബിക്കാറുണ്ട്. മേല്‍ പറഞ്ഞ രണ്ടു തരം ചുംബനങ്ങളിലും വെറും നിഷ്‌കളങ്ക സ്‌നേഹം മാത്രമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. അവിടത്തെ പ്രേമത്തിന് വികാരമുണ്ടെങ്കിലും കാമത്തിന്റെ ആസക്തി തീരെ ഇല്ല. എന്നാല്‍ സ്ത്രീ പുരുഷ ബന്ധത്തില്‍ ചുബനത്തിന് പ്രസക്തി യുണ്ടെങ്കിലും ആ ചുബനങ്ങളില്‍ പ്രണയമുണ്ടെങ്കിലും പ്രകൃതിയുടെ ഉല്‍പാദന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായ കാമാസക്തി അതി ശക്തമാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അത് പരസ്യമായി നടത്താവുന്നല്ല. ഉരലു തന്നെ വിഴങ്ങുമ്പോള്‍ വിരലു കൊണ്ടൊരു മറ വേണം എന്ന് പഴമക്കാര്‍ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ.

ആദ്യം പറഞ്ഞ രണ്ടു തരം ചുംബനങ്ങളും കുഞ്ഞിന്റേയും, കൊടുക്കുന്നവരുടേയും മനസ്സില്‍ ഒരു നിര്‍വ്വികാരമാണ് സംജാതമാക്കപ്പെടുന്നത്. ദോഷമായി ഒന്നും സംഭവിക്കുയില്ല. എന്നാല്‍ കമിതാക്കളുടെ ചുംബനത്തന് വ്യാപ്തി കൂടുതലുണ്ട്. നിര്‍വ്വികാ രത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് അത് നീണ്ടു പോയേക്കാം. കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നവരിലും കാമ വികാരം ഉണര്‍ത്തപ്പെടാം. അത് വ്രണ പ്പെടുത്താം.

ഇന്ത്യയില്‍ മുസ്ലീം സഹോദരങ്ങളും മറ്റും പെരുന്നള്‍ വേളകളിലും മറ്റും തമ്മില്‍ വാരി പുണരാരുണ്ട്. എന്നാല്‍ വടക്കേ ഇന്‍ഡ്യയില്‍ മുതിര്‍ന്ന പുരഷന്മരും സ്ത്രീകളും തമ്മില്‍ ഹഗ്ഗ് ചെയ്യാറുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ അവിടേയും കാമസക്തിയുടെ പ്രതീകമായി ചുംബനമില്ല. എന്നാല്‍ ഇവിടെ ഹഗ്ഗ് ആവശ്യമാണെങ്കില്‍ സ്ത്രീ പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സുകള്‍ക്ക് നല്ല പക്വത കൈവരിക്കേണം.

ഇന്ന് ആലിംഗനത്തിന്റെ പേരില്‍ തെരുവു യുദ്ധം നടക്കുകയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം വേണമത്രേ. നമ്മള്‍ പല സമരങ്ങളും ബന്ദുകളും കണ്ട് മടുത്തവരാണ്. ഒരു പുതുമയുടെ പരിവേഷം ചാര്‍ത്താനാണെങ്കില്‍ പോലും ഇത്തരം സമര പരിപാടികള്‍ ഇവിടെ ആവിഷ്‌കരിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കണ്ടതേേുണ്ടാ? മാധ്യമങ്ങള്‍ അവരുടെ ചീപ്പ് പോപ്പുലാരിറ്റിക്കും, വരുമാനത്തിനപ്പുറവും ഒന്നും ചിന്തിച്ചു കാണുകയില്ല.

