വൃദ്ധസദനം(കഥ) – ബൈജു ജോര്‍ജ്ജ്

കാല്പനികതയുടെ സൌന്ദര്യവും .., നിറങ്ങള്‍ക്ക് മണവുമില്ലാത്ത പുലര്‍കാലം …!ആലങ്കാരിക വാക്കുകളില്‍ എഴുതിയാല്‍ അതൊരു നല്ല കൃതിയാകുമോ ..? അറിയില്ല .., എങ്കിലും ആലങ്കാരികമായി തന്നെ എഴുതുവാന്‍ ശ്രമിക്കാം …!

കോച്ചിവലിക്കുന്ന തണുപ്പ് ശരീരത്തെ മറച്ചിരിക്കുന്ന ആവരണത്തേയും തുളച്ച് സൂചിമുനകള്‍ കണക്കെ കുത്തിയിറങ്ങുന്നു …! എങ്കിലും വ്യായാമം മുടക്കുവാന്‍ പാടില്ലാത്തതാണ് .., കാരണം ശരീരത്തിന്റെ ഓജ്ജസ്സാണത് …!ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരമാണ് ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സിന്റെ അടിത്തറ …! ആ തിരിച്ചറിവ് .., മടിയെ മറികടന്ന് .., എന്നെ ഓടുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു …!

നീലക്കുറിഞ്ഞികള്‍ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന താഴ്‌വാരം …!നീണ്ടുയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന അക്കേഷ്യമരങ്ങളുടെ നടുവിലൂടെ ഹൈറേഞ്ചിലേക്ക് വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന ടാര്‍ റോഡ് .., വണ്ടികളുടെ യാതൊരു അലസോരവും ഇല്ലാതെ തന്നെ റോഡിനു നടുവിലൂടെ തന്നെ ജോഗ്ഗിംഗ് നടത്താം ..!

ശുദ്ധമായ വായു അത് ശ്വാസകോശങ്ങള്‍ക്കും …, ശരീരത്തിനും നല്കുന്ന ഉത്തേജനം വളരെ വലുതാണ് ..!

നടന്നു .., നടന്നു …, ശരീരം പതുക്കെ അതിന്റെ അലസതയെ മറികടന്നുകൊണ്ട് ഓടാന്‍ തുടങ്ങി …!, നല്ല എനര്‍ജി .., ആ ലഹരിയില്‍ മുന്നേറുമ്പോഴാണ് .., അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത് …; റോഡിന്റെ ഓരത്തിലുള്ള സിമന്റു ബെഞ്ചില്‍ സാമാന്യം വലിയ ഒരു പൊതിക്കെട്ട് ..! സാരമുള്ളതല്ല എന്നു കരുതി മറികടക്കാനോരുങ്ങുമ്പോഴാണ് …!, കുറുങ്ങല്‍ പോലെയുള്ളൊരു കരച്ചില്‍ …! അത് അലക്ഷ്യമാക്കിക്കളയാന്‍ തോന്നിയില്ല ..!, ആകാംഷപൂര്‍വ്വം അടുത്തു ചെന്ന് നോക്കി …!

ഉള്ള് കിടുങ്ങിപ്പോയി …!ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞ് …, കമ്പിളിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ് ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു …!ഹൃദയം നുറുങ്ങി …,!, ആരാണ് ദൈവമേ ഇത്രയും ക്രൂരന്‍ …?, ;പാല്‍ മണം മാറാത്ത ഈ കുഞ്ഞിനെ .., ഹൈറേഞ്ചിലെ ഈ താഴ്‌വാരത്തില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചവള്‍ …?, നായ്ക്കളും .., കുറുക്കന്‍മാരും കടിച്ചു കീറാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം …!, മനുഷ്യര്‍ ഇത്രയും ഹൃദയശൂന്യരായി മാറുകയാണോ..?

വാരി നെഞ്ചോട് ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ .., വളര്‍ത്തച്ചന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ചൂട് ..; പെറ്റമ്മയുടെതിനേക്കാള്‍ സ്‌നേഹത്തോടെ അവന്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി ആ കുഞ്ഞു മോണകള്‍ കാട്ടി ചിരിച്ചു …!

