Share The Article
സി.പി.രാജശേഖരൻ

സുഹൃത്തേ, ‘പുസ്തകച്ചന്ത’ എന്ന ഓമനപ്പേര് പ്രസാധകര്‍ ഇറക്കിയത് എണ്‍പതുകളുടെ അന്ത്യവര്‍ഷങ്ങളിലാണ്. അന്നേ ഇക്കാര്യത്തില്‍ പ്രതികരിച്ചതാണ്. ഫലമുണ്ടായില്ല എന്നുമാത്രമല്ല പുസ്തകച്ചന്തകള്‍ എല്ലാ വഴിയോരങ്ങളിലും കോട്ട മൈതാനികളിലും കൂടുതല്‍ വ്യാപരിയ്ക്കുകയാണുണ്ടായത്. 50 ശതമാനം മുതല്‍ 90 ശതമാനം വരെ വിലകുറച്ച് പുസ്തകങ്ങള്‍’ എന്ന പരസ്യം കണ്ട് ഞാനും വെന്തുവിറങ്ങളിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്.

എന്റെ ഒരു പുസ്തകം സി.ബി.എസ്സ്.ഇ സിലബസ് ടെക്സ്റ്റായും മറ്റൊരു പുസ്തകം സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡിന് ഇരയായും വന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ‘പുസ്തകച്ചന്ത’ എന്ന ഓമനപ്പേരും നാട്ടിലിറങ്ങിയത് എന്നത് വെറും യാദൃശ്ചികം മാത്രം. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡ് നേടിയ ഒരു കൃതി 50 ശതമാനം മുതല്‍ തൊണ്ണൂറു ശതമാനംവരെ ഡിസ്‌കൗണ്ടിലിട്ട് വഴിയോരത്ത് വില്‍ക്കേണ്ടുന്ന ഗതികേടോര്‍ത്ത് ഞാനുടന്‍ എന്‍.ബി.എസ്സിലേക്കു വിളിച്ചു; എന്റെ പുസ്തകവും ഈ ലേലം വിളിയില്‍
പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാനാണ് വിളിച്ചതു.  ഭാഗ്യം! ആ പുസ്തകം പെട്ടിട്ടില്ല. അവാര്‍ഡു പുസ്തകമായതുകൊണ്ടാണോ എന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ‘അല്ല’,  ഓരോ പുസ്തകത്തിനും ഒരു കാലാവധി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കാലാവധിയ്ക്കകം വിറ്റുതീരാത്തതാണ്  പുസ്തകച്ചന്തയില്‍ ഡിസ്‌കൗണ്ട് സെയിലിനിടുത്ത്
എന്ന് എന്‍.ബി.എസ് സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം എന്നെ അറിയിച്ചു.

സി.ബി.എസ്സ്.ഇ സിലബസ്സിലുള്‍പ്പെട്ട മറ്റൊരു പുസ്തകത്തിന്റെ നാല് എഡീഷനുകള്‍ തീര്‍ന്നിരുന്നു. പുസ്തകം ലഭ്യമല്ലെന്ന് പല സ്‌കൂളുകളും അറിയിച്ചതിനെ തുടര്‍ന്ന് അഞ്ചാം എഡീഷന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ഇറക്കി. വെറും 5000 കോപ്പി. വ്യാപാരമനസ്സ് അന്നു ഇന്നും എനിക്ക് അജ്ഞാതമായതിനാല്‍ എഴുത്തുകാരന് പറ്റുന്ന വന്‍വിഡ്ഢിത്തങ്ങളില്‍ ഒന്നായിത്തീര്‍ന്നു ആ പ്രസാധനം. പിറ്റേക്കൊല്ലം പുസ്തകം സി.ബി.എസ്.ഇ മാറ്റി. മുന്‍കൊല്ലത്തെ ദൗര്‍ലഭ്യമായിരുന്നു കാരണം എന്നെനിയ്ക്ക് വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്. എന്തായാലും അവനെ ചന്തയിലിടാതെ
ബാക്കിവന്ന രണ്ടായിരം കോപ്പി ഞാന്‍ തന്നെ തിരിച്ചെടുത്ത് എന്റെ വീട്ടില്‍ എലിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും കടിപിടി കൂടി കളിയ്ക്കാനും സ്ഥലം
