Share The Article

hang

ഹാഫ് ഡേ ലീവെടുത്തിരുന്നതുകൊണ്ട് ഉച്ച കഴിഞ്ഞാണ് ഓഫീസിലെത്തിയത്. ഓഫീസിനകത്തേയ്ക്കു കാലെടുത്തു വച്ചപ്പോള്‍ത്തന്നെ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്നു തോന്നി. ബാങ്കിംഗ് ഹാളില്‍ ഒരൊറ്റ കസ്റ്റമറില്ല! അസാധാരണമാണത്. കസ്റ്റമറൊഴിഞ്ഞ നേരമുണ്ടാകാറില്ല. തിങ്കളാഴ്ചകളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.

മാനേജേഴ്‌സ് ക്യാബിനിലേയ്ക്കു നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു: സ്റ്റാഫില്‍ മിക്കവരും ഓഫീസിന്റെ നടുവില്‍ കൂട്ടം കൂടി നില്‍ക്കുന്നു. അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജര്‍ തോമസ് ജോസഫ് സെല്‍ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. അതു ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടാണു മറ്റുള്ളവരുടെ നില്‍പ്പ്.

സീറ്റിലിരുന്നു കോളിംഗ് ബെല്ലമര്‍ത്തി. തോമസ് ജോസഫിന്റെ സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ബാങ്ക്മാന്‍ സുലൈമാന്‍ തിരക്കിട്ടു വന്നു. ‘അറ്റന്റന്‍സ് രജിസ്റ്റര്‍.’ രജിസ്റ്റര്‍ കൊണ്ടുവരാനായി സുലൈമാന്‍ ക്യാബിനില്‍ നിന്നു പുറത്തേയ്ക്കു കടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാനല്പം കനത്തില്‍ ചോദിച്ചു, ‘എന്താണവിടെ?’

പ്രവൃത്തിസമയത്തു സ്റ്റാഫ് ആപ്പീസിനകത്തിങ്ങനെ കൂട്ടം കൂടി നില്‍ക്കുന്നത് എനിയ്ക്കിഷ്ടമല്ലെന്നു സുലൈമാനറിയാം. എങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ നീരസം സുലൈമാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുഖം ഉല്‍ക്കണ്ഠാകുലമായിരുന്നു. ‘ഹൈക്കോര്‍ട്ടിലെക്കാര്യം എങ്ങനെയായീന്ന് തോമസ്സാറ് അന്വേഷിയ്‌ക്കേയിരുന്നു.’

‘ഹൈക്കോര്‍ട്ടിലെന്തു കാര്യം?’

ബാങ്കിന്റെ ഏതാനും കേസുകള്‍ ഹൈക്കോര്‍ട്ടിലുണ്ട്. അവ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ചുമതല ബാങ്കിന്റെ ലീഗല്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിനാണ്. അവര്‍ വക്കീലിനെ ഏര്‍പ്പാടു ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. ബ്രാഞ്ചിലുള്ളവര്‍ അതിനായി ഓടി നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

‘സാറൊന്ന്വറിഞ്ഞില്ലേ? സാറ് ഹൈക്കോര്‍ട്ടീപ്പോയതുകൊണ്ടാ ഹാഫ് ഡേ എടുത്തത് ന്ന് ഞാന്‍ കരുതി.’

‘അറ്റന്റന്‍സു കൊണ്ടുവാ.’

സുലൈമാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍, സെല്‍ഫോണിലൂടെയുള്ള വര്‍ത്തമാനം നിറുത്തിക്കൊണ്ടു തോമസ് ജോസഫു തന്നെ അറ്റന്റന്‍സ് രജിസ്റ്ററുമായി വന്നു. ‘സാറു ഹൈക്കോര്‍ട്ടില്‍പ്പോയില്ലേ?’

‘ഹൈക്കോര്‍ട്ടിലെന്താ പ്രശ്‌നം?’ അറ്റന്റന്‍സ് രജിസ്റ്ററില്‍ സമയം അടയാളപ്പെടുത്തി ഒപ്പിടുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

‘അവിടെ ഒരാളെ കെട്ടിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു. പൊതുജനത്തിനു കല്ലെറിയാന്‍. കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാന്‍.’

