തിരോധാനം – സുഹാസ് പറക്കണ്ടി..

Untitled-1

ജനുവരി മാസത്തിലെ പതിവിലും തണുപ്പുള്ള ഒരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു അന്ന് , ഒഴിവു ദിവസത്തിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ ശ്യാം മക്കളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു കട്ടിലില്‍ തന്നെ കിടന്നു. പൊതുവെ ഒഴിവ് ദിവസങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക് അങ്ങനെയാണ്, സൂര്യന്‍ ഉച്ചിയില്‍ എത്തുംവരെ അങ്ങനെ കിടക്കും . തലേദിവസം ഉറങ്ങാന്‍ ഏറെ വൈകിയതിന്റെ ആവാം നല്ല തലവേദന , പാര്‍ക്കും സിനിമിയയും ഷൊപ്പിങ്ങുമായി ഇന്നലെ സമയം ഒരുപാടു വൈകിയിരിയിരുന്നു.

ഇന്ദു നേരത്തെ എണീറ്റിരിക്കുന്നു , അടുക്കളയില്‍ പാത്രങ്ങളുടെ കലപില ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് സമയം ഏറെയായി, പ്രഭാത ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലാണവള്‍. ഫ്രിഡ്ജിന്‍റെ ഹാന്‍ഡ്‌ലില്‍ നിന്നും ടൌവല്‍ എടുത്തു കൈതുടച്ചു ചുവരിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് ഇന്ദു ഒന്നെത്തി നോക്കി , സമയം പത്തരമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ,

ഈശ്വരാ, !! ഈ ശ്യാമെട്ടന്‍ ഇതുവരെ എണീറ്റില്ലേ , എന്തൊരു ഉറക്കാണിത് , ‘ശ്യമെട്ടാ , ഒന്ന് വേഗം എനീക്ക് സമയം നോക്കിയേ; മാളൂട്ടീ , അച്ചു, എണീക്കടാ, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് റെഡിയായി!!! എത്ര നേരായിന്നറിയൊ!!!?’

ശ്യാം പതിയെ കട്ടിലില്‍ നിന്നും എഴുന്നെറ്റു, ‘മക്കളെ വാ എനീക്ക് ഇല്ലങ്കില്‍ നിങ്ങടെ അമ്മക്കു ഇപ്പം വട്ടു വരും … ‘ ശ്യാം ഒരു കുസൃതിചിരിയാലെ ഇന്ദുവിനെ നോക്കി, ‘ഓ ഇന്ന് സാറ് നല്ല മൂടിലാണല്ലോ , ഫേസ് ബുക്കില്‍ വല്ല ലൈക്കും കിട്ടി കാണും അല്ലെ?’ ഇന്ദു ശ്യാമിനെ കളിയാക്കികൊണ്ടു മക്കളെയും കൂട്ടി ടോയിലറ്റിനടുത്തെക്ക് നടന്നു..

മാളൂട്ടി, നീ അച്ചൂനെക്കൂടെ പല്ലുതെപ്പിച്ചു വന്നാ മതിട്ടോ , അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് പോട്ടെ , ഇന്ദു അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു . ശ്യാം പല്ലുതേച്ചു , മക്കളെയും കൂട്ടി ഡൈനിംഗ് ടാബിളിനടുതെക്ക് നടന്നു . ‘ഞാന്‍ റെഡി , നീ വേഗം വാ ഇന്ദൂ വിശക്കുന്നു , ഉറങ്ങുന്നനെ ഉണ്ണാന്‍ വിളിച്ചു ചോറില്ല എന്ന് പറയല്ലേ പ്ലീസ്’ , ശ്യാം ഡൈനിംഗ് ടാബിളില്‍ താളം പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു .

