അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഭാഗം 4 (ലേഖനം) – സുനില്‍ എം എസ്

0
303

25501689560_754e2f85ec_b
രചന: സുനില്‍ എം എസ്, മൂത്തകുന്നം

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും ഭാഗങ്ങള്‍ ഇവിടെ നിന്നും വായിക്കാം

കഴിഞ്ഞ അദ്ധ്യായത്തില്‍ നിന്ന്:

ഒരുദാഹരണം: കാലിഫോര്‍ണിയ എന്ന സംസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റായ മോഡോക്കില്‍ കഴിഞ്ഞ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ആകെ പോള്‍ ചെയ്ത വോട്ടിന്റെ 69 ശതമാനം റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടി നിയോഗിച്ച ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കായിരുന്നു കിട്ടിയത്. ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയുടെ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു കിട്ടിയതു കേവലം 27 ശതമാനം മാത്രം. എന്നിട്ടും മോഡോക്കില്‍ നിന്നുള്ള ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റു നേടിയതു ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി! ഒരുദാഹരണം കൂടിയെടുക്കാം:

കാലിഫോര്‍ണിയയില്‍ത്തന്നെയുള്ള ലാസ്സന്‍ എന്ന മണ്ഡലത്തില്‍ പോള്‍ ചെയ്ത ആകെ വോട്ടിന്റെ 68 ശതമാനവും റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു കിട്ടി; ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു കിട്ടിയതു വെറും 28 ശതമാനം. എന്നിട്ടും ലാസ്സനില്‍ നിന്നുള്ള ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റു നേടിയതു ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി!

മോഡോക്കിനേയും ലാസ്സനേയും പോലെ, കാലിഫോര്‍ണിയയിലെ ആകെ ഇരുപത്തഞ്ചു (ഈ സംഖ്യകളില്‍ നേരിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായേയ്ക്കാം) മണ്ഡലങ്ങളില്‍ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയിലെ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ വോട്ടുകിട്ടിയിരുന്നു. ശേഷിച്ച മുപ്പതു മണ്ഡലങ്ങളില്‍ ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയിലെ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു കൂടുതല്‍ വോട്ടു കിട്ടി. ഇതനുസരിച്ച് ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു 30 ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍ കിട്ടുന്നതോടൊപ്പം റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് 25 ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍ കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ, കാലിഫോര്‍ണിയയില്‍ ആകെയുള്ള 55 ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളില്‍ അമ്പത്തഞ്ചും ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കാണു കിട്ടിയത്. റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടി 25 മണ്ഡലങ്ങളില്‍ മുന്നില്‍ വന്നിട്ടും അവര്‍ക്കു കിട്ടിയതു പൂജ്യം!

തുടര്‍ന്നു വായിയ്ക്കുക:

കാരണമിതാണ്: പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ‘എല്ലാം വിജയിയ്ക്ക് ‘ (‘വിന്നര്‍ ടേക്‌സ് ഓള്‍’) എന്ന രീതി പിന്തുടരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാണു കാലിഫോര്‍ണിയ. കാലിഫോര്‍ണിയയിലെ മണ്ഡലങ്ങളില്‍ നിന്ന് എഴുപത്തെട്ടു ലക്ഷം ജനതാവോട്ടു ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നുള്ള ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു കിട്ടിയപ്പോള്‍, റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നുള്ള ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് നാല്പത്തെട്ടു ലക്ഷം വോട്ടു മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളു. സംസ്ഥാനത്ത് ആകെ പോള്‍ ചെയ്ത വോട്ടിന്റെ അറുപതു ശതമാനം ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു കിട്ടി; റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് 37 ശതമാനം മാത്രവും. സംസ്ഥാനതലത്തില്‍ അറുപതു ശതമാനം ജനതാവോട്ടു നേടിയ ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി തന്നെ സംസ്ഥാനതലത്തില്‍ കാലിഫോര്‍ണിയയിലെ വിജയി. അതുകൊണ്ട്, കാലിഫോര്‍ണിയയില്‍ നിന്നുള്ള മുഴുവന്‍ (55) ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളും ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു കിട്ടി.

