Share The Article

Aarsha Abhilash

ഓര്‍മ്മകളില്‍ – എന്റെ നീല ട്രങ്ക് പെട്ടി!

‘ട്രങ്ക് പെട്ടി’ വെടിവെച്ചിട്ട് പിന്നാലെ ‘ഠോ ‘ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ.. കുഞ്ഞിലെ എങ്ങനെയോ, ആരോ പറഞ്ഞു മനസ്സിലേക്ക് കയറിയതങ്ങനെയാ.. പഴയൊരു ഇരുമ്പിന്റെ പെട്ടി, നീലക്കളര്‍ പെയിന്റ് ചന്തമില്ലാതെ തേച്ചത്.. തുറക്കുമ്പോഴും അടയ്ക്കുമ്പോഴും അതൊരു കരകര ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ‘സ്വന്തം’ സാധനമായിരുന്നു ആ പെട്ടി. ആ പെട്ടി എന്റെ ജീവനായിരുന്നു, ഒരു നാല് വയസ്സുമുതല്‍. അന്നത് തൂക്കിയെടുക്കുക എന്നാല്‍ വലിയ കഷ്ടപ്പാടാ.. എങ്കിലും ചേട്ടന്മാരെക്കൊണ്ടുകൂടി തൊടീക്കില്ല.

എന്റെ ഖജനാവായിരുന്നു അത്. അതിനുള്ളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പഴയൊരു പടത്തിലെ ഉര്‍വശിമോഡല്‍ സാധനങ്ങള്‍. ഒന്നാംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോ ആറ്റുനോറ്റിരുന്നുകിട്ടിയ വെള്ള സ്ലേറ്റ് പെന്‍സില്‍ മാര്‍ബിള്‍ പെന്‍സിലിന്റെ കുഞ്ഞുകഷണം, പഞ്ഞിക്കായയുടെ പുറംതോട് മടക്കി കൈകൊണ്ട് തട്ടിയാല്‍ നല്ല ശബ്ദം കേള്‍ക്കും.. അത് കുറേയെറെ, ചൂടുകുരു എന്നൊരു സാധനം, നല്ല ചുമന്ന നിറത്തില്‍ വലിയൊരു ബട്ടന്‍ വലിപ്പം.. അത് സിമന്റ് തറയില്‍ ഉരച്ച് പുറത്തുവെച്ചാല്‍ നല്ല സുഖാ, പിന്നെ മുള്ളന്‍പന്നിയുടെ മുള്ളാണ് എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന കന്യാകുമാരിപെന്‍സില്‍, തീപ്പെട്ടിക്കൂട് ഡബിള്‍ 2, ഷിപ്പ് , ദീപം അങ്ങനെ പോകും ബ്രാന്‍ഡുകള്‍, സിഗരറ്റിന്റെ (സിസ്സേര്‍സ് ആണ് മെയിന്‍) കവര്‍ ചതുരമായി മുറിച്ച് സിനിമാപേരുകള്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയത്, പൊട്ടിപ്പോയ വളയുടെ രണ്ടു മൂന്നു തുണ്ടം, വലിയ മുത്തുള്ള മാലയുടെ മുത്തുകള്‍, ക്രിസ്മസ് കാര്‍ഡ്‌സ്.. പിന്നെ കുറേ മഞ്ചാടിക്കുരുവും കുന്നിക്കുരുവും (സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്ന വഴിക്ക് തമ്പിയണ്ണന്റെ വീടിനു മുന്നില്‍നിന്ന് പെറുക്കുന്നത്..)

മൂന്നാംക്ലാസ്സ് ഒക്കെ എത്തിയപ്പോള്‍ പതുക്കെപ്പതുക്കെ അമ്മയോട് വഴക്കുണ്ടാക്കാനും പിണങ്ങാനുമൊക്കെ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പിണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ നേരെ എന്റെ ട്രങ്ക് പെട്ടിയില്‍ രണ്ട് ഫ്രോക്ക് എടുത്തുവയ്ക്കും, എന്നിട്ടാണ് അമ്മയ്ക്ക് ഭീഷണി ‘ഞാന്‍ പോകുവാ’. അപ്പോള്‍ ചേട്ടായീസ് ചോദിക്കും, ‘നിനക്ക് രണ്ട് ഉടുപ്പുമാത്രം മതിയോ?’ അത് നമ്മുടെ ക്രെഡിബിലിറ്റിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നമ്പറായതുകൊണ്ട് കേട്ടതായി ഭാവിക്കില്ല. ആദ്യമാദ്യമൊക്കെ അമ്മ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ സോള്‍വാക്കും. പിന്നെ ഇതെന്റെ സ്ഥിരം കലാപരിപാടിയായപ്പോള്‍ ആരും മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതെയായി. അപ്പോള്‍ ഒരു ദിവസം, ഭീഷണി ബലപ്പെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ എന്റെ സമ്പാദ്യവുമായി വീടുവിട്ടിറങ്ങി. അന്നേ വിശപ്പിനെക്കുറിച്ചും ദാഹത്തിനെത്കുറിച്ചും നല്ല ബോദ്ധ്യമുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരു അരമണിക്കൂര്‍ പരിപാടിയെ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. വീടിന് വലതുവശത്തുള്ള ചെമ്മണ്‍പാതയിലൂടെ പോയാല്‍ ഞങ്ങളുടെ വല്യകുളമെത്തും. പണ്ടേ അമ്മ അടിക്കാന്‍ ഓടിക്കുമ്പോഴും ഞാന്‍ ഈ കുളം വഴി കറങ്ങിയാണ് വീട്ടിലെത്താറ്.