‘ശ്യാമേട്ടാ ഒരു ചെറിയ കാര്യം ചെയ്യാമോ , ഒന്ന് ഈ ഗാര്‍ബേജ് താഴെ കളയോ , അപ്പഴേക്കും ഈ ചായ തിളക്കേം ചെയ്യും , പ്ലീസ് ശ്യാമേട്ടാ.. കയ്യില്‍ ഒരു ഗാര്‍ബേജ് ബാഗും തൂക്കി ഇന്ദു അടുക്കളയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു വന്നു .

ഇതെന്താടോ രാവിലെ തന്നെ മനുഷ്യനെ കളിയാക്കാ ?? താനത് അവിടെങ്ങാനും വെയ്ക്ക് ചായകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ കൊണ്ടിടാം … ശ്യാം ഒരല്‍പം നീരസതൊടെ പറഞ്ഞു ..

‘അല്ല ശ്യാമെട്ടാ , ഇത് നോക്കിയേ ഇന്നലയേ കളയെണ്ടതാ സ്‌മെല്‍ വന്നു തുടങ്ങി , ആ തിരക്കിനിടെല്‍ ഞാനും
മറന്നു ഇന്നലെ… പ്ലീസ് ശ്യമെട്ടാ പ്ലീസ് , പ്ലീസ് , പോയി വേഗംവന്നോ, ഇഷ്ടപെട്ട നൂലപ്പവും ഗ്രീന്‍ പീസ് കറീം ഉണ്ടാക്കീറ്റുണ്ട് ..’

ഒടുവില്‍ മനസില്ലാ മനസ്സോടെ ശ്യാം ഗാര്‍ബെജുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി …

‘മൊബൈല്‍ എടുത്തില്ലാ, ഇതാ’ ഇന്ദു വാതിലിനരികില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ,

‘ വേണ്ട അത് താന്‍ പുഴുങ്ങി തിന്നോ ‘ ശ്യാം ലിഫ്റ്റില്‍ കാലെടുത്തുവച്ച് ഇന്ദുവിനൊടായി പറഞ്ഞു ..

ലിഫ്റ്റ് ക്ലോസ് ചെയ്തു ശ്യാം ഗ്രൌണ്ട് ഫ്‌ലൊറിലെക്കു പോയി. മെയിന്‍ റോഡിനു സമീപത്തെ മുനിസിപാലിറ്റിയുടെ ഗാര്‍ബേജ് ബോക്‌സ് ഒരിത്തിരി ദൂരത്താണ് , സമയം പതിനോന്നായെങ്കിലും നേരിയ തണുപ്പ് ഇപ്പഴും അന്തരീക്ഷത്തില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു, ഒഴിവു ദിവസമായതിനാലാവം റോഡു വിജനമായിരുന്നു , കൈലി മുണ്ടും ടിഷര്‍ട്ടും ധരിച്ച അയാള്‍ റോഡിലൂടെ നടന്നു . റോഡരികിലെ അടഞ്ഞു കിടന്ന സലൂണിന്റെ പുറത്തെ കണ്ണാടിയില്‍ അയാളുടെ പ്രതിബിംബം പതിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രത്തെ കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യം അയാളെ തെല്ലൊന്ന് അസ്വസ്ഥനാക്കിയത് ,വേണ്ടായിരിന്നു , വസ്ത്രം മാറി പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു . അല്ലേലും ദേഷ്യം വരുമ്പോ ഇങ്ങനയാനല്ലൊ പതിവ് , എന്നിങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു അയാള്‍ നടന്നു ഗാര്‍ബെജു ബിന്നിന് അടുത്തെത്തി കയ്യിലെ ബാഗ് അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു തിരിച്ചു നടന്നു.