മെനക്കെടുത്താനുമായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചിന്നിയും പിന്നിയും പൊടിപിടിച്ചും ആത്മാവും ജീവനും തീര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന ആ കടലാസു കെട്ടുകള്‍ എന്നെ നോക്കി പുച്ഛിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എടാ വിഡ്ഢി, 10 ശതമാനമെങ്കിലും ക്യാഷായി നിന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടുമായിരുന്നില്ലേ; ഇപ്പോള്‍ 90 അല്ല നൂറുശതമാനവും പോക്കായില്ലേ? എന്നായിരിയ്ക്കും ആ കടലാസുകെട്ട് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. നിങ്ങളും ഒരുപക്ഷേ അതായിരിയ്ക്കും ചോദിയ്ക്കുക. ഒരു പുസ്തകത്തിന് 50 മുതല്‍ 90 ശതമാനംവരെ വിലയിടിഞ്ഞു എന്നുതന്നെയാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്ന അര്‍ത്ഥം. ഒന്നാലോചിച്ചാല്‍ എഴുത്തുകാരനെക്കാള്‍ എത്ര നല്ലവരാണ് നമ്മുടെ കൃഷിക്കാര്‍. കൃഷി നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നതോടെ, അഥവാ ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് വിലയിടിയുന്നതോടെ, നമ്മുടെ കര്‍ഷകര്‍ കൂട്ടത്തോടെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന വാര്‍ത്തയാണല്ലോ, നാം ദിവസവും വായിക്കുന്നത്.

എന്നാല്‍ ചപ്പും ചവറും എഴുതി അത് വഴിയോരങ്ങളില്‍ കിടന്ന് ചവിട്ടും തുപ്പും ഏറ്റിട്ടും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരെഴുത്തുകാരന്‍പോലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നത് ലോകത്തിലെ എട്ടാമത്തെ അത്ഭുതമായി നാം കാണേണ്ടതല്ലേ. ഓ, ആദ്യത്തെ ഏഴ് അത്ഭുതംപോലും ഇന്ന് അത്ഭുതമല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക്, ഇതിലെന്തോന്ന് അത്ഭുതം എന്ന് ചിന്തിച്ചാലും തെറ്റില്ല. അതൊക്കെ പോട്ടെ, മൂത്ത വെണ്ടയ്ക്കയും മൂക്കാത്ത ഏത്തക്കായും ജനത്തിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് വില്‍ക്കുന്ന പോലെ, പുസ്തകങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാനും എന്തെല്ലാം വിപണനതന്ത്രമാണുള്ളത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു മാധ്യമവും അതിലെ രണ്ട് മൂന്ന് പൂവാലന്മാരും കൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ എന്തുപരസ്യവും സുസാദ്ധ്യം. അങ്ങിനെ പരസ്യം ചെയ്തും പ്രചരിപ്പിച്ചും സിനിമാ കൊട്ടകയിലേയ്ക്ക് ആളെ വിളിച്ചുകൂട്ടും പോലെ നാമിന്ന് പുസ്തകച്ചന്തയിലേയ്ക്ക് ആളെ കൂട്ടാന്‍ യത്‌നിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്.