പണ്ട് കുട്ടികള്‍ വളരുകയാണ്. അന്ന് പട്ടിണികാലമായിരുന്നു. മാതാ പിതാക്കാള്‍ പാടത്തും, കൂലിപ്പണിക്കും പോകും. പകലന്തിയോളം പണി ചെയ്താല്‍ കിട്ടുന്നത് തുച്ഛമായ വരുമാനം. കുട്ടികളാണെങ്കില്‍ ഇന്നത്തെപോലെ ഒന്നോ രണ്ടോ അല്ല. എട്ടും പതിനൊന്നും വരെയുള്ള കുടംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതും കൂട്ടു കുടംബം. തമ്മില്‍ തല്ലിയും, കളിച്ചും രസിച്ചും, ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും സംരക്ഷിച്ചും ശിക്ഷിച്ചും ആടിയും പാടിയും മരം കയറിയും നാട്ടുകാരുടെ മാവില്‍ കല്ലെറിഞ്ഞും പച്ച മാങ്ങയും കൊള്ളിയും ചക്ക പുഴുക്കും തിന്നു വളര്‍ന്നു വന്ന ഒരു കാലം. അന്ന് കുട്ടികള്‍ക്ക് മുത്തച്ഛന്മാരുടേയും മുത്തശ്ശിമരുടേയും നല്ല ശിക്ഷമുണ്ടായിരുന്നു. കടുത്ത നിലപാടും, കടുത്ത ശിക്ഷയും കുട്ടികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുമായിരുന്നു. ശിക്ഷ വാങ്ങിയ കുട്ടിയെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുവാന്‍ മറ്റു കുട്ടികള്‍ തന്നെ മുന്‍കയ്യെടുക്കമായിരുന്നു.

ഇന്ന് അണു കുടുംബം. മാതാ പിതാക്കള്‍ കുട്ടികളെ അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച വളര്‍ത്തുന്നു. അവരുടെ ഏതാഗ്രഹവും ഏതറ്റം വരേയും വാശിയോടെ മത്സരത്തോടെ നിറവേറ്റി കൊടുക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ ദാരിദ്ര്യം അറിയുന്നില്ല. മിക്ക കുടംബങ്ങളിലും കുട്ടികള്‍ ഒന്നൊ രണ്ടോ. അയല്‍പക്കങ്ങളായി വലിയ ബന്ധമില്ല. സ്വാര്‍ത്ഥരാണ്. എല്ലാം തനിക്കു മാത്രം. എല്ലാം എന്റേതു മാത്രം. സ്‌നേഹം പങ്ക് വെയ്ക്കുന്ന തിനോ, പ്രശനങ്ങള്‍ പങ്കിടുന്നതിനോ, കാര്യങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കുന്നതിനോ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ പോലും ഇന്നത്തെ കുട്ടികള്‍ക്കറിയില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്കാര്‍. കൂലിപ്പണിക്കാരായാലും ഉദ്യോഗസ്ഥരായലും, ബിസിനസ്സുകാരായലും സംഗതി ധന സമ്പാദനം മാത്രം. കുട്ടികളെ ഏറ്റവും നല്ല നിലയില്‍ എത്തിക്കണം. അതിനു സമ്പാദ്യം മുഴുവനും തുലക്കും. കുട്ടികള്‍ അതിനര്‍ഹരാണോ, അവര്‍ക്കത് സാദ്ധ്യമാണോ എന്നൊന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ള സമയമേ ഇല്ല. എന്തിനും ഏതിനും മത്സരമാണ്. മത്സരം അനിവാര്യമാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍. എന്നാ ലത് ആരോഗ്യകരമായിരിക്കണം.

കുട്ടികള്‍ പഠനം കൊണ്ട് മടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ക്ലാസ്സു മുറികളിലെ പഠനം കൂടതെ പ്രൈവറ്റ് ട്യൂഷനും. പിന്നെ സംഗീതം, നൃത്തം തുങ്ങിയവക്ക് വേറെ ക്ലാസ്സുകളും. നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ എന്നാണാവോ മാനസ്സികമായി ബ്രേക്ക് ഡൗണ്‍ ആകാന്‍ പോകുന്നത്. അല്ല ആയി തുടങ്ങി. അതാണ ല്ലോ കിസ്സ ഓഫ് ലൗ അഥവ ചുബന സമരം. പരിഭാഷ തന്നെ എത്ര വിചിത്രം?

പണ്ട് കുട്ടികളുടെ സര്‍ഗ്ഗാത്മക ക്രിയാ വാസനകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന ജീവിത ശൈലിയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. സര്‍ഗ്ഗാത്മക ക്രിയാ വസനകള്‍ താനേ വളര്‍ന്ന് വികസിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വിത്ത് മണ്ണില്‍ വീണാല്‍ അത് താനേ മുളച്ച് പന്തലിക്കും. വളവും വെള്ളവും കൂടതെത്തനെ തടസ്സങ്ങളെ എല്ലാം തരണം ചെയ്ത് അതിജീവിച്ചി രിക്കും. പണ്ട് കോഴി ആടുമാടുകളെല്ലാം തന്നെ തനേ മേഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമായിരുന്നു. ഇന്ന് എല്ലാം കെട്ടിയിട്ടു വളര്‍ത്തുന്ന ശീലമാണല്ലോ.