തൊട്ടു പിന്നില്‍ ഒരു പോലീസ് വാഹനത്തിന്റെ സൈറണ്‍ ശ്യാമിനെ ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി . പോലീസിന്റെ ലാന്‍ഡ് ക്രൂയിസര്‍ അയാളുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിര്‍ത്തി , ചെറുപ്പക്കാരനായ ഒരു പോലീസുകാരന്‍ പുറത്തിറങ്ങി , ‘അസലാം അലൈക്കും , ഗിവ് മി യുവര്‍ ഐ ഡി പ്ലീസ് ‘, അയാള്‍ ശ്യാമിനു നേരെ കൈ നീട്ടി …

മൊബൈലും പെര്‍സും ഒന്നും എടുക്കതെയാണല്ലോ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതു എന്ന സത്യം അയാളെ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിപ്പിചു , കഴിഞ്ഞ ദിവസം പത്രങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ് ഐ ഡി ഇല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങരുത് , പോലീസ് തിരച്ചില്‍ വ്യാപകമാണ് എന്നൊക്കെ , ആ തണുപ്പുള്ള പ്രഭാതത്തിലും ശ്യാം വിയര്‍ത്തു തുടങ്ങി . . അയാള്‍ പോലീസുകരോടു പറഞ്ഞു നോക്കി ഞാന്‍ ഗാര്‍ബൈജു ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ വന്നതാണ് ,തൊട്ടടുത്താണ് താമസം എന്നൊക്കെ , പക്ഷെ ഫലം കണ്ടില്ല , പോലീസുകാരന്‍ ശ്യാമിനെ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റി ഇരുത്തി , അയാള്‍ കേണപേക്ഷിച്ചു തന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും തനിച്ചാണ് , ഐ ഡി എവിടെ വേണമെങ്കിലും എത്തിക്കാം എന്നൊക്കെ , പക്ഷെ ആ രോദനം ആരും കേട്ടില്ല … പോലീസുകാര്‍ പരസ്പരം തമാശ പറയുകയും ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു , അവര്‍ വാഹനം അതിവേഗം ഓടിച്ചു പോയി .

ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞും ശ്യാമിനെ കാണാത്തത് ഇന്ദുവിനെ തെല്ലൊന്നു പരിഭ്രമിപ്പിചു, അവള്‍ ശ്യാമിന്റെ മൊബൈല്‍ കയ്യിലെടുത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു , മൊബൈല്‍ എടുക്കാതെ ആണല്ലോ പോയത് അല്ലങ്കില്‍ വിളിച്ചു നോക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യാമായിരുന്നു … സമയം കഴിയും തോറും ഇന്ദുവിന്റെ ആധി കൂടികൂടി വന്നു , ആരോടു പറയും , ഒന്ന് നാന്‍സിയെ വിളിച്ചു നോക്കാം , ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജോസഫെട്ടനോടു സംസാരിക്കാന്‍ പൊകാറുണ്ടല്ലൊ ഇനി എന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിന് അവിടെ എങ്ങാന്‍ കയറിയാലോ , ഇന്ദു ശ്യാമിന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോണെടുത്ത് നാന്‍സിയെ വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു , പക്ഷെ ഫോണിന്റെ സ്‌ക്രീന്‍ലോക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു , കുറെ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ ലോക്ക്ആവുകയും ചെയ്തു, ഇന്ദു സ്വന്തം മൊബൈല്‍ എടുത്തു ഡയല്‍ ചെയ്തു പക്ഷെ ബാലന്‍സു തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു , വിളിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല , ഈശ്വരാ ഇനി എന്തുചെയ്യും !!!!, ഇന്ദുവിന്റെ ആത്മഗതം ഒരു നിലവിളിയുടെ വക്കോളമെത്തി .

ചിന്തകള്‍ കാടുകയറി തുടങ്ങി , ശ്യാമിനെ പുറത്തേക്കു പറഞ്ഞയച്ച അയച്ച നിമിഷത്തെ സ്വയം ശപിച്ച് ഡൈനിംഗ് ടേബിള്‍ മുഖമമര്‍ത്തി ഇന്ദു കരഞ്ഞു തുടങ്ങി , അമ്മയുടെ കരച്ചില്‍ കുട്ടികളെയും അസ്വസ്ഥമാക്കി , കാര്യമറിയാതെ അവരും കരയാന്‍ തുടങ്ങി.