പുസ്തകച്ചന്തയില്‍ ചെന്നാലോ പ്രസാധകരുടെ വിലനിലവാരപ്പട്ടിക നോക്കിയാലോ നമുക്കൊരുപിടിയും കിട്ടില്ല; ഇവനോക്കെയാരെട, എന്ന് അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോകും. എഴുത്തുകാര്‍ ആരുമായിക്കോട്ടെ കണ്ടന്റ് എന്താണെന്ന് മറിച്ചുനോക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചാല്‍ അതും പിടികിട്ടില്ല. പുസ്തകപ്പേജിന്റെ ഇരുവശവും ധാരാളം മാര്‍ജിനിട്ട്, നമുക്ക് മാത്രം അച്ചടിച്ചുവച്ചവ കവിതയെന്നും, പേജ് നിറയെ അടിച്ചുവച്ചവ ഗദ്യമെന്നും വകതിരിയ്ക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ഗദ്യപദ്യങ്ങളുടെ ഗുണമോ ദോഷമോ വിചാരണചെയ്ത് ഇവനെതരം തിരിയ്ക്കാനാവില്ല. ഈ കൊച്ചുകേരളത്തില്‍ ഏതാണ്ട് അയ്യായിരത്തിനും പതിനായിരത്തിനും ഇടയ്ക്ക് എഴുത്തുകാരുണ്ടെന്നും അവരുടെയൊക്കെ മിനിമം മൂന്നോ നാലോ ടൈറ്റിലുകള്‍ പുസ്തകച്ചന്തയിലുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഈ കേരളത്തെക്കുറിച്ച്, നമുക്ക് ഒരു ചുക്കും അറിയില്ല.’ എന്ന് ബോധ്യം വരുന്നത്. മൂന്നും നാലും ഏഴ് എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാത്തവര്‍ പോലും കവികളായും കഥാകൃത്തുക്കളായും പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്. കവികള്‍ക്ക് അക്ഷരമറിയണമെന്നില്ല. പാര്‍ട്ടിയെ സ്തുതിയ്ക്കാന്‍ അറിയണം. അഥവാ വഴിയോരത്തു കള്ളും കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വീണുകിടക്കണം. എന്തായാലും ഇവരില്‍ നിന്ന് ചന്തപ്പുസ്തകങ്ങളും ധാരാളം ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്.

പ്രസാധകരുടെ എണ്ണം കൂടിയത് സഹിയ്ക്കാം. എഴുത്തുകാരില്‍ പലരും പ്രസാധകരാണെന്നുള്ളത് നമ്മില്‍ എത്രപേര്‍ക്കറിയാം. അതേന്നേയ്, ഞാന്‍ എഴുതുന്നു; ഞാന്‍ തന്നെ കടലാസും മഷിയും അച്ചടിക്കൂലിയും വഹിയ്ക്കുന്നു. അച്ചടിയ്ക്കുന്നു. വിതരണം, അതായത് മാര്‍ക്കറ്റിംഗ്, ഏതെങ്കിലും  ഒരു സംഘത്തെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു. എഡിറ്റിംഗ് എന്ന പ്രക്രിയ പണ്ടേ നാം ഉപേക്ഷിച്ചിരിയ്ക്കയാണല്ലോ. പുസ്തകത്തില്‍ മാത്രമല്ല മാസികകളിലും വാരികകളിലുമെല്ലാം എഡിറ്റര്‍ എന്ന തസ്തികയുണ്ടെങ്കിലും എഡിറ്റിംഗ് ആരും നിര്‍വ്വഹിയ്ക്കുന്ന പണിയല്ല. എന്നെ ചൊറിയുന്നവനെ ഞാനും ചൊറിയുക. എന്നെ കടിയ്ക്കുന്നവനെ ഞാനും കടിയ്ക്കുക. അങ്ങിനെ പരസ്പരം ചൊറിഞ്ഞുകടിച്ച് പുണ്ണായി മാറിയ ചന്തപ്പുസ്തകങ്ങള്‍ പരസ്പരം പറയുന്നു, ‘വായനക്കാര്‍ കുറയുന്നു’ എന്ന്. എന്റെ വായനക്കാരാ, നീ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതൊന്നും തുറന്നുനോക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല എന്ന് നീ അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ…

സുഹൃത്തേ, ‘പുസ്തകച്ചന്ത’ എന്ന ഓമനപ്പേര് പ്രസാധകര്‍ ഇറക്കിയത് എണ്‍പതുകളുടെ അന്ത്യവര്‍ഷങ്ങളിലാണ്. അന്നേ ഇക്കാര്യത്തില്‍ പ്രതികരിച്ചതാണ്.
