Share The Article
6
അവശയായ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ പരിചരിക്കാനോ ഒരുതുള്ളി വെള്ളം എടുത്തുകൊടുക്കാനോ ആരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ എന്നെ ഫോൺ ചെയ്യുകയും തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് വരുന്നെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ വരുന്നതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ ഇതാണെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല. ഒരു പനിവന്നപ്പോൾ എന്നെയും അമ്മയെയും കാണണമെന്നു തോന്നിയെന്നും അവളുടേതുകൂടിയായ വീട്ടിൽവന്നു വിശ്രമിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹിച്ചതായും ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്ന് കൂട്ടുകാരിയോട് ഫോണിൽ സംസാരിച്ചപ്പോളാണ് വരാനുള്ള കാരണം എന്തായിരുന്നെന്ന് ഞാൻ കേട്ടത്. ഇത്തരം സ്വാർത്ഥതകളിൽ അവൾ തുടരുമ്പോഴും ഞാനതൊന്നും പുറത്തുകാണിച്ചിരുന്നില്ല. പത്തുദിവസംകൂടി കഴിഞ്ഞേ ചാരു വരൂ എന്നുകരുതിയിരുന്ന നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്കു ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കകം അവൾ വരുന്നെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അത്യധികം സന്തോഷിക്കുകയും അനവധി ദിവസങ്ങളിലെ സങ്കടങ്ങൾക്കു പരിഹാരമായെന്നു ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
തമ്പാനൂർ ബസ്റ്റാന്റിൽ വന്നിറങ്ങിയ അവളെ, ജോലിസ്ഥലത്തുനിന്നും അല്പനേരം മുങ്ങിയ ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോയി. അവൾ തീരെ അവശയായിരുന്നു. ഓട്ടോയിൽ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ എന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു വീട്ടിലെത്തി, ‘അമ്മ വാതിൽ തുറന്നു. പനിപിടിച്ചോ മോളേ … എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചു വീടിനുള്ളിലേക്ക് പോയി. ചുക്കുകാപ്പിയും അതുപോലുള്ള ചിലതും അമ്മ തയ്യാറാക്കിവച്ചിരുന്നു. ഞാൻ ഓഫിസിലേക്കു മടങ്ങി.
അവിടിരിരിക്കുമ്പോഴും അമ്മയോട് ഫോണിലൂടെ അവളുടെ അസുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് എന്തൊക്കെ കഴിക്കാൻ കൊടുത്തെന്നും ആരോഗ്യാവസ്ഥയും ‘അമ്മ എന്നോടുപറഞ്ഞു. ഞാൻ മുൻഭാഗത്തിൽ പറഞ്ഞപോലെ, ആശുപത്രിയിൽ പോകാനോ ഇംഗ്ലീഷ് മരുന്ന് കഴിക്കണോ അവൾക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. എവിടന്നോ കിട്ടിയ ഒരുകുപ്പി കഷായവും കൊണ്ടാണ് വന്നതും. അവളെ നിർബന്ധിച്ചു ഒന്നും ചെയ്യിക്കാനും സാധ്യമല്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ അവളെന്നെനോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കുകയായിരിക്കുന്നു. സ്നേഹപൂർവ്വം ഞാനവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു. നല്ലചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ഫ്രഷ് ആയി വന്നിട്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു ‘ഞാൻ നിലത്തുകിടക്കണോ കട്ടിലിൽ കിടക്കണോ?’ . അവൾക്കു നന്നായിക്കിടക്കാനുള്ള സൗകര്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്‌. നീ എന്റെ അടുത്തുതന്നെ കിടക്കണമെന്നു അവൾ വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹംകലർന്ന അവകാശത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഏറെദിവസമായി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന കാർമേഘങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പെയ്തിറങ്ങി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും അമ്മയും അവളെ നന്നായി പരിചരിച്ചു. അവൾക്കിഷ്ടമുള്ള ഇളനീര് ദിവസവും ഞാൻ വഞ്ചിയൂരിൽ പോയി മേടിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു. നാലഞ്ചുദിവസത്തെ വിശ്രമത്തോടെ പനി അല്പംവിട്ടുമാറി. ഉന്മേഷം അല്പമൊക്കെ വീണ്ടെടുത്തു. ആ പനിദിവസങ്ങളിലൊന്നിൽ അമ്മ കുടുംബവീട്ടിലേക്കു പോയസമയം, ഏറെദിവസമായി അടക്കിവച്ചിരുന്ന വികാരം എന്നിൽ ഉണർന്നു. അവളുടെ അടുത്തുകിടക്കവേ ഞാൻ ചില ഞരക്കങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. എന്തോ, അവളും അതിനു തയ്യാറെന്നതുപോലെ പ്രതികരിച്ചു. നമ്മൾ ഗാഢമായി പുണർന്നുകിടന്നു. ഞാനവളെ തെരുതെരെ ചുംബിച്ചു. എന്നിലും ജ്വരം പടർന്നുകയറി. ”അയ്യോ ഈ നീചൻ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നേ…’ എന്നവൾ തമാശയ്ക്കു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവളുടെ മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഓരോന്ന് മുന്നേറവേ കോളിംഗ് ബെൽ ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദിച്ചു. അമ്മയാണെങ്കിലോ എന്നുകരുതി ഞാൻ തുണിയെടുത്തുടുത്തിട്ടു പോയി വാതിൽതുറന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ കുടുംബവീടിനടുത്തുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. അമ്മയെകാണാൻ വന്നതതാണെന്നു പറഞ്ഞു. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പെന്നു കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ ,ഇപ്പോളിതാ കണ്ടു. ‘അമ്മ അങ്ങോട്ടുതന്നെ വന്നല്ലോ എന്നുപറഞ്ഞു അവരെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർ ഓരോ കിണ്ണാരങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും ‘അമ്മയും എത്തിച്ചേർന്നു. ഞാൻ ഏറെക്കുറെ പ്ലിംഗ് എന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. എന്റെയാ ഭാവം ചരുവിനെ ഏറെ ചിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
പനിദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അന്നവൾ ഓഫീസ് കാര്യങ്ങൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയും അവിടെയുള്ളവർക്കു നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു . നാളെ ജോലിക്കുപോകുന്നെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. അന്നുരാത്രി ഞാനവളെ, പകലിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ ഒരു ഉഷ്ണകവിതയുടെ വരികൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ വീണ്ടും സമീപിച്ചു. ‘എന്താ ശിവാ നീയിങ്ങനെ…’എന്നൊരു അപരിചിതയെ പോലെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങി.
ആ ഒരു ചെറിയ കാര്യംപോലും അവളിൽ അകാരണമായ വെറുപ്പായിരുന്നു ജനിപ്പിച്ചത്.
തിരികെ ജോലി സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു. പേട്ടയിൽ നിന്നും അഞ്ചുമണിക്കുള്ള വേണാടിൽ പുറപ്പെടാൻ. സ്റ്റേഷനിലെത്തി ടിക്കറ്റുമെടുത്തു മറുവശത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, പേട്ട സ്‌കൂളിൽ പഠിച്ച കാലത്തു ഈ സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നാണ് നമ്മൾ കൂട്ടുകാർ കമ്പി ബുക്കുകൾ വായിച്ചിരുന്നതെന്നും അന്ന് ഒറ്റവരി ട്രാക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നും ഈ സ്റ്റേഷന് ഞാനുമായി വലിയ ആത്മബന്ധമുണ്ടെന്നും അവളോട് കുട്ടിത്തത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു,
”അതൊക്കെ പറയാൻ പറ്റിയ സമയമാണോ ശിവാ ഇത് ?.”