‘ങ് ഹേ?’ ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. ‘കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാനോ?’

അവിശ്വസനീയതയോടെ ഞാന്‍ മിഴിച്ചുനോക്കിയിരിയ്‌ക്കെ, തോമസ് ജോസഫു വിശദീകരിച്ചു.

മംഗലാപുരത്തുള്ളൊരു കര്‍ണ്ണാടകക്കാരന്‍ കാസര്‍ഗോട്ടുള്ള ഒരമ്മയേയും പ്രായപൂര്‍ത്തിയാകാത്ത മകളേയും പീഡിപ്പിച്ചു കൊന്നു. ഗ്യാസു തുറന്നു വച്ച്, മൃതദേഹങ്ങളും വീടുമൊക്കെ ചാമ്പലാക്കി രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, പോലീസ് അയാളെപ്പിടികൂടി. കുറ്റം തെളിയിച്ചു. കോടതി വധശിക്ഷ വിധിച്ചു. അപ്പീലിന്മേലുണ്ടായ ഹൈക്കോടതി വിധി പത്രത്തില്‍ വായിച്ചില്ലേയെന്നു തോമസ് ജോസഫു ചോദിച്ചു.

പീഡനത്തേയും കൊലപാതകങ്ങളേയും കുറിച്ചുള്ള പത്രവാര്‍ത്തകള്‍ ഞാന്‍ നോക്കാറില്ല. ‘കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാനായിരുന്നോ വിധി?’

തൂക്കിക്കൊല്ലാനായിരുന്നു, കീഴ്‌ക്കോടതിയുടെ വിധി. ഇത്തരം നിഷ്ഠുരര്‍ക്കു തൂക്കുമരമല്ല വേണ്ടത്; അവര്‍ നിഷ്ഠുരമായിത്തന്നെ ശിക്ഷിയ്ക്കപ്പെടണമെന്നു പൊതുജനം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഹൈക്കോടതി അതു കണക്കിലെടുത്തു. വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കാന്‍ പൊതുജനത്തെത്തന്നെ ഏല്പിയ്ക്കാനായിരുന്നു ഹൈക്കോടതിയുടെ തീരുമാനം. ഒരു ദിവസം രാവിലെ എട്ടു മണി മുതല്‍ വൈകീട്ട് നാലു മണി വരെ തുറന്നൊരു സ്ഥലത്ത് അയാളെ കെട്ടിയിടുക. പൊതുജനത്തിനയാളെ കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാം.

‘കിരാതം എന്നു വേണം വിധിയെപ്പറ്റിപ്പറയാന്‍,’ ഞാനഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

‘ശരിയാ സര്‍. പക്ഷേ, അയാളു ചെയ്ത ദുഷ്ടപ്രവൃത്തി നമ്മളു കണക്കിലെടുക്കണ്ടേ. പതിമൂന്നു വയസ്സുമാത്രമായ പെണ്‍കുട്ടിയെപ്പോലും…’ ഞാന്‍ കൈയുയര്‍ത്തി വിലക്കി. എങ്കിലും തോമസ് ജോസഫ് തുടര്‍ന്നു: ‘ഇത്തരക്കാരെയൊക്കെ ഇഞ്ചിഞ്ചായിത്തന്നെ കൊല്ലണം സര്‍.’

‘ഒരു കൊല കൂടിയാകും. അത്ര തന്നെ. പീഡനവും കൊലപാതകവും മറ്റും തടയുകയാണു വാസ്തവത്തില്‍ വേണ്ടത്.’

‘അതു ബുദ്ധിമുട്ടാ, സര്‍. മുന്നൂറ്റമ്പതു കോടി പെണ്ണുങ്ങളുണ്ടിവിടെ. അവരെയൊക്കെ സംരക്ഷിയ്ക്കാന്‍ ആരെക്കൊണ്ടു പറ്റും? ഭാവിയില് കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ നടക്കാതിരിയ്ക്കാന്‍ ഈയൊരൊറ്റ വഴിയേയുള്ളു.’ തോമസ് ജോസഫു രോഷത്തോടെ തുടര്‍ന്നു: ‘ഇത്തരം ക്രൂരന്മാരെ ഇങ്ങനെ തന്നെ വേണം കൊല്ലാന്‍. അപ്പൊ എല്ലാവര്‍ക്കും പേടീണ്ടാകും. കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യാന്‍ ഭയക്കും.’