മൂന്നു മക്കളുടെ കൂടെ …, ദൈവം എനിക്കായി കാത്തുവെച്ച നാലാമതോരാള്‍ ….!

”എന്താ ജോണ്‍ സാറേ .., നിന്ന് സ്വപ്നം കാണാ …?”

ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി …, ”റാവൂ ” വൃദ്ധസദനത്തിലെ മാനേജര്‍ ആണ് …!
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു ….!” ജോണ്‍ സാര്‍ ഇന്ന് നല്ല സന്തോഷത്തില്‍ ആണല്ലോ ..?, എല്ലാം പാക്കു ചെയ്തു കഴിഞ്ഞോ …?”

”അതേടോ .., എങ്ങിനെ സന്തോഷിക്കാതിരിക്കും …? സ്വന്തം രക്തവും .., മാംസവും.., പണവും നല്‍കി മക്കളെ വളര്‍ത്തി വലുതാക്കി .., ഒരു നാള്‍ അവര്‍ അവരുടെ ഇണയെ തേടി കൂടുവിട്ട് പറന്നു പോകുമ്പോള്‍ …!, ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ ബാക്കിയാകുന്ന രണ്ടു പേരുണ്ടെടോ …! അവരുടെ അപ്പനും …, അമ്മയും …!, നോക്കാനാളില്ലാതെ വിഷമിക്കപ്പെടുന്ന.., വെള്ളവും .., നീരും വറ്റിയ രണ്ട് പാഴ്ജന്മങ്ങള്‍ …!അവര്‍ക്കൊരു ഭാരമാകുമ്പോള്‍ .., അവരുടെ സുഖങ്ങളിലെ കട്ടുറുമ്പുകളാക്കാതെ മാറ്റി നിറുത്താന്‍ ഉള്ളൊരു കേന്ദ്രമല്ലെടോ …, ഈ സദനങ്ങള്‍ ..?

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് .., കൈ വളരുന്നോ ..?, കാല്‍ വളരുന്നോ ..?എന്നെല്ലാം നോക്കി .., മക്കളെ ഒരു ഉറുംബ് കടിച്ചാല്‍ പോലും .., സ്വന്തം ഹൃദയത്തില്‍ കത്തികൊണ്ട് കീറുന്ന വേദന അനുഭവിക്കുന്ന ..; സ്വന്തം സുഖങ്ങളെ അവഗണിച്ച് മക്കളുടെ സുഖം മാത്രം മുന്നില്‍ കണ്ട് ജീവിക്കുന്ന ..; ഏതൊരു അച്ഛന്റേയും ..; അമ്മയുടേയും .., വേദനതന്നെയാണെടോ …, ഈ വൃദ്ധസദനങ്ങള്‍ …!, ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ ശിശുക്കളായില്ലേ …!, ആരും നോക്കാനില്ലാത്ത ശിശുക്കള്‍ .., നാളെ ആ മക്കളും ഈ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ ..!”

” ഇന്ന് ഈ ശിശുക്കളെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ .., ദൈവം എനിക്കു നല്‍കിയ നാലാമതൊരു മകന്‍ വരുന്നുണ്ടെടോ …, അവന്റെ കൂടെ അങ്ങ് അമേരിക്കയിലോട്ട് കൊണ്ടുപോകുവാന്‍ ..!, സ്വന്തം ശരീരത്തില്‍ നിന്നും പിറന്ന മൂന്നു പേരുണ്ടായിട്ടും .., വഴിയില്‍ നിന്നും കളഞ്ഞു കിട്ടിയ നാലാമത്തവന്‍ വേണ്ടിവന്നു ..”!

ഉള്ളില്‍ നിന്നും ഉരുണ്ടുകൂടിയ അശ്രുക്കള്‍ കണ്ണിലൂടെ പൊഴിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയുന്നു .., ഇത് സന്തോഷത്തിന്റെതാണെന്ന് …!