Share The Article

 

ഒരുപാടുയരെ പിടിച്ചുകയറ്റിയിട്ടു പെട്ടന്നു തള്ളിയിട്ട ആ ദിവസം. ഞാനിന്നും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ദിവസം. വൃത്തികെട്ട ആ രാത്രി. എന്റെയൊരു കുസൃതിത്തരത്തിനു ചാരു വലിയ വിലയിട്ട രാത്രി. ഒരു പെണ്ണ് ഇങ്ങനെയും പെരുമാറുമോ എന്ന് അതിശയിപ്പിച്ച രാത്രി. ആ ജീവിതത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്കു ഹേതുവായ ഭൂകമ്പങ്ങളുടെ പ്രഭവരാത്രി.

കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ മീശപ്പുലിമലയ്‌ക്കോ മറ്റോ ടൂറുപോകാൻ ചാരുവിനൊരു ടൂർ ബാഗ് വേണമായിരുന്നു. സിറ്റിയിലെ ഒരു കടയിൽനിന്നും സാമാന്യംവിലയുള്ള ഒരു ബാഗും മേടിച്ചു നമ്മൾ പോത്തീസിൽ കയറി ചെറിയ പർച്ചേസും നടത്തി. അതിനുശേഷം ശ്രീകുമാർ തിയേറ്ററിൽ പോയി ‘വെളിപാടിന്റെ പുസ്തകം’ കണ്ടു. പൈസപോയതിനാൽ അവന്റമ്മേടെ ജിമ്മിക്കി കമ്മലെന്നും പുലമ്പി തിയേറ്ററിന്റെ പടിയിറങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത ആര്യാസിൽ കയറി ഫുഡും മേടിച്ചു വീട്ടിലേക്കു പോയി. മിക്കദിവസങ്ങളിലെയും കറക്കം അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം ആയിരുന്നെങ്കിലും അന്ന് ‘അമ്മ വന്നില്ല. ‘അമ്മ കുടുംബവീട്ടിൽ പോയി ഇരുന്നു. നമ്മൾ ഓട്ടോയിൽ അവിടെത്തി അമ്മയെയും കൂട്ടി താമസസ്ഥലത്തേക്ക് വന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞു എന്നത്തേയും പോലെ കിടപ്പുമുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു.

രാത്രിയിൽ ഓരോകാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞങ്ങനെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ സ്വാഭാവികമായ തൃഷ്ണകൾ..ചില കുരുത്തക്കേടുകൾ എന്നിൽ അലയടിച്ചെത്തി. ഞാനവളെ എന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചുചേർത്തു. അതേ ഫോഴ്സിൽ കുതറിമാറിയ ചാരു താത്പര്യക്കുറവ് പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ട് ഉറങ്ങാനുള്ള വഴിതേടി. എന്നിലെ ഉദ്ധരിച്ച പൗരുഷം നിരാശനായി. ഞാനവളോടു പരിഭവം നടിച്ചു കുസൃതിയോടെ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു. അന്നത്തെ ദിവസം ചെറിയൊരു  നടുവേദന എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. സോഫ്റ്റായ മെത്തയിലെ കിടപ്പ് കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. ആ അവസ്ഥയും ചാരുവിനോടുള്ള പരിഭവവും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ അവളോട് പറയാതെ ഞാൻ ഹാളിൽ പോയി നിലത്തു കിടന്നു. തലയണയുമായി എഴുന്നേറ്റു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളെന്നെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടുവേദന കാരണം ഇതിൽ കിടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്ന് താത്പര്യക്കുറവോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു വാതിൽതുറന്നു പുറത്തേയ്ക്കു പോയത്.