ഇന്ന് കുട്ടികളെ ബ്രോയലര്‍ കോഴികളെപ്പോലേയും പട്ടികളെപ്പോലേയും വീട്ടിനുള്ളിലിട്ടടച്ച് വളര്‍ത്തുകയാണ്. തീറ്റി കൊടുത്ത് വളര്‍ത്തുകയാണ്. മഴുവന്‍ സമയവും പഠനവും, തീറ്റയും, കമ്പ്യൂട്ടറും, ടി.വി. യും ഒക്കെ ആയി കഴിയുകയാണ്. അവരുടെ സര്‍ഗ്ഗാത്മക ക്രിയാ വാസനകളെ വിടരുവാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ല. രക്ഷിതാക്കളുടെ ഇച്ഛക്കനുസരിച്ച് മത്സരിപ്പിച്ച് വളര്‍ത്തുകായാണ്. കുട്ടികളുടെ മസ്തികഷ്‌ക വളര്‍ച്ച മുരടിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. അവര്‍ കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നതും ബലാല്‍സംഗങ്ങളും പീഢനങ്ങളും മാത്രം. അവരുടെ മനസ്സുകള്‍ അതില്‍ കുടുങ്ങി പോയിരിക്കാം. അവര്‍ക്ക് അത്തരം കാര്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാന്‍ വയ്യാതായിരിക്കുന്നു.

കാരണം ടീന്‍ ഏജ് പ്രായം വളരെ കഠിനമാണ്. 13 വസ്സുമുതല്‍ 19 വയസ്സു വരെയുള്ള പ്രായമാണ് ടീന്‍ ഏജ് പ്രായം. 13 വയസ്സുവരെ മാതാ പിതാക്കളെ അനുസരിച്ചു നടന്ന കുട്ടികള്‍ അവിടം മുതല്‍ അനുസരിക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ രക്ഷിതാക്കള്‍ക്ക് സ്വാഭാവികമായി ഒരു അസ്വസ്ഥത സംജാതമാകും. ഈ സമയത്താണ് കുട്ടികളുടെ ശരീരഘടനയില്‍ മാറ്റം വരുന്നുത്. മീശ കിളര്‍ക്കുക, ശബ്ദ മാറ്റം സംഭവിക്കുക, ആര്‍ത്തവം കാണുക, ഗൂഹ്യ പ്രദേശങ്ങളിലും കക്ഷങ്ങളിലും രോമം കിളര്‍ക്കുക എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത് ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.

അതോടെ അവരില്‍ ചില മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. അവര്‍ വലുതായി എന്ന തോന്നല്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടാകുന്നു. അവര്‍ മുതിര്‍ന്നവരോട് എതിര്‍ക്കുവാനും തട്ടുത്തരം പറയുവാനും ആരംഭിക്കുന്നു. ഇത്തരം സന്ദര്‍ങ്ങള്‍ മുതിര്‍ന്നവരായ നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കണം. അവരെ അംഗികരിക്കേണ്ടതിനു വേണ്ടേ കാട്ടികൂട്ടലുകളെന്നു നാം മനസ്സിലാക്കണം.

മറ്റൊന്നും കിട്ടാതായപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തതാകാം ഈ ചുംബന സമരം അഥവ കിസ്സ് ഓഫ് ലൗ എന്ന വിഷയം. സദാചാര പോലിസ്സു കളിയും ഈ ഗണത്തില്‍ തന്നെ പെടുത്താം. അതിന് സര്‍ക്കാരിനോ, പോലിസ്സിനോ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. ഇവരെ തിരുത്തണ്ടതും, മനസ്സിലാക്കേണ്ടതും, അംഗീകരിക്കേണ്ടതും നമ്മള്‍ രക്ഷിതാക്കളും മാതാപിതാക്കളുമാണ്. നമുക്കു മാത്രമേ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കാനാകൂ. അല്ലെങ്കില്‍ നാളെയുടെ നല്ല വസന്ത കാലം നമുക്ക് എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടാം.