Share The Article

1994-കളിലാണ്‌ ഈ നിഷേധകവിയുടെ തീക്ഷ്ണസ്വരങ്ങള്‍ അക്ഷരരൂപത്തിലെന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നത്‌. കവിതയിലൂടെ ജീവിതം തന്നെ പകുത്തു തന്ന കവി. ചുള്ളിക്കാടിനെപ്പോലെ അയ്യപ്പനേയും എനിക്ക്‌ സ്നേഹിക്കുവാനും ആരാധിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞത്‌ എന്റെ ഭാഗ്യമാവണം. ഒരു വിളിപ്പാടകലെയിരുന്നിട്ടും നേരില്‍ കാണാതെ ആ അക്ഷരങ്ങളുടെ അഗ്നി നെഞ്ചിലേറ്റുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. 1995-ലാണ്‌ എന്റെ കത്തിനുള്ള മറുപടി അയ്യപ്പന്‍ എനിക്കയക്കുന്നത്‌. പതിനഞ്ച്‌ പൈസ കാര്‍ഡില്‍ മനോഹരമായെഴുതിയ കവിയുടെ കൈയക്ഷരം ഇടക്കാലം വരെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നു ഞാന്‍. ഒരു പക്ഷെ പഴയ എഴുത്തുകെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടാവണം അതിപ്പോഴും. ആദ്യമായി അയ്യപ്പനെ കാണുന്നത്‌ പിന്നെയും രണ്ട് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ്‌ ഫൈനാര്‍ട്സ് കോളേജില്‍ ഞാന്‍ പഠനം തുടങ്ങിയ സമയത്താണ്‌. അയ്യപ്പന്‍ കോളേജില്‍ മിക്കവാറും വരാറുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജിനുള്ളിലെ കൈവരിയിലിരുന്ന്‌ പുകവലിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു.

കത്തുകളിലൂടെ മാത്രം പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന കവിയുടെ അടുത്ത്‌ചെന്ന്‌ സംസാരിക്കാന്‍ അന്നെനിക്ക്‌ മടിയായിരുന്നു. പിന്നെയെന്നും കോളേജില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അയ്യപ്പന്‍ എനിക്കെഴുതിയ കത്തുകള്‍ ബാഗില്‍ ഞാന്‍ കരുതി വച്ചു. വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍ അതു കാണിച്ച്‌  സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുവാന്‍ എനിക്കങ്ങനെയൊരു തപാല്‍ മുദ്രകളുണ്ടായിരുന്നത്‌ അനുഗ്രഹമായി. ഒരാള്‍ക്ക്‌ അയ്യപ്പനോടൊത്തുള്ള ഓരോ നിമിഷവും സഹിക്കാന്‍ / ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞൂവെന്നാല്‍, അതിനര്‍ത്ഥം അയ്യപ്പനെ / അയാളുടെ കവിതയെ അയാള്‍ അത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നാണ്. സാധാരണക്കാരില്‍ സാധാരാണക്കാരനായ ഒരു കവിയെ ഞാനങ്ങനെ നേരില്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. പിന്നീട്‌ എഴുത്തുകള്‍ അപൂര്‍വ്വമായെങ്കിലും വല്ലപ്പോഴും കവിയെ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്നെ പുള്ളി അധികം ഓര്‍ത്തിരിക്കാത്തതുകൊണ്ടാകാം, ഓരോ തവണ കാണുമ്പോഴും ആദ്യമായി കാണുമ്പോലെ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ഗതികേട്‌ എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌. ഞാന്‍ കാണുമ്പോഴെല്ലാം മിക്കവാറും അയ്യപ്പന്‍ സുബോധത്തിലായിരിക്കില്ല, സൗഹൃദം പുതുക്കി രണ്ടുനിമിഷം കഴിയേണ്ട കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടകാര്യങ്ങള്‍ പുള്ളിക്കോര്‍മ്മ വരും.  ഞാന്‍ അവസാനം  അയ്യപ്പേട്ടനെ കണ്ടത്‌ 2009 ഫെബ്രുവരിയിലാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു. അടുപ്പിച്ചടിച്ച്‌ രണ്ടുദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടി. സ്റ്റാച്യുവിലെ ബിവറേജസില്‍ നിന്നും നില്‍പ്പനടിച്ചിറങ്ങി വരുന്നു കവി. ആര്‍ക്കും വിട്ടുകൊടുക്കാതെ ഞാന്‍ അയ്യപ്പേട്ടനെ നിഖിലിന്റെ കാറില്‍ കേറ്റി ഒറ്റ മുങ്ങല്‍.