ഫലമുണ്ടായില്ല എന്നുമാത്രമല്ല പുസ്തകച്ചന്തകള്‍ എല്ലാ വഴിയോരങ്ങളിലും കോട്ട
മൈതാനികളിലും കൂടുതല്‍ വ്യാപരിയ്ക്കുകയാണുണ്ടായത്. 50 ശതമാനം മുതല്‍ 90
ശതമാനം വരെ വിലകുറച്ച് പുസ്തകങ്ങള്‍’ എന്ന പരസ്യം കണ്ട് ഞാനും
വെന്തുവിറങ്ങളിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്.

എന്റെ ഒരു പുസ്തകം സി.ബി.എസ്സ്.ഇ സിലബസ് ടെക്സ്റ്റായും മറ്റൊരു പുസ്തകം സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡിന് ഇരയായും വന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ‘പുസ്തകച്ചന്ത’ എന്ന ഓമനപ്പേരും
നാട്ടിലിറങ്ങിയത് എന്നത് വെറും യാദൃശ്ചികം മാത്രം. കേരള സാഹിത്യ
അക്കാദമി അവാര്‍ഡ് നേടിയ ഒരു കൃതി 50 ശതമാനം മുതല്‍ തൊണ്ണൂറു ശതമാനംവരെ
ഡിസ്‌കൗണ്ടിലിട്ട് വഴിയോരത്ത് വില്‍ക്കേണ്ടുന്ന ഗതികേടോര്‍ത്ത് ഞാനുടന്‍
എന്‍.ബി.എസ്സിലേക്കു വിളിച്ചു; എന്റെ പുസ്തകവും ഈ ലേലം വിളിയില്‍
പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാനാണ് വിളിച്ചതു.  ഭാഗ്യം! ആ പുസ്തകം
പെട്ടിട്ടില്ല. അവാര്‍ഡു പുസ്തകമായതുകൊണ്ടാണോ എന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
‘അല്ല’,  ഓരോ പുസ്തകത്തിനും ഒരു കാലാവധി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കാലാവധിയ്ക്കകം
വിറ്റുതീരാത്തതാണ്  പുസ്തകച്ചന്തയില്‍ ഡിസ്‌കൗണ്ട് സെയിലിനിടുത്ത്
എന്ന് എന്‍.ബി.എസ് സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം എന്നെ അറിയിച്ചു.
സി.ബി.എസ്സ്.ഇ സിലബസ്സിലുള്‍പ്പെട്ട മറ്റൊരു പുസ്തകത്തിന്റെ നാല് എഡീഷനുകള്‍
തീര്‍ന്നിരുന്നു. പുസ്തകം ലഭ്യമല്ലെന്ന് പല സ്‌കൂളുകളും അറിയിച്ചതിനെ
തുടര്‍ന്ന് അഞ്ചാം എഡീഷന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ഇറക്കി. വെറും 5000 കോപ്പി.
വ്യാപാരമനസ്സ് അന്നു ഇന്നും എനിക്ക് അജ്ഞാതമായതിനാല്‍ എഴുത്തുകാരന്
പറ്റുന്ന വന്‍വിഡ്ഢിത്തങ്ങളില്‍ ഒന്നായിത്തീര്‍ന്നു ആ പ്രസാധനം. പിറ്റേക്കൊല്ലം
പുസ്തകം സി.ബി.എസ്.ഇ മാറ്റി. മുന്‍കൊല്ലത്തെ ദൗര്‍ലഭ്യമായിരുന്നു കാരണം
എന്നെനിയ്ക്ക് വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്. എന്തായാലും അവനെ ചന്തയിലിടാതെ
ബാക്കിവന്ന രണ്ടായിരം കോപ്പി ഞാന്‍ തന്നെ തിരിച്ചെടുത്ത് എന്റെ വീട്ടില്‍
എലിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും കടിപിടി കൂടി കളിയ്ക്കാനും സ്ഥലം
മെനക്കെടുത്താനുമായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ചിന്നിയും പിന്നിയും പൊടിപിടിച്ചും ആത്മാവും ജീവനും തീര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന ആ കടലാസു
കെട്ടുകള്‍ എന്നെ നോക്കി പുച്ഛിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എടാ വിഡ്ഢി, 10
ശതമാനമെങ്കിലും ക്യാഷായി നിന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടുമായിരുന്നില്ലേ; ഇപ്പോള്‍ 90
അല്ല നൂറുശതമാനവും പോക്കായില്ലേ? എന്നായിരിയ്ക്കും ആ കടലാസുകെട്ട്
എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. നിങ്ങളും ഒരുപക്ഷേ അതായിരിയ്ക്കും ചോദിയ്ക്കുക.