ആ പ്രവർത്തി ചാരുവിൽ വളരെ വലിയൊരു ആഘാതം ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് ഒരുമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് മനസിലായത്. എന്നാൽ എനിക്കാ പ്രവർത്തി ഒരു കുട്ടിക്കളി മാത്രമായിരുന്നു. മുൻ കാമുകിയുമൊന്നിച്ചു ദേശാടനങ്ങൾ നടത്തുമ്പോഴും പലരെയും പ്രണയിക്കുമ്പോഴും ഇത്തരം കുട്ടിക്കളികൾ എനിക്ക് സ്ഥിരമായിരുന്നു. പിണങ്ങുക, പരിഭവം നടിച്ചു കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങി കിടക്കുക..ഇങ്ങനെ കുട്ടിക്കളിയുടെ ഉസ്താദായിരുന്നു പണ്ടേ ഞാൻ. നാല്പതു വർഷത്തെ സിംഗിൾ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്പന്നമായ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മകളുടെ ചില ഉപോത്പന്നങ്ങൾ. ഇവ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും കോലാഹലങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഞാനങ്ങനെ ഹാളിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ വേദനയോടെ കിടക്കവേ ചാരുവിന്റെ മുറിയിൽ ലൈറ്റ് വീണു. എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു. പെട്ടന്ന് എഴുന്നേറ്റു ഞാനങ്ങോട്ട് ചെന്നു. ആ കാഴ്ചകണ്ടു പകച്ചുപോയി. അർദ്ധരാത്രിയിൽ എല്ലാം ബാഗിൽ വാരിനിറച്ചു അവൾ പോകാനൊരുങ്ങുകയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ ഉറപ്പ് ഇത്രമാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ചാരുവിന് ജീവിതം എന്നാൽ വെറുമൊരു വാശിപ്പുറത്തു ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറ്റിയ ഒന്നുമാത്രമാണെന്നും ഞാൻ ചിലവാക്കിയ സമയങ്ങളും ധനവും ശിഷ്ട ജീവിതത്തിനായി കണ്ടുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളും വെറും വ്യർത്ഥമെന്നും മനസിലാക്കി. ഒരു പേയിങ് ഗസ്റ്റിന്റെ ലാഘവത്തോടെ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ നിൽക്കുന്ന അവൾക്കു എന്നോടും അമ്മയോടും വീടിനോടും നമുക്കായൊരുക്കിയ ജീവിതത്തിന്റെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിനോടും യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലെന്നു മനസിലാക്കി. ഇതിനൊക്കെ കാരണം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

മുൻ ദാമ്പത്യം അത്രമാത്രം അവളെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു എന്നാണു പറഞ്ഞിരുന്നത്. അതൊരു പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നു. ഭർത്താവൊരു ധൂർത്തനും സ്ത്രീലമ്പടനും ആയിരുന്നത്രേ. ചാരുവിനെ ഉപദ്രവിക്കുകയും ചില സമയങ്ങളിൽ ഡൈല്യൂട്ട് ചെയ്യാത്ത മദ്യം വായതുറന്നുപിടിച്ചു ഒഴിച്ചുകൊടുത്തു ആനന്ദിക്കുന്ന ഒരുവനുമായിരുന്നത്രെ. അയാൾ ചാരുവിനൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ പരിചയമുള്ള മറ്റു സ്ത്രീകളെ നോക്കി ലൈംഗികവിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തി അവളെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആളും ആയിരുന്നത്രേ.. ചാരുവിന്റെ സർക്കാർ ജോലിയിൽ നിന്നുള്ള ശമ്പളം മൊത്തമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം മദ്യപിച്ചു തീർക്കുകയും ദിവസവും ജോലിക്കു പോകാൻ അവൾക്കു ഔദാര്യമായി അമ്പത് രൂപ ചിലവിനായി നൽകുകയും ചെയുമായിരുന്നത്രെ. ഏറെക്കാലത്തെ അപമാനകരമായ ഈ ദുരന്തജീവിതത്തിനിടെ ഒരു ദിവസം അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചത്രേ. അങ്ങനെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒറ്റപ്പെടൽ നീന്തിക്കയറിയാണ് ഇന്നത്തെ ആർജ്ജവമുള്ള ചാരു ആയതത്രേ. ഇനിതന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആർക്കും ആകില്ലെന്ന ഉറച്ചവിശ്വാസം എന്നോ നേടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നത്രെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരുത്തന്റെയും വരുതിയിൽ ഇനി നിൽക്കില്ലത്രേ.