ആ മറുപടികേട്ട എന്നിലെ കൗമാരക്കാരൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ചൂളിപ്പോയി. എന്നിലെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ പുറത്തു അവൾ കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ മനസുകൊണ്ട് എന്നോടു ചോദിച്ചു ,
ഇതൊക്കെ പറയാൻ പ്രത്യേകസമയം വല്ലതുമുണ്ടോ…പറയാൻ സാധിക്കാതിരിക്കാൻ ഇപ്പോൾ എന്ത് പ്രതിസന്ധിയാണ് നമ്മെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്നത്…’
ട്രെയിൻ വരുന്നതുവരെ അവളെപ്പോലെ ഞാനും, ആധുനികതയുടെ വൃത്തികെട്ട സ്റ്റാറ്റസ് അണിഞ്ഞ മനുഷ്യരെപ്പോലെ മനസിലെ മസിൽ പിടിച്ചു മിണ്ടാതെ നിന്നു. കൃത്യസമയത്തുതന്നെ ട്രെയിനെത്തി. പാളത്തിലൂടെ നടന്നാൽ സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന തമ്പാനൂർക്കു ഏറിയാൽ രണ്ടുകിലോമീറ്റർ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. പണ്ടേ നമ്മൾ കൂട്ടുകാർ തമാശയ്ക്കു പറയുമായിരുന്നു. പേട്ടയിൽ ട്രെയിനെത്തിയാൽ അതിന്റെ വാല് തമ്പാനൂർ വിട്ടുകാണില്ലെന്ന്.
യാത്രപോലും പറയാതെ മുഖംതിരിച്ചുവച്ചു വെറുപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചാണ് അവൾ ട്രെയിനിൽ കയറിയിരുന്നത്.അങ്ങനെയായിരുന്നു അവൾ ചെറിയ’ പരിഭവങ്ങൾ പോലും തീർത്തിരുന്നത്. ആ അവസ്ഥയിൽ അവളിരിക്കവേ ട്രെയിൻ അവളെയുംകൊണ്ട് ചലിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനറിയില്ലല്ലോ അവളുടെ ഒരു പുഞ്ചിരിക്കായി ശിവനവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് . ഒരുപക്ഷെ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരെ അപേക്ഷിച്ചു യന്ത്രങ്ങൾക്കുപോലും മനസാക്ഷി ഉണ്ടായേക്കാം. തനിക്കൊരു തകരാർ ഉണ്ടെന്നുപറഞ്ഞു അവിടെ നിർത്തിയിട്ടേക്കാം. അടുത്ത ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് എന്നെ വീണ്ടും സങ്കടപ്പെടുത്താനുള്ള തിരസ്കരണത്തിലൂന്നിയ അവളുടെ ആ സാഡിസത്തിനു സാക്ഷിയായതിനാൽ ഞാനാ പ്ലാറ്റ്ഫോം വിടുന്നതുവരെ അവളുടെ മനംമാറ്റം പ്രതീക്ഷിച്ചു ട്രെയിൻ എനിക്കുവേണ്ടി വിഫലമായി മുടന്തിമുടന്തി നീങ്ങി.
പിന്നീട് ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടിവരുന്നതായി തോന്നിയെങ്കിലും പ്രതീക്ഷയുടെ ചില നാമ്പുകളും ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊന്നാണ്, അവളുടെ വാടകവീട്ടിൽ കിടക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ തിരുവനന്തപുരത്തു നമ്മുടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടിടാനുള്ള തീരുമാനം. അതിനുശേഷം അവൾ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് താമസം മാറുമെന്നും. അക്കാര്യം ഞങ്ങൾ
ഒരുമിച്ചുതാമസിക്കുന്നതിനുമുന്നേ തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പിന്നെ ചില കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ മനഃപൂർവ്വം മറന്നിരുന്നതാണ്. സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാനായി കോളേജിൽ എന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ് ആയിരുന്ന ‘ചുക്കറക്കണ്ണൻ ഷൈജു’വിന്റെ ലോറി പിടിച്ചു.