ഒരു പുസ്തകത്തിന് 50 മുതല്‍ 90 ശതമാനംവരെ വിലയിടിഞ്ഞു എന്നുതന്നെയാണ് ഞാന്‍
മനസ്സിലാക്കുന്ന അര്‍ത്ഥം. ഒന്നാലോചിച്ചാല്‍ എഴുത്തുകാരനെക്കാള്‍ എത്ര
നല്ലവരാണ് നമ്മുടെ കൃഷിക്കാര്‍. കൃഷി നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നതോടെ, അഥവാ
ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ക്ക് വിലയിടിയുന്നതോടെ, നമ്മുടെ കര്‍ഷകര്‍ കൂട്ടത്തോടെ ആത്മഹത്യ
ചെയ്യുന്ന വാര്‍ത്തയാണല്ലോ, നാം ദിവസവും വായിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ചപ്പും
ചവറും എഴുതി അത് വഴിയോരങ്ങളില്‍ കിടന്ന് ചവിട്ടും തുപ്പും ഏറ്റിട്ടും
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരെഴുത്തുകാരന്‍പോലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നത്
ലോകത്തിലെ എട്ടാമത്തെ അത്ഭുതമായി നാം കാണേണ്ടതല്ലേ. ഓ, ആദ്യത്തെ ഏഴ്
അത്ഭുതംപോലും ഇന്ന് അത്ഭുതമല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക്, ഇതിലെന്തോന്ന് അത്ഭുതം
എന്ന് ചിന്തിച്ചാലും തെറ്റില്ല.
അതൊക്കെ പോട്ടെ, മൂത്ത വെണ്ടയ്ക്കയും മൂക്കാത്ത ഏത്തക്കായും ജനത്തിന്റെ
കണ്ണുവെട്ടിച്ച് വില്‍ക്കുന്ന പോലെ, പുസ്തകങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാനും എന്തെല്ലാം
വിപണനതന്ത്രമാണുള്ളത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു മാധ്യമവും അതിലെ രണ്ട് മൂന്ന്
പൂവാലന്മാരും കൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ എന്തുപരസ്യവും സുസാദ്ധ്യം. അങ്ങിനെ പരസ്യം
ചെയ്തും പ്രചരിപ്പിച്ചും സിനിമാ കൊട്ടകയിലേയ്ക്ക് ആളെ വിളിച്ചുകൂട്ടും
പോലെ നാമിന്ന് പുസ്തകച്ചന്തയിലേയ്ക്ക് ആളെ കൂട്ടാന്‍ യത്‌നിച്ചു
കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്.