ഹെയി ഒന്നുല്ലമക്കളെ, അച്ചന്‍ ഇപ്പവരും , തണുത്തു തുടങ്ങിയ ചായയും മറ്റും ടാബിളില്‍ നിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക് മാറ്റി ഇന്ദു സ്വയം ആസ്വസിക്കാനുള്ള വഴികള്‍ തേടുകയായിരുന്നു .

മിനിറ്റുകളും മണിക്കൂറുകളും നാഴിക മണിയിലൂടെ പറന്നകന്നു , കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും എത്രയോ അധികമായപ്പോള്‍ , ഇന്ദു മക്കളെയും കൂട്ടി നാന്‍സിയുടെ ഫ്‌ലാറ്റിലെക്കു നടന്നു . ഇന്ദുവിന്റെയും മക്കളുടെയും കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ മുഖം നാന്‍സിയുടെ മനസ്സില്‍ തെല്ലു ഭീതി ജനിപ്പിച്ചു . പ്രവാസ ജീവിതത്തിലെ വര്‍ഷങ്ങളുടെ പരിചയത്തിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അവര്‍ ഇന്ദുവിനെ കരഞ്ഞ മിഴികളോടെ കണ്ടിട്ടില്ല.

എന്തുപറ്റി ഇന്ദൂ നീയെന്താ ഇങ്ങനെ ? നാന്‍സിയുടെ ചോദ്യത്തിന് പൊട്ടിപൊട്ടിയുള്ള ഒരു കരച്ചിലായിരുന്നു ഇന്ദുവിന്റെ മറുപടി … കരച്ചിലിടയില്‍ അവ്യക്തമായി അവര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു …

ജോസഫേട്ടനും നാന്‍സിയും അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു .. നമുക്ക് നോക്കാം , ഈ ദോഹയില്‍ എവിടെ ആയിരുന്നാലും നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാന്നെ, പേടിക്കേണ്ട, എന്ന് പറഞ്ഞു ജോസഫേട്ടന്‍ വണ്ടിയുടെ കീയുമായി പുറത്തേക്കു പോയി .

സുഹൃത്തുക്കലുടെ അടുത്തൊന്നും പോവില്ല എന്നാലും വെറുതെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതി പലരെയും അയാള്‍ വിളിച്ചു , പക്ഷെ ആര്‍ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു , കുറെ സമയം ആ പ്രദേശങ്ങളില്‍എല്ലാം നോക്കി , വഴിയില്‍ പരിചയക്കാരെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ അവരോടു തിരക്കി , ഒടുവില്‍ നിരാശനായി അയാള്‍ തിരികെ ഫ്‌ലാറ്റിലെക്കു പുറപ്പെട്ടു . ഫ്ലാറ്റിനു താഴെ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു . ഇന്ദുവിനൊട് എന്തുപറയും എന്നറിയാതെ അയാള്‍ ചിന്താധീതനായി വണ്ടിയില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു …

സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഫ്ലാറ്റിലെക്കു നടന്നു , പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിനാളവുമായി ഇന്ദുവും നാന്‍സിയും അയാള്‍ക്കരികില്‍ എത്തി , പക്ഷെ അയാളുടെ കയ്യില്‍ അവര്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ ഒരു ശുഭവാര്‍ത്തയും ഇല്ലായിരുന്നു . ഇന്ദുവിന്റെ സങ്കടം ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളിയായി , വാവിട്ടു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളൂട്ടിയും അച്ചുവും … ഇതികര്‍തവ്യമൂഡരായി ജോസഫെട്ടനും നാന്‍സിയും അവര്‍ക്കരികില്‍ തരിച്ചു നിന്നു.