ഞാന്‍ പതുക്കെ നടന്നുതുടങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് ഇടംകണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നുമുണ്ട്, അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ടോ, പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന്.. പക്ഷേ ആരും വന്നില്ല, ഞാന്‍ കുളമെത്തുംവരെ. (സത്യത്തില്‍ കൊച്ചേട്ടന്‍ എന്റെ പിന്നാലെതന്നെ മതില് ചാടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.)

പോകുന്നപോക്കില്‍ എന്നെ കാണുന്നവരോടൊക്കെ പെട്ടിയുംകൊണ്ട് ഞാന്‍ വീടുവിട്ട് പോകുകയാണെന്ന അറിയിപ്പും കൊടുത്തുകൊടുത്ത് ഒടുവില്‍ കുളമെത്തി എന്റെ ഫൈനല്‍ ഡെസ്റ്റിനെഷന്‍! ഇനിയെങ്ങോട്ടുപോകുമെന്ന് എനിക്ക് ആശങ്കയൊന്നും തോന്നിയില്ല. കാരണം ഞാന്‍ അവിടെവരെ പോകാനേ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ഇച്ചിരിനേരം അവിടെ കുളിക്കുന്നവരെയും അലക്കുന്നവരെയും ഒക്കെ നോക്കിയിരുന്നിട്ട് എനിക്ക് ബോറടിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ തിരികെച്ചെന്നു. എന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടോ അതോ കൊച്ചേട്ടന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് കൊടുത്തതുകൊണ്ടോ എന്തോ അമ്മ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ കരച്ചില്‍ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം നടന്നെന്നുപോലും മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാത്ത അമ്മയെ ഞാനും മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതെ നേരെ പോയി വിളമ്പിവെച്ച ചോറും മീന്‍പൊരിച്ചതും കഴിച്ചു.

അങ്ങനെ എനിക്കൊരു കാര്യം മനസിലായി; ഞാന്‍ ഓടിയാല്‍ വേലിവരെയേ ഓടൂ എന്ന് എന്റെ അമ്മയ്ക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും അറിയാം. അപ്പോ പിന്നെ ഈ സമരമുറ വെറുതെ ഉപയോഗിച്ച് നാണംകെടണ്ട. പിന്നെയുള്ള പിണക്കങ്ങളിലൊക്കെ ഞാന്‍ പെട്ടിയുമെടുത്ത്, പുറകിലെ മുറ്റത്തെ വലിയ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ പോകും. കൈലിയും പുതപ്പും വലിച്ചു കെട്ടി സ്വന്തം വീടുണ്ടാക്കും. തിരിച്ചുവിളിച്ചില്ലേല്‍ ഞാനും എന്റെ ട്രങ്ക് പെട്ടിയും അവിടെ താമസിക്കും എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തും. (ചോറുണ്ണാന്‍ അപ്പോഴും വീട്ടില്‍ പോകും. അത് വിട്ടിട്ടൊരു കളിയുമില്ല.) ഈ പിണങ്ങിപ്പോക്കിന്റെ സ്വഭാവം നിര്‍ത്തിയത് ശരിക്കും വീട് വിട്ടുവന്ന ഒരു ചേട്ടനെ കണ്ടപ്പോളാണ്.

വീടിനുനേരെ മുന്നിലെ കടയില്‍ ഒരു ഞായറാഴ്ച പെട്ടെന്നൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം. നോക്കുമ്പോള്‍ ഏഴിലോ എട്ടിലോ പഠിക്കുന്ന പ്രായത്തില്‍ ഒരാങ്കുട്ടി. കണ്ടിട്ട് ആര്‍ക്കും പരിചയമില്ല. ഗ്രാമം ആയതുകൊണ്ട് കേട്ടറിഞ്ഞ് ആള്‍ക്കാര്‍ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ കക്ഷിയാണെങ്കില്‍ ആരെയും നോക്കുന്നില്ല, കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിപ്പാണ്. ആരോ കൊണ്ടുവെച്ച പച്ചവെള്ളത്തിന്റെ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് അടുത്തുണ്ട്. വീട്ടില്‍നിന്നും അമ്മ കുറച്ചു കഞ്ഞിവെള്ളം ഒരു മൊന്തയിലെടുത്തു ആ ചേട്ടായിടെ അടുത്തുചെന്നു, ‘മോനിത് കുടിക്ക്’ എന്നുപറഞ്ഞ് സ്‌നേഹത്തോടെ കൊടുത്തപ്പോള്‍ അതുവരെ കരഞ്ഞിരുന്ന ആള് വാങ്ങിക്കുടിച്ചു, എന്നിട്ട് അമ്മയെ നോക്കി ചിരിച്ച ചിരിയില്‍ ഞാന്‍ പറയാനറിയാത്ത ഒത്തിരി സ്‌നേഹം കണ്ടു. അമ്മ എന്ന ടീച്ചറിന്റെ മിടുക്ക്! പുള്ളി പേരും നാടും അച്ഛന്റെ പേരും ഒക്കെ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞനിയന്‍ വന്നപ്പോ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അയാളെ വേണ്ടത്രേ, അങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ വീടുവിട്ടതാ. ഏതോ ബസില്‍ കയറി എത്തിപ്പെട്ടത് ഇവിടെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞുവിശന്നപ്പോള്‍ വീട് ഓര്‍മ്മ വന്നു, തിരികെപോകാന്‍ കാശില്ല. (ആ ചേട്ടന് ഏതോ അന്യസംസ്ഥാനത്ത് എത്തിയതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും വീട്ടില്‍നിന്നും വെറും 3 രൂപാ ദൂരമേ എത്തിയിരുന്നുള്ളൂ.) കര്‍മ്മനിരതരായ നാട്ടുകാര്‍ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ അവരുടെ വീട്ടില്‍പ്പോയി കുട്ടിയുടെ അച്ഛനെ കൂട്ടിവന്നു. അച്ഛന്‍ അടിക്കും എന്നുപേടിച്ചിരുന്ന ആ മകന്റെ മുന്നിലേക്കുവന്ന അച്ഛന്‍, മോനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ അമ്മ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു, ‘കണ്ടോ, അച്ഛനുമമ്മയും നോക്കുന്നതുപോലെ, സ്‌നേഹിക്കുന്നതുപോലെ ആരും മക്കളെ സ്‌നേഹിക്കില്ല. വഴക്കുപറയുന്നതും തല്ലുന്നതും സ്‌നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, മക്കള് നന്നാകാനാ.. ആ അച്ഛനും അമ്മയും എത്ര വിഷമിച്ചു എന്ന് കണ്ടോ?’ പോകുമ്പോള്‍ ആ ചേട്ടായി വന്ന് അമ്മയെ മുറുക്കിയൊരു പിടിത്തം..) എന്തായാലും അന്നത്തോടെ ഈ വീട് വിട്ടുപോയാല്‍ നമ്മള് വല്ലാണ്ട് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവരും എന്നൊരു തിരിച്ചറിവ് എനിക്കുണ്ടായി- a real eye opener!

എന്റെ നീല ട്രങ്ക് പെട്ടി ഒരു കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയാണെനിക്ക്. സന്തോഷത്തിന്റെ നുള്ളുനുറുങ്ങുകളുടെ ഓര്‍മ്മ. ഇപ്പോഴും ആ പെട്ടിയുണ്ട്, പക്ഷേ അതിലെ വസ്തുക്കള്‍ പലതും മാറ്റപ്പെട്ടു.. ചിലവ കാലഹരണപ്പെട്ടു. (അമ്മയുടെ ക്ലീനിംഗില്‍ നഷ്ടമായി.) ക്രിസ്മസ് കാര്‍ഡുകളും കുറച്ചു സെർട്ടിഫിക്കട്ടുകളും മാത്രേ ഇപ്പോ എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരിയുടെ കൂട്ടിനുള്ളൂ. എന്റെ മകനുവേണ്ടിയും ഞാനിപ്പോള്‍ ഒരു ട്രങ്ക് പെട്ടി കരുതുന്നുണ്ട്; ഓര്‍മ്മകളുടെ ട്രങ്ക് പെട്ടി. അവന്റെ ആദ്യവാക്ക്, അവന്റെ ആദ്യചിരി, അവന്റെ ആദ്യഭക്ഷണം, ആദ്യയാത്ര.. അങ്ങനെ അവനുമാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതാകാവുന്ന, അവന്റെമാത്രം സ്വന്തമായ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എഴുതിയ ഒരു ബുക്ക്. എന്റെ നീല ട്രങ്ക് പെട്ടി തന്നതുപോലെ ഒരു നിഷ്‌കളങ്കസന്തോഷം അവന് ആ പുസ്തകം കൊടുക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍…

==================================

(സൈബര്‍ലോകത്തെ ശ്രദ്ധേയ എഴുത്തുകാരിയായ ആര്‍ഷ സകുടുംബം യു.എസ്.എ യില്‍ താമസിക്കുന്നു)