പുസ്തകച്ചന്തയില്‍ ചെന്നാലോ പ്രസാധകരുടെ വിലനിലവാരപ്പട്ടിക നോക്കിയാലോ
നമുക്കൊരുപിടിയും കിട്ടില്ല; ഇവനോക്കെയാരെട, എന്ന് അറിയാതെ
ചോദിച്ചുപോകും. എഴുത്തുകാര്‍ ആരുമായിക്കോട്ടെ കണ്ടന്റ് എന്താണെന്ന്
മറിച്ചുനോക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചാല്‍ അതും പിടികിട്ടില്ല. പുസ്തകപ്പേജിന്റെ
ഇരുവശവും ധാരാളം മാര്‍ജിനിട്ട്, നമുക്ക് മാത്രം അച്ചടിച്ചുവച്ചവ
കവിതയെന്നും, പേജ് നിറയെ അടിച്ചുവച്ചവ ഗദ്യമെന്നും വകതിരിയ്ക്കുന്നതാണ്
നല്ലത്. ഗദ്യപദ്യങ്ങളുടെ ഗുണമോ ദോഷമോ വിചാരണചെയ്ത് ഇവനെതരം
തിരിയ്ക്കാനാവില്ല. ഈ കൊച്ചുകേരളത്തില്‍ ഏതാണ്ട് അയ്യായിരത്തിനും
പതിനായിരത്തിനും ഇടയ്ക്ക് എഴുത്തുകാരുണ്ടെന്നും അവരുടെയൊക്കെ മിനിമം
മൂന്നോ നാലോ ടൈറ്റിലുകള്‍ പുസ്തകച്ചന്തയിലുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ്
ഈ കേരളത്തെക്കുറിച്ച്, നമുക്ക് ഒരു ചുക്കും അറിയില്ല.’ എന്ന് ബോധ്യം
വരുന്നത്. മൂന്നും നാലും ഏഴ് എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാത്തവര്‍ പോലും കവികളായും
കഥാകൃത്തുക്കളായും പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്.
കവികള്‍ക്ക് അക്ഷരമറിയണമെന്നില്ല. പാര്‍ട്ടിയെ സ്തുതിയ്ക്കാന്‍ അറിയണം. അഥവാ വഴിയോരത്തു കള്ളും കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വീണുകിടക്കണം. എന്തായാലും ഇവരില്‍ നിന്ന്
ചന്തപ്പുസ്തകങ്ങളും ധാരാളം ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്. പ്രസാധകരുടെ എണ്ണം കൂടിയത്
സഹിയ്ക്കാം. എഴുത്തുകാരില്‍ പലരും പ്രസാധകരാണെന്നുള്ളത് നമ്മില്‍
എത്രപേര്‍ക്കറിയാം. അതേന്നേയ്, ഞാന്‍ എഴുതുന്നു; ഞാന്‍ തന്നെ കടലാസും മഷിയും
അച്ചടിക്കൂലിയും വഹിയ്ക്കുന്നു. അച്ചടിയ്ക്കുന്നു. വിതരണം, അതായത്
മാര്‍ക്കറ്റിംഗ്, ഏതെങ്കിലും  ഒരു സംഘത്തെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു. എഡിറ്റിംഗ്
എന്ന പ്രക്രിയ പണ്ടേ നാം ഉപേക്ഷിച്ചിരിയ്ക്കയാണല്ലോ. പുസ്തകത്തില്‍
മാത്രമല്ല മാസികകളിലും വാരികകളിലുമെല്ലാം എഡിറ്റര്‍ എന്ന
തസ്തികയുണ്ടെങ്കിലും എഡിറ്റിംഗ് ആരും നിര്‍വ്വഹിയ്ക്കുന്ന പണിയല്ല. എന്നെ
ചൊറിയുന്നവനെ ഞാനും ചൊറിയുക. എന്നെ കടിയ്ക്കുന്നവനെ ഞാനും കടിയ്ക്കുക.
അങ്ങിനെ പരസ്പരം ചൊറിഞ്ഞുകടിച്ച് പുണ്ണായി മാറിയ ചന്തപ്പുസ്തകങ്ങള്‍
പരസ്പരം പറയുന്നു, ‘വായനക്കാര്‍ കുറയുന്നു’ എന്ന്. എന്റെ വായനക്കാരാ, നീ
രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതൊന്നും തുറന്നുനോക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല എന്ന് നീ
അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ…

ടീം ബൂലോകം. നിങ്ങള്‍ക്കും എഴുതാം, Boolokam.com - ല്‍. നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിങ്ങ് അഭിരുചി പുറം ലോകം കാണട്ടെ.