ഇതെല്ലാം വളരെ നല്ലതുതന്നെ. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഇത്തരം ഉയർച്ചകളിൽ ഏറെ സന്തോഷിക്കുന്നവനാണ് ഈ ശിവൻ. പാട്രിയാർക്കിയുടെ ഒരു അസ്കിതയും ഇല്ലാത്തവൻ. സ്വാതന്ത്ര്യം ആർക്കും ആരും നൽകേണ്ടതല്ല, അതൊരാളിന്റെ സ്വാഭാവിക അവകാശമാണെന്നത് ജീവിതത്തിലും പ്രവർത്തികമാക്കുന്നവൻ. അമ്മയ്ക്ക് ഭർത്താവിൽ നിന്ന് നേരിട്ട തിക്താനുഭവങ്ങളും തിരസ്കാരവും കേട്ടുവളർന്നൊരു മകന് ഒരിക്കലും അച്ഛനെ പോലെ ആകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്നാൽ, ഏതോ ഒരുവനിൽ നിന്നുണ്ടായ തിക്താനുഭവങ്ങൾ വച്ചുകൊണ്ടു ആ പകയും ദേഷ്യവും എന്നെപ്പോലെ പുരോഗമനവാദിയും സ്നേഹസമ്പന്നനും ആയ ഒരാളിനോട് ചാരു കാണിക്കുന്നതെന്തിനാണെന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു എന്നിൽ. ഭൂതകാലത്തിലും ആരോടും തെറ്റുചെയ്യാത്ത, ഒരു സ്ത്രീയെയും ദ്രോഹിക്കാത്ത മനുഷ്യനായ ഞാൻ ഏതോ ഒരുവനോടുള്ള അവളുടെ ‘നാഗവല്ലീപ്രതികാരം’ അനുഭവിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യവും ഇല്ല. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും  പഴയ ഭർത്താവിന്റെ സഹസ്രാവതാരങ്ങളാണെന്ന മുൻവിധി അവളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ചൂടുവെള്ളത്തിൽ വീണ പൂച്ച പിന്നെ തണുത്തവെള്ളം കണ്ടാലും ഭയക്കും എന്നൊക്കെ നമ്മൾ പറയുന്നതരത്തിലുള്ള ഒരു മാനസികാവസ്ഥ.

ഇവിടെ ഞാനെന്നെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. ഇക്കാര്യത്തിലുള്ള അവളുടെ വാദം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

“….അമ്മയും ശിവയുമുള്ള വീട്ടിൽ താൻ പുറത്തുനിന്നു വന്ന ഒരാളാണ്, നീ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ എന്നോട് പിണങ്ങി ബെഡ്‌റൂംവിട്ടുപോകുമ്പോൾ എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനു തുല്യമാണ്. എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമായിരുന്നല്ലോ, അല്ലെങ്കിൽ നമുക്കൊന്നിച്ചു അവിടെപ്പോയി കിടക്കമായിരുന്നല്ലോ അതുമല്ലെങ്കിൽ കട്ടിലിനു താഴെ കിടക്കാമായിരുന്നല്ലോ. അപ്പോൾ, ശിവ മനഃപൂർവമാവാം ചെയ്തത്. അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ല.കുറച്ചുകാലം ഞാനൊന്നു കിടന്നുപോയാൽ നീ എന്നെയും വിട്ടുപോകുമല്ലോ. എന്നിൽനിന്നും ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് ഇറങ്ങിപ്പോക്കുകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ശിവാ. അതൊക്കെ സഹിച്ച കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇനിവയ്യ…..”

നോക്കൂ, ഒരു സംഭവം നിസ്സാരമാണോ അല്ലയോ എന്നത് ഓരോരുത്തരുടെ മനോഭാവങ്ങൾ കൊണ്ട് വ്യത്യാസപ്പെടുന്നത്. ഇക്കാര്യത്തിൽ അവളുടെയുമെന്റെയും ചിന്തകളെ കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു പരിശോധിച്ചിട്ടു എന്റെ അനവധി സുഹൃത്തുക്കൾ, ചിലർ എനിക്കനുകൂലമായും ചിലർ അവൾക്കനുകൂലമായും പിന്നീട് വിധി പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനന്നു ചെയ്ത ആ കുസൃതി എത്രയോ സിനിമകളിൽ നായികാനായകന്മാർ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സിനിമയല്ല ജീവിതമെന്നറിയാം.പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ഒരു തമാശയായി ആണ് തങ്ങൾ കാണുന്നതെന്ന് എന്റെ ചില സ്ത്രീ സുഹൃത്തുക്കളും പറയുകയുണ്ടായി. ചിലപ്പോൾ ഭർത്താവിനോട് പിണങ്ങി തലയണയും എടുത്തുകൊണ്ടു അടുക്കളയിൽ വരെ പോയി കിടന്നിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങൾ അവരും അയവിറക്കുകയുണ്ടായി.

എന്തായാലും എന്റെ അനുനയസംഭാഷണങ്ങൾ കാരണം അവൾ തെല്ലൊന്ന് അയഞ്ഞു. അടുത്ത മുറിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങുന്ന അമ്മ ഒന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷയോടെ മകൻ തുടങ്ങിയ ജീവിതം തൊട്ടടുത്തമുറിയിൽ ഒരു ഭൂകമ്പത്തിൽ തകർന്നടിയുന്നതറിയാതെ ‘അമ്മ ഏതോ ശുഭസ്വപ്നത്തിന്റെ ലഹരിയിലെന്നവണ്ണം ഉറങ്ങുകയാണ്. ചുവരുകൾ അതിരു തീർക്കുന്ന, ദുരന്തരാജ്യമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആ മുറിയിൽ അപരിചിതരെപ്പോലെ ഞാനും ചാരുവും ഒരുകിടക്കയിൽ ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി ഉറങ്ങിത്തീർത്തു.

രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോഴും അവളിൽ ആ സംഭവത്തിന്റെ ഹാങ്ങോവർ നിലനിന്നിരുന്നു. മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. എന്നോടുണ്ടായ അകൽച്ചകരണം അന്നുതന്നെ ജോലി സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോകണം എന്നവൾ ശഠിച്ചു. എന്റെ ദയനീയമായ അഭ്യർത്ഥനകളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഇനിയൊരു ജീവിതപരീക്ഷണം വയ്യ ശിവാ എന്നുപറഞ്ഞവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. എങ്കിലും അമ്മയോട് അവൾ പഴയതുപോലെ പെരുമാറി. അമ്മയുടെ മുന്നിൽവച്ചു മാത്രം എന്നോടും.

തുമ്മിയാൽ തെറിക്കുന്ന മൂക്കാണോ ദാമ്പത്യം..അതോ എന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തെറ്റിയതോ…ഇങ്ങനെ തന്നെയാകുമോ എല്ലാ വീട്ടിലും… അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകൾ വേണമെന്ന് എല്ലാരും പറയുന്നത് ഇവിടെയൊക്കെയാണോ… ഈവിധ സംശയങ്ങളോടൊപ്പം എന്നെ വേട്ടയാടിയത് എന്നേക്കാൾ പ്രായമുള്ള അവൾ ജീവിതത്തെ ഇത്ര ലാഘവത്തോടെയാണോ സമീപിക്കുന്നതെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. അവൾക്കു നഷ്ടപ്പെടാനൊന്നുമില്ല. ഒരു ഇറങ്ങിപ്പോക്കിലൂടെ താൻ താമസിക്കുന്ന വാടകവീട്ടിലെത്തി ഒരു കപ്പു കാപ്പികുടിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ തീരാവുന്ന പ്രശ്നംമാത്രം. ആ ലാഘവത്വം, അതിനൊരു പ്രത്യേക കാരണവും ഉണ്ട്. എല്ലാരേയും അറിയിച്ചുകൊണ്ടൊരു ജീവിതം തുടങ്ങിയത് ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ സേഫ് ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ സേഫ് ആകാൻ അവൾ ചില നിബന്ധനകൾ സ്നേഹത്തിൽ ചാലിച്ച് എന്നെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് ഇവയൊക്കെ ആയിരുന്നു.

നമ്മളോരുമിച്ചുള്ള ഫോട്ടോ തത്കാലം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇടാൻ പാടില്ല.

നമ്മുടെ ബന്ധം അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തും അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സ് സർക്കിളിലും സഹപ്രവർത്തകരിലും എത്താൻ പാടില്ല. അവളുടെ താമസസ്ഥലത്തു ഞാൻ ചെല്ലാൻ പാടില്ല. ഇവയൊക്കെ ആയിരുന്നു പ്രാഥമിക നിബന്ധനകൾ. ബാക്കിയുള്ളവ പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ അന്വേഷണങ്ങൾക്കു വ്യക്തമായൊരു മറുപടി കൊടുക്കാനാകാതെ ഞാൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ വിവാഹജീവിതം നന്മയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നവരാണ് എന്റെ കൂട്ടുകാർ, പ്രത്യേകിച്ച് സോഷ്യൽമീഡിയയിലുള്ളവർ.  എന്റെകൂടെ വരുന്നതിനു ഏറെക്കാലം മുന്നേ, തന്റെ നാട് തിരുവനന്തപുരമെന്നായിരുന്നു ചാരു സഹപ്രവർത്തകരോട് നുണപറഞ്ഞിരുന്നത്. കൂട്ടുകാരി ജോലിചെയ്യുന്ന സ്ഥലമെന്ന നിലയ്ക്ക് അവധി ദിവസങ്ങളിൽ തിരുവനന്തപുരത്തു ചിലവഴിച്ചിരുന്ന അവൾ ഇവിടെയൊരു താമസം കൊതിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് തിരുവനന്തപുരത്തുകാരനായ എന്നോട് തന്ത്രപൂർവ്വമോ അവിചാരിതമോ ആയി അവൾ അടുത്തത്. അവിചാരിതമായിട്ടാണെങ്കിൽ എന്റെ സ്ഥലം മനസിലാക്കിയപ്പോൾ കൂടുതൽ സന്തോഷവുമായിക്കാണും.