ഒരു സംസ്ഥാനത്തെ മുഴുവന്‍ ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളും ഏതെങ്കിലുമൊരു പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു മാത്രമായി നല്‍കുന്ന, ‘എല്ലാം വിജയിയ്ക്ക് ‘ എന്ന രീതിയാണു അമേരിക്കയിലെ അമ്പതു സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നാല്പത്തെട്ടെണ്ണവും അവലംബിയ്ക്കുന്നത്. 2012ലെ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കാലിഫോര്‍ണിയയ്ക്ക് ആകെയുള്ള 55 ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍ മുഴുവനും ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു കിട്ടിയത് ഈ രീതിയനുസരിച്ചായിരുന്നു. നെബ്രാസ്‌ക, മെയ്ന്‍ എന്നീ രണ്ടു സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഈ ഭൂരിപക്ഷരീതിയില്‍ നിന്ന് അല്പം വ്യത്യസ്തമായൊരു രീതി പിന്തുടരുന്നു. പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഏതു രീതി പിന്തുടരണമെന്നു തീരുമാനിയ്ക്കാനുള്ള, പരിമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം നെബ്രാസ്‌കയും മെയ്‌നും ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നു.

നെബ്രാസ്‌കയും മെയ്‌നും പിന്തുടരുന്ന രീതിയിലുള്ള വ്യത്യാസം വിവരിയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വായൊമിങ്ങ് എന്ന സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കാര്യമെടുക്കാം. കാര്യങ്ങള്‍ അനായാസേന മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇതു സഹായിയ്ക്കും. ഭൂരിപക്ഷരീതി പിന്തുടരുന്ന സംസ്ഥാനമാണു വായൊമിങ്ങ്. വായൊമിങ്ങിന് ഹൗസില്‍ ഒരു പ്രതിനിധി മാത്രമേയുള്ളൂ. കാരണം, ഒരു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്ടു മാത്രമാണു വായൊമിങ്ങിലുള്ളത്; സംസ്ഥാനം തന്നെ കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ്. എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുമുള്ളതുപോലെ, വായൊമിങ്ങിനു രണ്ടു സെനറ്റര്‍മാരുമുണ്ട്. ഒരു ഹൗസ് റെപ്രസെന്റേറ്റീവും രണ്ടു സെനറ്റര്‍മാരുമുള്‍പ്പെടെ ആകെ മൂന്നു പേര്‍. അത്രതന്നെ ഇലക്റ്റര്‍ സീറ്റുകള്‍ വായൊമിങ്ങിനു പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പിലുമുണ്ട്. വായൊമിങ്ങില്‍ ഒരു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റു മാത്രമാണുള്ളതെങ്കിലും ആ ഒറ്റ മണ്ഡലത്തില്‍ ജയിയ്ക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു വായൊമിങ്ങില്‍ നിന്നു കിട്ടാന്‍ പോകുന്നതു മൂന്ന് ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളാണ്. ഒന്നു വച്ചാല്‍ (ജയിച്ചാല്‍) മൂന്ന്!

ഇനി മെയ്‌നിന്റെ കാര്യം പരിശോധിയ്ക്കാം. മെയ്‌നില്‍ രണ്ടു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകളുണ്ട്. അവയില്‍ നിന്നായി രണ്ടു പ്രതിനിധികള്‍ ഹൗസിലുണ്ട്. എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുമുള്ളതുപോലെ മെയ്‌നിനു രണ്ടു സെനറ്റര്‍മാരുമുണ്ട്. ആകെ നാലു പ്രതിനിധികള്‍. ഒരു സംസ്ഥാനത്തില്‍ നിന്നുള്ള ആകെ ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം ആ സംസ്ഥാനത്തിനു ഹൗസിലും സെനറ്റിലുമുള്ള പ്രതിനിധികളുടെ ആകെ എണ്ണത്തിനു തുല്യമായതുകൊണ്ട്, മെയ്‌നിനു പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നാല് ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷരീതിയനുസരിച്ചാണെങ്കില്‍, രണ്ടു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകളില്‍ നിന്നായി ഏതു പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കാണോ കൂടുതല്‍ വോട്ടു കിട്ടുന്നത്, ആ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു മെയ്‌നില്‍ നിന്നുള്ള മുഴുവന്‍ (നാല്) ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകളും കിട്ടണം.