അവനൊപ്പമുള്ള ആ ലോറിയാത്ര വളരെ അവിസ്മരണീയമായിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നും ചാരുവിന്റെ താമസസ്ഥലത്തേയ്ക്കും തിരിച്ചുമുള്ള ഇരുന്നൂറ്റി അമ്പതിലേറെ കിലോമീറ്റർ ഞങ്ങൾ കലാലയ ഗതകാലങ്ങൾ അയവിറക്കി. ഇന്നലെകളിലെ ദുഃഖങ്ങളും ഇന്ന് സന്തോഷമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നതെന്നു ഞങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കലാലയസമരങ്ങളും ലാത്തിച്ചാർജ്ജുകളും കടന്നുപോയി. കാമ്പസ് പ്രണയത്തിന്റെ നാൾവഴികളും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും പൂർവ്വകാല കാമുകിമാരും കടന്നുപോയി. നെടുവീർപ്പുകളുടെ പൂർണ്ണവിരാമങ്ങൾ അടുത്ത ഓർമകളിലേക്കു കടക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുമായിരുന്നു. ആകാശംനോക്കികിടന്നു കുറേനേരം ഞാനൊരു ദാർശനികനെ പോലെ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഷൈജു എല്ലാംകേട്ടുകൊണ്ടു സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു .’ അളിയാ അക്കാലം..എന്ത് രസമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത ആ കാലം. വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ ഓർമകളെയും കൊണ്ട് സ്വതന്ത്രമായി. വഴിനീളെ പുട്ടടിച്ചും മറ്റും ഒരു ടൂർ പോലെ ഞങ്ങൾ മുന്നേറി. രാത്രി ഒമ്പതുമണിയോടെ അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഷൈജുവിനെ പോലെ ഞാനും അവളുടെ നാട്ടിൽ ഒരു ലോറിക്കാരനായി അഭിനയം തുടങ്ങി. ഗതികേടിന്റെ അടുത്തവേഷം .
പനിയുടെ ഹാങ്ങോവർ മാറാത്തതിനാൽ സാധനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പെറുക്കി വയ്ക്കാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എല്ലാം ഞാനും അവനും കൂടി ചെയ്തു. രണ്ടുമണിക്കൂർ കൊണ്ട് ആ വീട് ശൂന്യമാക്കി. തന്നാലാവുംവിധം അവളും സഹായിച്ചു. അവൻ കാണാതെ ചാരുവിനൊരു ചുംബനം നൽകാനുള്ള എന്റെ ശ്രമങ്ങൾ അവൾ കുസൃതിയോടെ പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളെ ഞാൻ ഷൈജുവിന്‌ പരിചയപ്പെടുത്തി. ലോറി നിറയെ സാധനങ്ങളുമായി തിരിച്ചു. ജംക്ഷൻ വരെ ശിവ എന്റെ കൂടെ കാറിൽ വന്നാൽ മതിയെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. അവിടെ തട്ടുകടയിൽ നിന്നും തനിക്കു ചൂട് ദോശ വാങ്ങിത്തരണമെന്നു അവൾ പറഞ്ഞു. വീടൊഴിഞ്ഞതിനാൽ ആ രാത്രി കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനായിരുന്നു ചാരുവിന്റെ പ്ലാൻ. നിർഭാഗ്യവശാൽ തട്ടുകടകൾ എല്ലാം അടച്ചിരുന്നു. വലിയ നിരാശയായി. ഒടുവിലൊരു ബേക്കറിയിൽ നിന്നും ചാരുവിനാവശ്യമുള്ള പലഹാരങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ടു അവളെ യാത്രയാക്കി ഞാൻ ലോറിയിൽ കയറി തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് തിരിച്ചു.
ആ സാധനങ്ങൾ രണ്ടരയോടെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. ലോഡിങ്ങ് തൊഴിലാളികൾ ഇല്ലാത്ത സമയത്തു ഇറക്കാനുള്ള തീരുമാനം ആയിരുന്നു ആ സമയത്തു സാധനങ്ങൾ അവിടെ എത്തിക്കാൻ കാരണം. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ ആ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കുകയും മുകളിലത്തെ നിലയിൽ കൊണ്ടുവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു . നാലുപേർ ചെയ്യേണ്ട പണിയായിരുന്നു അത്. എല്ലാം അടുക്കിപ്പെറുക്കി വയ്ക്കാൻ ചാരു വരണമായിരുന്നു. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ പൂജാ അവധിയായിരുന്നു. ഞായറും ഗാന്ധിജയന്തിയും കൂടി ചേരുമ്പോൾ നാലുദിവസത്തെ അവധി. ഞാനവളെ കാത്തിരുന്നു. മറ്റൊരു പ്രശ്നത്തിന്റെ നാന്ദികുറിയ്ക്കാനായി.

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 7

  • 89
    Shares