എന്തായാലും അന്നത്തെ ദിവസം ‘അമ്മ കാൺകെ അവൾ പിണക്കം നടിച്ചില്ലെങ്കിലും ഉള്ളുകൊണ്ടു എന്നോട് വലിയ അകൽച്ച പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണജയന്തിയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാൽ ഘോഷയാത്ര കാണാമെന്നു ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു മൂഡില്ല എന്നുപറഞ്ഞവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഒരു സംഭവമുണ്ടായാൽ പെട്ടന്ന് മനസ്സിൽനിന്നും മായ്ക്കാൻ സാധിക്കാത്തവളാണ് താനെന്നും ഇന്നലത്തെ കാര്യം മറക്കാൻ സമയം വേണമെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. ഈ ബന്ധത്തിന് ആയുസില്ലെന്നും അവൾ പ്രവചിച്ചു. അതെല്ലാംകേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നുപോയി. അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കൊരു ഫോൺ വന്നു. അതവളുടെ ഓഫീസറായിരുന്നെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. നാളെ പത്തനംതിട്ട വച്ചൊരു ഒഫീഷ്യൽ പരിപാടിയുണ്ടെന്നും ഓണാവധിയായതിനാൽ ആരൊക്കെ ഉണ്ടാകുമെന്നറിയില്ലെന്നും ഫയലുകൾ രാവിലെ അവിടെ എത്തിക്കണമെന്ന് അയാൾ ആവശ്യപ്പെട്ടെന്നുമാണ് ചാരു പറഞ്ഞത്. ആ ഫോൺകാൾ ഒരു തന്ത്രമായിരുന്നെന്നാണു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്. വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നതിലൂടെ കൂടുതൽ സംസാരങ്ങളുണ്ടാകാതെ എന്നിൽനിന്നും മുങ്ങാനുള്ള തന്ത്രമായി തോന്നി. അതിനുവേണ്ടി കൂട്ടുകാരിയെക്കൊണ്ട് വിളിപ്പിച്ചതുമാകാം.

എന്തായാലും അവൾ പോകാനിറങ്ങി. അമ്മയോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ  യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.  ഞാനവളുമായി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്കൊപ്പം ചെങ്ങന്നൂർക്കു പോകാൻ ആ കൂട്ടുകാരിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചാരുവിന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ സാമീപ്യമാണ് മേല്പറഞ്ഞ ആ സംശയത്തിന് കാരണമാക്കിയതും. എങ്ങനെയുണ്ട് ഹാപ്പിയല്ലേ ജീവിതമെന്നു കൂട്ടുകാരി എന്നോട് ചോദിച്ചു. സന്തോഷത്തിനൊന്നും കുറവില്ലെന്നു ചെറിയ മറുപടിയിലൊതുക്കി ഞാൻ ചരുവിനെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ, യാത്രപറയാതെ ചാരു ട്രെയിനിൽ കയറിപോയി. എന്നിൽ നിന്നവൾ ഹൃദയം പറിച്ചെടുത്തുകൊണ്ടു പോകുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിനീളെ മനഃസംഘർഷങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു എന്നിൽ. തുടർന്നുള്ള ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ

ഒരുപാട് സംഘർഷങ്ങളുടെ റിഹേഴ്‌സൽ വേദിപോലെ മനസ് പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാനവൾക്കപ്പോൾ ഒരു വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജയച്ചു

“ഐ മിസ് യൂ ചാരൂ…”

അവൾ മെസ്സേജ് റിസീവ് ചെയ്‌തെങ്കിലും റിപ്ലെ ഇട്ടില്ല. അത്തരം മെസ്സേജുകളിൽ കാര്യമില്ലെന്നു അവൾ പുച്ഛത്തോടെ കരുതിക്കാണണം.

അത്രമാത്രം സങ്കടഭാരവുമായി ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു വന്നു. എന്തൊക്കെയോ ദുസൂചനകൾ മനസിനെ വലയം ചെയ്തിരുന്നു. എവിടെയോ പാകപ്പിഴ സംഭവിച്ചു എന്ന് ആരോ പറയുന്നപോലെ. വീട്ടിലെത്തി അമ്മയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.  (തുടരും)

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 10 (അവസാന ഭാഗം)

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 9

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 8

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 7

എന്റെ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ദുരന്തകഥ Part 6

  • 138
    Shares