ഞാന്‍ ക്ലോക്കില്‍ നോക്കി. ‘മണി രണ്ടായി. അയാളുടെ കഥ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ഇല്ലേ?’

‘ഇല്ല സര്‍. കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നാണ് കുറച്ചു മുമ്പറിഞ്ഞത്.’

ഇവിടത്തെ ചില സിറ്റിബസ്‌ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ തല പുറത്തേയ്ക്കിട്ടുകൊണ്ടു ചൊരിയാറുള്ള അസഭ്യവചനങ്ങള്‍ക്കു കല്ലേറിനേക്കാള്‍ ശക്തിയുണ്ട്. പലപ്പോഴും ഞാനതിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു തവണ അതു നേരിട്ടനുഭവിയ്‌ക്കേണ്ടിയും വന്നു. കടിച്ചുകീറിക്കളയും എന്ന മട്ടാണ് അവരില്‍ച്ചിലര്‍ക്ക്. അവരില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ പേര്‍ മാത്രം മതിയാകും, ഒരാളെ കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാന്‍!

ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരും ഒട്ടും മോശമല്ല. തര്‍ക്കിയ്ക്കാന്‍ നിന്നാല്‍, തേനീച്ചക്കൂടിളകി വരുന്നതുപോലെയാണവര്‍ വരിക. നിമിഷനേരം കൊണ്ടവര്‍ നമ്മെ ചുറ്റിവളയും. വേണമെങ്കില്‍ ‘രണ്ടു’ തരികയും ചെയ്യും. അവര്‍ക്കുള്ളിടത്തോളം മുഷ്‌ക്ക് ഇവിടെ, ഈ എറണാകുളത്ത്, മറ്റാര്‍ക്കുമുണ്ടാവില്ല. അതുറപ്പ്. ഓട്ടോക്കാരുമായുള്ള ഘര്‍ഷണം സിറ്റിബസ്സുകാര്‍ പോലും തന്ത്രപരമായി ഒഴിവാക്കുന്നു. ഓട്ടോക്കാര്‍ക്ക് ഒരാളെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലുക നിസ്സാ!രമായിരിയ്ക്കണം. ഹൈക്കോര്‍ട്ടിന്റെ പരിസരത്താണെങ്കില്‍ ഓട്ടോക്കാര്‍ നിരവധിയുണ്ടു താനും.

ചുരുങ്ങിയത് ഒരാളെങ്കിലും ദിവസേന കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്ന കേരളത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നൊരാളെക്കൊല്ലാന്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ‘മഹാപ്രതിഭ’കളുടെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല. ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനങ്ങളില്‍ കല്ലെറിഞ്ഞു തഴക്കമുള്ളവര്‍ ഇവിടത്തെ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളിലുമുണ്ടാകും. അവരെ ഭയന്ന് സ്വന്തമായി പട്ടാളമുള്ള സര്‍ക്കാര്‍ പോലും ഹര്‍ത്താല്‍ദിനങ്ങളില്‍ ബസ്സുകള്‍ നിരത്തിലിറക്കാറില്ല.

‘ഇവിടത്തുകാരുടെ പ്രകൃതമനുസരിച്ച് ആദ്യത്തെ അരമണിക്കൂറുകൊണ്ടു തന്നെ അയാളുടെ കഥ കഴിയേണ്ടതായിരുന്നു. കക്ഷിയൊരു ഭീമകായനാണോ?’

‘ഞാനാളെക്കണ്ടില്ല സര്‍.’

ഞാനത്ഭുതപ്പെട്ടു. ‘അല്ലാ, ഇത്തരക്കാരെ ഇഞ്ചിഞ്ചായിക്കൊല്ലണമെന്നു പറഞ്ഞ തോമസ് ജോസഫ് ചെന്ന് ആളെക്കാണുക പോലും ചെയ്തില്ലേ? പോയി കല്ലെറിഞ്ഞുകാണുമെന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയത്.’

‘അയ്യോ, ചോര കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ തലകറങ്ങി വീഴും! ഞാനാ വശത്തേയ്ക്കുപോലും ഇന്നു കടന്നിട്ടില്ല സര്‍.’

‘അതു നന്നായി. എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടുമ്പോള്‍ എന്നേയുമറിയിയ്ക്കുക.’

ചോരയും നീരുമുള്ളൊരു മനുഷ്യനെ കെട്ടിയിട്ടു കല്ലെറിയുക! ഇഞ്ചിഞ്ചായിക്കൊല്ലുക. കൊടും ക്രൂരത തന്നെ.

പഴയ തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജ്യത്തെ വേലുത്തമ്പിദളവ മോഷ്ടാക്കളുടെ കൈ വെട്ടിക്കളഞ്ഞിരുന്നെന്നു വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്തരം ശിക്ഷകളൊക്കെ ക്രൂരത തന്നെ, യാതൊരു സംശയവുമില്ല.

കൊല്ലല്‍ പ്രാകൃതമാണ്. കാട്ടുനിയമം. കാട്ടില്‍ നിന്നു പോന്നിട്ടു കാലമേറെയായെങ്കിലും, മനുഷ്യരിതുവരെ കൊല്ലല്‍ നിറുത്തിയിട്ടില്ല. അതു നിറുത്തേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചു.

കൊന്നേ തീരൂവെങ്കില്‍ കൈവെട്ടിയും കല്ലെറിഞ്ഞുമൊക്കെ കൊല്ലരുത്. നൊന്തുപിടയാനിട വരരുത്. ഒറ്റ വെട്ടിനു കഥ കഴിയ്ക്കണം. വെടി വച്ചായാലും വേണ്ടില്ല. ഒറ്റ വെടിയ്ക്കു കാര്യം തീര്‍ക്കണം. വധിയ്ക്കപ്പെടേണ്ടവരോടു കാണിയ്ക്കാവുന്ന ദയവ് അതു മാത്രമാണ്.

സെല്‍ഫോണ്‍ വിറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഹരി. ഹരിഹരയ്യര്‍. തിരുവനന്തപുരത്തെ ജനറല്‍ മാനേജരുടെ ഓഫീസില്‍ മാനേജരാണു ഹരി. ‘ഹൈക്കോര്‍ട്ടിലെ കാര്യമെന്തായി? ജീ എം അന്വേഷിച്ചു.’

ചില പശ്ചിമേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ കുറ്റവാളികളെ കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലുന്ന പതിവുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ, ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രഥമ വധശിക്ഷയാണത്രേ ഇത്. പുതിയ രീതി എത്രത്തോളം മുന്നോട്ടു പോയെന്നറിയാന്‍ ജീ എമ്മിന് ആകാംക്ഷ.

ബാങ്കിന്റെ കസ്റ്റമറായ ഒരു പൈ സംഭവസ്ഥലത്തുണ്ട്. പൈയ്ക്ക് ഒരു ബില്ലു റിലീസ് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഹൈക്കോര്‍ട്ടില്‍ നടക്കുന്ന ഈ സംഭവം കാരണം ഇന്നു ബാങ്കിലേയ്ക്കു വരാനാവില്ല, നാളെ വന്നു ബില്ലു റിലീസ് ചെയ്യാമെന്നു സംഭവസ്ഥലത്തു നിന്നു പൈ രാവിലേ തന്നെ തോമസ് ജോസഫിനെ വിളിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു. അപ്പോള്‍ മുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ തത്സമയം അറിയാന്‍ വേണ്ടി തോമസ് ജോസഫ് പൈയുമായി ഇടയ്ക്കിടെ ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു.

ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ആകെ ഒരു തവണ മാത്രമേ പൈയ്ക്കു കുറ്റവാളിയെ കാണാനായിട്ടുള്ളു. കുറ്റവാളിയെ കുറേക്കൂടി അടുത്തു നിന്നു കാണാന്‍ സാധിച്ച ചിലര്‍ പറഞ്ഞതു പൈ കേട്ടിരുന്നു. കാണാനായതും കേള്‍ക്കാനായതുമെല്ലാം പൈ തോമസ് ജോസഫിനെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പൈയില്‍ നിന്ന് ഇതുവരെ കിട്ടിയ വിവരങ്ങള്‍ ഹരിയ്ക്കു കൈമാറാനായി ഞാന്‍ സെല്‍ഫോണ്‍ തോമസ് ജോസഫിനെ ഏല്പിച്ചു.

തോമസ് ജോസഫ് വിശദമായ റിപ്പോര്‍ട്ടു നല്‍കി.

ഹൈക്കോര്‍ട്ടിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ളൊരു തുറന്ന സ്ഥലത്ത്, കനത്ത സ്റ്റീല്‍ പൈപ്പുകള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു വേലി. വേലിയില്‍ നിന്ന് അല്പമകലെ, അടിവസ്ത്രം മാത്രം ധരിച്ച കുറ്റവാളിയെ ഉയരമുള്ളൊരു കരിങ്കല്‍ച്ചുവരില്‍ ചാരി നിര്‍ത്തിയിരിയ്ക്കുന്നു. കൈകാലുകള്‍ കരിങ്കല്‍ച്ചുവരില്‍, ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള ലോഹവളയങ്ങളുമായി ചങ്ങലമൂലം ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

തുടക്കത്തില്‍ അയാള്‍ നിലവിളിച്ചിരുന്നു. നിലവിളിയ്ക്കിടയില്‍ എന്തോ പറഞ്ഞിരുന്നു. കന്നടയിലായിരുന്നിരിയ്ക്കണം. കൊല്ലരുതേയെന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നിരിയ്ക്കാം. ഇപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ, ശബ്ദമടഞ്ഞുപോയിരിയ്ക്കുന്നു.

കല്ലെറിയാന്‍ ആദ്യമൊന്നമാന്തിച്ചെങ്കിലും, കുറേക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിലര്‍ കല്ലെറിഞ്ഞു. അവയില്‍ച്ചിലതു മാറത്തും വയറ്റത്തും കാലിന്മേലും കൊണ്ടു. ചോരയൊഴുകി. അതിനിടെ നെറ്റിയിലും ഏറു കൊണ്ടു. നെറ്റിപൊട്ടിയൊഴുകിയ ചോര കണ്ണില്‍പ്പടര്‍ന്ന്, മുഖം ബീഭത്സമായിരിയ്ക്കുന്നു. മുറിവുകളില്‍ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങിയ ചോര അടിവസ്ത്രത്തിലേയ്‌ക്കൊഴുകിയിരിയ്ക്കുന്നു.

സിമന്റിട്ട നിലം മലിനമായിരിയ്ക്കുന്നു. മലമൂത്രവിസര്‍ജ്ജനം നടത്തിപ്പോയിരിയ്ക്കുന്നു.

‘എത്ര മണി വരെ’ എന്നു ഹരി ചോദിച്ചുകാണണം. ‘നാലു മണിവരെ’ എന്നു തോമസ് ജോസഫ് ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞു. ‘നാലുമണിയാകുമ്പോള്‍ ജീവനില്ലെങ്കില്‍ നടപടികള്‍ക്കു ശേഷം മൃതദേഹം കാസര്‍ഗോട്ടേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകും. ജീവനുണ്ടെങ്കില്‍ അഴിച്ചുവിടും. പത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.’

ഞാന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി. നാലു മണിയാകാന്‍ രണ്ടു മണിക്കൂറില്‍ത്താഴെ മാത്രം.

ഒരു കണ്ണു തകരാന്‍ ഒരു കല്ലു മാത്രം മതി. ഏറു കൊണ്ട കണ്ണിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു കുഴിയായിരിയ്ക്കും അവശേഷിയ്ക്കുക. രക്തം ചാടുന്ന കുഴി. വെറും രണ്ടു കല്ലുകൊണ്ട് രണ്ടു കണ്ണുകളും…നിലവിളിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി തുറക്കുന്ന വായിലാകാം മറ്റൊരു കല്ല്…പല്ലുകളടര്‍ന്നു വീഴും…മുഖം ചോരയില്‍ കുളിയ്ക്കും…ശരീരവും…

കല്ലുകള്‍ കൂട്ടത്തോടെ ചെന്നാല്‍ തല പൊളിഞ്ഞതു തന്നെ.

മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൈയുടെ കോള്‍ വന്നു. ജനത്തിരക്കു വര്‍ദ്ധിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. യാതൊന്നും കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ക്കും ഒന്നും കാണാനാകുന്നില്ല. തിക്കിത്തിരക്കു ക്രമാതീതമായതുകൊണ്ടു വീഴാതെ നില്‍ക്കാന്‍ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായിരിയ്ക്കുന്നു. അതിനിടയില്‍ ഫോണെങ്ങാന്‍ കൈയ്യില്‍ നിന്നു താഴെ വീണു പോയാല്‍ ജനം അതു ചവിട്ടി ഞെരിയ്ക്കും. നില്പു സുരക്ഷിതമായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടു ഫോണ്‍ ചെയ്യാം. ചിലപ്പോള്‍ ഉടനെ വിളിയ്ക്കാനായില്ലെന്നു വരും. പൈ പറഞ്ഞു.

വിവരങ്ങളറിയാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ലാതായി.

സകലരും ഉദ്വേഗത്തോടെ ക്ലോക്കിന്റെ സൂചിയിലേയ്ക്കു നോക്കിയിരുന്നു. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. ജോലികള്‍ മറന്നു.

നാലുമണിയാകുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ എന്റെ ക്യാബിനിലെ ലാന്റ്‌ഫോണുപയോഗിച്ച് തോമസ് ജോസഫ് പൈയെ വിളിച്ചു. സകലര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി തോമസ് ജോസഫ് ഫോണ്‍ ലൌഡ് സ്പീക്കറിലിട്ടു. സ്റ്റാഫു മുഴുവന്‍ എന്റെ ക്യാബിനില്‍ തിങ്ങിക്കൂടി. സേഫ്റ്റിയും സെക്യൂരിറ്റിയുമൊക്കെ കാറ്റില്‍പ്പറത്തി കാഷ്യറും, തോക്കുമായി ഗണ്‍മാനും ഫോണിലൂടെ വരുന്ന സംഭാഷണം കഴിയുന്നത്ര പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി തിക്കിത്തിരക്കി.

ഫലം നിരാശയായിരുന്നു. മറുപടിയുണ്ടായില്ല. പൈയ്ക്ക് ഉറച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ഒരിടം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.

നാലുമണിയായിട്ടും കുറ്റവാളി മരിച്ചിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അയാളെ അഴിച്ചുവിടുമെന്നായിരുന്നു പ്രഖ്യാപനം. ക്യാബിനില്‍ കൂടിയിരുന്നവരില്‍ച്ചിലര്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു: നാലുമണിവരെ ജീവനോടെയിരിയ്ക്കുന്ന പ്രശ്‌നമേയില്ല. ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ ‘ഏറുകൊണ്ട് പഴന്തുണിപോലെ ആയിട്ടുണ്ടാകും’.

മുന്‍ കോളുകളില്‍ത്തന്നെ ജനത്തിന്റെ ഇരമ്പല്‍ തോമസ് ജോസഫ് കേട്ടിരുന്നു. അതില്‍ നിന്നു ജനക്കൂട്ടം വളരെ വലുതാണെന്നു തോമസ് ജോസഫ് അനുമാനിച്ചിരുന്നു.

നാലുമണിയായിട്ടും കുറ്റവാളി മരിച്ചിട്ടില്ലെങ്കില്‍, ഇരമ്പുന്ന ജനക്കൂട്ടം അയാളെ വകവരുത്തുമെന്നു സ്റ്റാഫില്‍ പലരും പ്രവചിച്ചു. മിനിറ്റുകള്‍ കൊണ്ട് കുറ്റവാളിയുടെ ശരീരം അവര്‍ പിച്ചിച്ചീന്തും. കാസര്‍ഗോട്ടേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകാന്‍ ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല.

ശ്വാസം വിടാനാകാതെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ണുമിഴിച്ചു നിന്നു.

നാലര കഴിഞ്ഞു, പൈയുടെ വിളി വന്നപ്പോള്‍. ‘അയാളെക്കൊണ്ടുപോയി,’ പൈ പറഞ്ഞു.

പൈ പറഞ്ഞതു ലൌഡ്‌സ്പീക്കറിലൂടെ കേട്ടപ്പോള്‍ ആരോ ചോദിച്ചു: ‘ചത്തുപോയോ?’

‘അയ്യോ, ഇല്ല. അയാളെ ആശുപത്രീലിയ്ക്ക് കൊണ്ടു പോയിട്ടുണ്ടെന്നാ ഞാനുദ്ദേശിച്ചേ.’

പൈ ഒന്നും നേരിട്ടു കണ്ടിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, കാണാനായ പലരിലും നിന്നു പൈ കുറേയേറെ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചിരുന്നു. പൈ അവയെല്ലാം വിവരിച്ചുതന്നു. സ്പീക്കര്‍ഫോണിലൂടെ എല്ലാവരുമതു കേട്ടു.

തിങ്ങിക്കൂടിയിരുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ സ്ത്രീകളുമുണ്ടായിരുന്നത്രേ. രാവിലെ കല്ലേറുകൊണ്ടു കുറ്റവാളിയുടെ തല പൊട്ടി മുഖത്തുകൂടി ചോരയൊലിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, സ്ത്രീകളില്‍ച്ചിലര്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി.

‘നിങ്ങളെന്തിനാ മോങ്ങണത്. നിങ്ങള് അവന്റെ ആരെങ്കിലുമാണോ?’ ക്രുദ്ധരായ ചിലര്‍ കരയുന്ന സ്ത്രീകളോടു ചോദിച്ചു.

മംഗലാപുരത്തിനടുത്തു നിന്നുള്ള കര്‍ണ്ണാടകക്കാരനുമായി എറണാകുളത്തെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് എന്തു ബന്ധമുണ്ടാകാന്‍!

കരയുന്നതിനിടയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ പറഞ്ഞു: ‘കൊല്ലണ്ടാ…’

എറിയാന്‍ വേണ്ടി കരിങ്കല്‍ച്ചീളുകളെടുത്തു പിടിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍ സ്ത്രീകളോടു ചോദിച്ചു, ‘ഇവന്‍, ഈ ദുഷ്ടന്‍, എന്തൊക്കെയാ ചെയ്തത് ന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിയോ? ഒരമ്മയേയും മകളേയും ഇവന്‍…’

‘കൊല്ലണ്ടാ…’ സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചില്‍ നിലവിളിയായി.

കല്ലേറു നിന്നു.

ചില പുരുഷന്മാരും കൊല്ലുന്നതിനെതിരായിരുന്നു.

ജനം കല്ലെറിയാന്‍ മടിച്ചുകൊണ്ട്, എന്നാല്‍ അക്ഷമയോടെ, കാത്തുനിന്നു.

നാലുമണിയ്ക്കു പോലീസ് ലോഹവേലിയിലുള്ള ഗേറ്റു തുറന്നു. ജനക്കൂട്ടം വേലിയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

പോലീസ് കുറ്റവാളിയുടെ ചങ്ങലകളഴിച്ച്, ബന്ധനത്തില്‍ നിന്നു മോചിപ്പിച്ചു. കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ടു കുഴഞ്ഞുവീണ അയാളെ ഇരമ്പുന്ന ജനം കൈ നീട്ടിത്താങ്ങി.

നിലത്തുണ്ടായിരുന്ന വിസര്‍ജ്ജ്യങ്ങള്‍ തുടച്ചു മാറ്റിയ ശേഷം അവരയാളെ നിലത്തു കിടത്തി.

തൊഴുതുപിടിച്ചുകൊണ്ടു കുറ്റവാളി കിടന്നു. ഏന്തിയേന്തിക്കരയുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു അയാള്‍.

ശിരസ്സിലെ മുറിവില്‍ നിന്നൊഴുകിയിരുന്ന രക്തം മുഖത്താകെ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ശരീരത്തിലാകെയുണ്ടായിരുന്ന അടിവസ്ത്രം മലിനമായിരുന്നു. അതില്‍ രക്തം പുരണ്ടിരുന്നു. അതാരോ ഊരിക്കളഞ്ഞു. ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരിലൊരാള്‍ വണ്ടിയില്‍ വച്ചിരുന്ന കാക്കി പാന്റും ഷര്‍ട്ടും കുറ്റവാളിയെ ധരിപ്പിച്ചു. കുടിയ്ക്കാന്‍ വെള്ളം കൊടുത്തു. ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് അയാളെ മെല്ലെ ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍ താങ്ങിയിരുത്തി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി. അയാളിപ്പോള്‍ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലുണ്ടാകണം.

പൈയുടെ കോള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്ക് അടുത്തതു വന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നു ജീ എം നേരിട്ടു ലൈനില്‍. ഞാന്‍ ലൌഡ്‌സ്പീക്കര്‍ ഓഫു ചെയ്തു.

അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞ വിവരങ്ങളൊക്കെ ഞാന്‍ ജീ എമ്മിനു നല്‍കി.

എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജീ എം കമന്റു പാസ്സാക്കി: ‘നിങ്ങള്‍, എറണാകുളംകാരെ എന്തിനു കൊള്ളാമെടേ! തിരുവനന്തപുരത്താകേണ്ടിയിരുന്നു. പണ്ടു കൊല്ലും കൊലയും സുലഭമായിരുന്ന നാടല്ലേ. പത്തുമിനിറ്റുകൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ കാര്യം തീര്‍ത്തു തന്നേനേ.’

ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

ജീ എം ഒരു ചോദ്യമുയര്‍ത്തി: ‘അതിരിയ്ക്കട്ടെ, കൊലയാളികളെയൊക്കെ ജനമിങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍, നാട്ടില് പീഡനങ്ങളും കൊലപാതകങ്ങളും കൂടുകയല്ലേയുള്ളൂ. തനിയ്‌ക്കെന്തു തോന്നുന്നു?’

ജീ എമ്മിന്റെ ചോദ്യത്തിനു നേരിട്ടൊരുത്തരം ഞാന്‍ കൊടുത്തില്ല. ‘സര്‍, സത്യം പറഞ്ഞാല്‍, ഇപ്പോ വലിയ ആശ്വാസം തോന്നണ് ണ്ട്.’ ഞാന്‍ തിരിച്ചൊരു ചോദ്യമുന്നയിച്ചു: ‘പീഡനങ്ങള്‍ കൂടുമെന്നു സാറിനു തോന്നുന്നുണ്ടോ?’

ജീ എം ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെന്നു തോന്നിയില്ല. അല്പം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘ടു ബി ഓണസ്റ്റ്, ഐ ഡോണ്ട് നോ.’ ഒന്നു കൂടി ചിന്തിച്ച ശേഷം ജീ എം തുടര്‍ന്നു: ‘പെഹാപ്‌സ് ഫര്‍ഗിവ്‌നെസ് ഇസ് ദ ബെസ്റ്റ് പണിഷ്‌മെന്റ്. പക്ഷേ, ഒരു ജനതയും അതു പ്രാക്റ്റീസു ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. നമ്മളായിരിയ്ക്കാം അതിനൊരു തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നത്.’

ഫോണ്‍ വയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പു ജീ എം പറഞ്ഞു, ‘എറണാകുളത്തുകാരെ കൊള്ളില്ലെന്നു ഞാന്‍ തമാശയ്ക്കു പറഞ്ഞതാണ്. ഡോണ്ട് മൈന്റ്. ടു ടെല്‍ ദ ട്രൂത്ത്, യൂ പീപ്പിള്‍ ആര്‍ റിയലി ഗ്രേറ്റ്. ഹാറ്റ്‌സ് ഓഫ് ടു യു.’

(ഈ കഥ തികച്ചും സാങ്കല്പികമാണ്.)