ഇവിടെയാണു മെയ്‌നിന്റെ രീതി വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്. ആകെയുള്ള രണ്ടു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകളിലൊന്നില്‍ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയും മറ്റേതില്‍ ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയും മുന്നില്‍ വരുന്നെന്നു കരുതുക. ഇരുപാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും ഓരോ ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റു കിട്ടുന്നു. രണ്ട് ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍ കൂടി ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അവ രണ്ടും, രണ്ടു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകളിലും കൂടി, അതായതു സംസ്ഥാനതലത്തില്‍, ഏറ്റവുമധികം വോട്ടു നേടിയിരിയ്ക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു ലഭിയ്ക്കുന്നു. രണ്ടു സീറ്റുകള്‍ സംസ്ഥാനതലവിജയിയ്ക്കും, രണ്ടു സീറ്റുകള്‍ അതാതു മണ്ഡലവിജയികള്‍ക്കും കിട്ടുന്നെന്നു ചുരുക്കം. ഇവിടെ ചെറിയൊരു നിബന്ധന കൂടിയുണ്ട്: ചുരുങ്ങിയത് ഒരു മണ്ഡലത്തിലെങ്കിലും വിജയിയ്ക്കു കൂടുതല്‍ വോട്ടു കിട്ടിയിരിയ്ക്കണം.

നെബ്രാസ്‌കയും മെയ്‌നിന്റെ രീതി പിന്തുടരുന്നു. നെബ്രാസ്‌കയും മെയ്‌നും ഭൂരിപക്ഷരീതിയില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ രീതി പിന്തുടരുന്നെങ്കിലും, അവയുടെ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം മിക്കപ്പോഴും ഭൂരിപക്ഷരീതിയ്ക്കനുസൃതമായിത്തന്നെ വരാറുണ്ട്. നെബ്രാസ്‌കയിലുള്ളതു മൂന്നു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റുകള്‍. രണ്ടു സെനറ്റര്‍മാരും. ആകെ അഞ്ച് ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍. മിക്കപ്പോഴും മൂന്നു മണ്ഡലങ്ങളും പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഒരേ പാര്‍ട്ടിയെത്തന്നെ പിന്തുണയ്ക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അഞ്ചു സീറ്റുകളും ആ പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു തന്നെ കിട്ടാറുമുണ്ട്. ഇതില്‍ നിന്നു വിഭിന്നമായ ഫലമുണ്ടായതു 2008ല്‍ മാത്രമായിരുന്നു: മൂന്നു മണ്ഡലങ്ങളില്‍ രണ്ടെണ്ണം റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയായ മക് കെയിനിനെ വിജയിപ്പിച്ചപ്പോള്‍, ഒരെണ്ണം ബറാക് ഒബാമയെ വിജയിപ്പിച്ചു. ആകെയുള്ള അഞ്ച് ഇലക്റ്റര്‍ സീറ്റുകളില്‍ നാലെണ്ണം മക് കെയിനിനും ഒരെണ്ണം ഒബാമയ്ക്കും കിട്ടി.

വീണ്ടുമൊരു വൈരുദ്ധ്യം: പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജനത വോട്ടുചെയ്യുന്നതു പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കല്ല, അവരുടെ പാര്‍ട്ടികള്‍ നിയോഗിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കാണെന്നു സൂചിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേര് സമ്മതിദാനപത്രത്തില്‍, അഥവാ ബാലറ്റില്‍ (ഇപ്പോള്‍ വോട്ടിംഗ് യന്ത്രത്തില്‍) തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. വോട്ടര്‍ക്കിഷ്ടമുള്ള സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയുടെ പേരിനു നേര്‍ക്ക് സീല്‍ കുത്തുകയോ ബട്ടണമര്‍ത്തുകയോ ചെയ്യാം. എന്നാല്‍, അമേരിക്കയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പിലുപയോഗിയ്ക്കുന്ന ബാലറ്റില്‍ ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകളുണ്ടായില്ലെന്നു വരാം. മിക്കപ്പോഴും ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകള്‍ക്കു പകരം പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകളായിരിയ്ക്കും ബാലറ്റിലുള്ളത്. ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ കിട്ടിയൊരു ബാലറ്റിന്റെ ചിത്രം മുകളില്‍ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

2012ലെ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റേതാണു മുകളില്‍ കൊടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന ബാലറ്റ്. ബറാക് ഒബാമയും മിറ്റ് റോമ്‌നിയുമായിരുന്നു മുഖ്യ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍. വോട്ടര്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയുടെ പേരിനു നേരേ ‘X’ എന്ന് അടയാളപ്പെടുത്താനുള്ള വൃത്തവും ചിത്രത്തില്‍ കാണാം. എന്നാല്‍, ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകള്‍ ബാലറ്റില്‍ ദൃശ്യമല്ല.