പള്ളിമുക്കിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്ക്‌ കൊണ്ടും പോകും വഴി കാറിലിരുന്ന്‌ കവിതയും തെറിയും ഒരുപോലെ പുറത്തേക്കുചീറ്റി. പക്ഷെ നിഖില്‍ ശരിക്കും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ഒന്നാമത്‌ പുള്ളിക്ക്‌ അയ്യപ്പേട്ടനെക്കുറിച്ച്‌ യാതൊന്നുമറിയില്ല, രണ്ടാമത്‌ ഒരു കവിയില്‍ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതൊന്നുമല്ല അയ്യപ്പനില്‍ നിന്നും പുറത്തു വരുന്നത്‌, അപ്പൊ പിന്നെ നിഖില്‍ ഭയപ്പെട്ടതില്‍ അതിശയവുമില്ല. ബാക്ക്‌ സീറ്റില്‍ അയ്യപ്പേട്ടനോട്‌ ചേര്‍ന്ന്‌ – അല്ല കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ കവിതയുടെ അഗ്നി നിറച്ച ആ ഹൃദയമിടിപ്പെനിക്ക്‌ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. ഓഫീസിലെത്തി ഒരുമണിക്കൂറുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കിക്ക്‌ വിട്ടു തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹം കുട്ടികളെപ്പോലെ വീട്ടില്‍ പോണം വീട്ടില്‍ പോണമെന്നുപറഞ്ഞ്‌ ചിണുങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.  ഏകാകിയും പുറമേ നിഷേധിയെന്നു തോന്നിപ്പിച്ചിരുന്ന ഈ പാവം മനുഷ്യനെയാണല്ലോ ഞാന്‍ പണ്ടു ഫൈനാര്‍ട്സ് കോളേജില്‍ വച്ച്‌ ഭയപ്പെട്ട്‌ പരിചയപ്പെടാന്‍ മടിച്ചതെന്നോര്‍ത്തു ലജ്ജിച്ചു. എന്റെ ചുമലില്‍ ചാഞ്ഞ അയ്യപ്പേട്ടനെ ഞാനൊരുവിധം  ബൈക്കില്‍ കയറ്റിയിരുത്തി. പിന്നെ കാണുന്ന ഷോട്ട്‌ എന്നെ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരുന്നു പാഞ്ഞുപോകുന്ന കവിയെയാണ്‌. തമ്പാനൂര്‍ വഴി കരമനയിലെ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്‌ ചീറിപ്പായുമ്പോള്‍ ( 20 കി. മി. വേഗത) കവിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നുപേര്‍ ആരാധനയോടെ ‘കവി അയ്യപ്പന്‍ ദേണ്ടേ പോണു’ എന്നു പറയുന്നതുകേട്ടു ഞാന്‍ കോരിത്തരിച്ചു. സീറ്റിലുമല്ല, എയറിലുമല്ലാത്ത രീതിയില്‍ ഇരുകൈകൊണ്ടും എന്നെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന അയ്യപ്പേട്ടന്‍ ഇതുകേട്ടുറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു ” കണ്ടോടാ കോപ്പേ എന്റെ ആരാധകരുടെ ഒരു സ്നേഹം.. അയ്യപ്പനെ ഇവര്‍ ഏതു പട്ടിക്കാട്ടില്‍ കിടന്നാലും തിരിച്ചറിയും..” ശരിയാണ്‌ ഞാനതന്ന്‌ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.. പക്ഷെ, അതേ തമ്പാനൂരിലെ അതേ തിരക്കില്‍ അയ്യപ്പന്‍ അനാഥനായി അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ആരാലും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോയല്ലോ ദൈവമേ… വൈകാതെ സുബ്ബലക്ഷ്മിയമ്മാളുടെ അടുക്കല്‍ ഈ നിഷേധിയെ ഭദ്രമായി കൊണ്ടാക്കി. ജീവനുണ്ടെങ്കില്‍  നാളെ നിന്റെ വീട്ടില്‍ അയ്യപ്പന്‍ വന്നിരിക്കുമെന്ന ഉറപ്പില്‍ ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി. പിറ്റേന്ന്‌ അയ്യപ്പനെന്ന ഇന്ദ്രജാലക്കാരനെ കണ്ടവരാരുമില്ല. ഇനി എന്ന്‌, എവിടെ പൊങ്ങുമെന്ന്‌ അയ്യപ്പനും ദൈവത്തിനും മാത്രമറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഞാനും അദ്ദേഹത്തെ തിരക്കിയില്ല. വൈകുന്നേരം നേമം വഴി പോയപ്പോള്‍ പരിചയമുള്ള ഒരു ഹോട്ടലില്‍ ചായകുടിക്കാനൊന്നു കേറി. ഹോട്ടലിനുള്ളില്‍ ഒരു വമ്പന്‍ തെറിവിളി മത്സരം നടക്കുന്നു. നോക്കിയപ്പോള്‍ സാക്ഷാല്‍ ഇന്ദ്രജാലക്കാരന്‍ ദാണ്ടെ അവിടെ നിന്ന്‌ ഹോട്ടുലുടുമയെ പച്ചത്തെറി വിളിക്കുന്നു. അയാളോടു കാര്യം തിരക്കിയപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു അയ്യപ്പന്‌ പണമില്ലാതെ ഭക്ഷണം കൊടുക്കണമത്രേ, പകരം ഒരു കവിത തരും. അയ്യപ്പനേയും, അയ്യപ്പന്റെ കവിതയുടെയും വിലയറിയാത്തവനോടെന്തു പറയാന്‍.. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നെയും ഹോട്ടലുടമസ്ഥനേയും തെറിവിളിച്ചുകൊണ്ട്‌ അയ്യപ്പന്‍ തെരുവിലലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു. പിന്നീട്‌ മൂന്നുനാലുമാസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞാന്‍ ഗള്‍ഫിലേയ്ക്കുപോയി. ആ നിഷേധിയെ ഞാന്‍ പിന്നീട്‌ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ദയാരഹിതമായ അടഞ്ഞവാതിലുകളില്‍ നിന്ന്‌ തീപിടിച്ച കണ്ണുകളും, കാലുകളുമായി വെയില്‍തിന്നുകൊണ്ടു ഈ പക്ഷി പറന്നകന്നുവെങ്കിലും വിട്ടൊഴിയാത്ത ഒരപൂര്‍വ്വ ലഹരിപോലെ ഈ നിഷേധി ഇപ്പോഴും നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്‌. എങ്കിലും എകാന്തതയും, സമുദ്രവും, തെരുവുകളും അവനില്ലാതെ ഇനി…….