അങ്ങ് ദൂരെ ഏതോ ഒരു പോലീസ് സ്റ്റെഷനില്‍ എവിടെ നിന്നോക്കയോ പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന പല ദേശക്കാരുടെ കൂടെ ശ്യാം വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു , ആദ്യമായി പോലീസ് സ്റ്റെഷനില്‍ എതിയതിന്റെ ആധി അയാളില്‍ പ്രകടമായിരുന്നു . ഓരോരുത്തരെയായി സ്‌പോണ്‍സര്‍മാര് വന്നു കൂട്ടി പോകുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു . ഒടുവില്‍ , അവിടെ കാവല്‍ നിന്നിരുന്ന പോലീസുകാരനോട് മൊബൈല്‍ ഒന്ന് തരുമോ ഭാര്യയെ ഒന്ന് വിളിക്കനാനെന്നു അപേക്ഷിച്ചപ്പോള്‍ ദയ തോന്നിയ അയാള്‍ ശ്യാമിനു ഫോണ്‍ നല്‍കി .

അയാള്‍ സ്വന്തം മൊബൈലിലേക്ക് വിളിച്ചു , ഫോണ്‍ എടുത്തത് ജോസഫേട്ടന്‍ ആയിരുന്നു , ഇടറുന്ന ശബ്ദതൊടെ അയാള്‍ നടന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു . ജോസഫേട്ടന്‍ ഇന്ദുവിന്റെ അടുത്തു നിന്നും ശ്യാമിന്റെ ഐ ഡി വാങ്ങി , എല്ലാവരും കൂടെ പോലീസ് സ്റ്റെഷനിലെക്കു പുറപ്പെട്ടു … കരഞ്ഞു തളര്‍ന്ന ഇന്ദുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ നിഴല്‍പാടുകള്‍ തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

ഏറെ നേരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം അവര്‍ പോലീസ് സ്റ്റെഷനില്‍ എത്തി , ജോസഫേട്ടന്‍ മാത്രം പോലീസ് സ്റ്റെഷനു അകത്തേക്ക് പോയി ഒരു മൂലയില്‍ ഏകനായി നില്‍ക്കുന്ന ശ്യാമിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഐ ഡി കൊടുത്തിട്ടു അത് പോലീസ് ഓഫീസറെ കാണിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു . അവര്‍ കാണിച്ച പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിട്ടു ശ്യാമും ജോസഫേട്ടനും പുറത്തേക്കു നടന്നു .

കാത്തിരിപ്പിന്റെ വീര്‍പുമുട്ടലില്‍ ഇന്ദു വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയായി , പോലീസ് സ്റ്റെഷനില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന ശ്യാമിനെ കണ്ടയുടനെ ഇന്ദു വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി ശ്യാമിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ….. കണ്ണുനീര്‍ ധാര ധാരയായി ഒഴുകി,… പടികളിറങ്ങി നടന്നുവരുന്ന ശ്യാമിന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തി അവള്‍ ഒന്ന്‌നിന്നു പിന്നെ കൈകള്‍ കൂപ്പി ശ്യാമിന്റെ കാലിലേക്ക് അവള്‍ വീണു… ആ കാലുകള്‍ കണ്ണീര്‍ കൊണ്ടു കുതിര്‍ന്നു , ശ്യാം പതിയെ ഇന്ദുവിന്റെ എഴുന്നേല്‍പിച്ചു ആശ്വസിപ്പിച്ചു ….

സന്ധ്യയുടെ നിഴലുകള്‍ ഇരുട്ടിന്റെ കൈത്തലം പുല്‍കിയിരുന്നെങ്കിലും , അടര്‍ന്നു വീഴുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ക്കിടയില്‍  ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരി ഇന്ദുവില്‍ വിടരുന്നത് മറ്റാരും കണ്ടില്ലെങ്കിലും ശ്യാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..

ആകാശ സീമയില്‍ ആരുടെയൊക്കയൊ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പേറി ഒരു വിമാനം, പറന്നു പറന്നു , ചെറുതായി ചെറുതായി ഒടുവില്‍ അങ്ങ് വിഹായസ്സില്‍ അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.

 

Write Your Valuable Comments Below