വാസ്തവത്തില്‍, പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ പേരുകള്‍ക്കു വലുതായ പ്രസക്തിയില്ല. ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ താന്താങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടികളുടെ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു വോട്ടുചെയ്യാന്‍ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായിരിയ്ക്കും. ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ കാലുമാറ്റം സാങ്കേതികമായി അസാദ്ധ്യമല്ലെങ്കിലും, സംഭവിയ്ക്കാറില്ല. പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ കാലുമാറ്റം കുറ്റകരവുമാണ്. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജയിയ്ക്കുന്ന ഒരിലക്റ്ററുടെ ഇലക്റ്റര്‍വോട്ട് ഇലക്റ്ററുടെ പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു തന്നെ. ബാലറ്റില്‍ പേരുണ്ടെങ്കിലുമില്ലെങ്കിലും, സംസ്ഥാനത്തെ മുഖ്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ലിസ്റ്റില്‍ എല്ലാ പാര്‍ട്ടികളിലും നിന്നുള്ള ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പട്ടികയുണ്ടാകും. ഇതുകൊണ്ടൊക്കെയായിരിയ്ക്കണം, ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകള്‍ക്കു ബാലറ്റില്‍ പ്രസക്തി കല്പിയ്ക്കാത്തത്.

നവംബര്‍മാസത്തെ ഒന്നാമത്തെ തിങ്കളാഴ്ചയെത്തുടര്‍ന്നുള്ള ചൊവ്വാഴ്ചയാണു പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പു നടക്കാറെന്നു സൂചിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഡിസംബര്‍മാസത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ബുധനാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷമുള്ള തിങ്കളാഴ്ച ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിലേയും വിജയികളായ ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ തങ്ങളുടെ സംസ്ഥാനതലസ്ഥാനങ്ങളില്‍ സമ്മേളിച്ച്, പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി വോട്ടു ചെയ്യുന്നു. ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ വോട്ടെടുപ്പു കഴിഞ്ഞയുടന്‍ ഫലപ്രഖ്യാപനം നടക്കുന്നു. തുടര്‍ന്നു വൈസ്പ്രസിഡന്റിനെ ഇതേ രീതിയില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ ആറു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്‌സ് ഓഫ് വോട്ട് തയ്യാറാക്കുന്നു. പ്രസിഡന്റ്സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കും വൈസ്പ്രസിഡന്റ്സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കും കിട്ടിയ ഇലക്റ്റര്‍വോട്ടുകളെത്രയെന്ന് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഓഫ് വോട്ടില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. എല്ലാ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളിലും എല്ലാ ഇലക്റ്റര്‍മാരും ഒപ്പിടും. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്‌സ് ഓഫ് വോട്ടിന്റെ ആധികാരികത സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഓഫ് അസെര്‍ട്ടെയിന്‍മെന്റ് സംസ്ഥാനഗവര്‍ണര്‍ പുറപ്പെടുവിയ്ക്കുന്നു. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളെല്ലാം കവറിലാക്കി സീലുവച്ച്, ഭദ്രമായി, വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഡീസിയിലുള്ള സെനറ്റിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷനെ ഏല്പിയ്ക്കുന്നു.

2008ലെ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഫ്‌ലോറിഡയെന്ന സംസ്ഥാനത്തുനിന്നുത്ഭവിച്ച രണ്ടു സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളും മുകളില്‍ക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

ജനുവരി ആറാം തീയതി സെനറ്റും ഹൗസും ഒരുമിച്ചു സമ്മേളിച്ചിരിയ്‌ക്കെ സെനറ്റിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷന്‍ കവറുകള്‍ തുറന്ന്, സാക്ഷ്യപത്രങ്ങള്‍ പുറത്തെടുത്തു വായിയ്ക്കുന്നു. ആകെയുള്ള ഇലക്റ്ററല്‍സീറ്റുകളുടെ പകുതിയിലേറെ കിട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയേയും വൈസ്പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയേയും വിജയികളായി പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുന്നു. വിജയിച്ച പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയും വൈസ്പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയും ജനുവരി ഇരുപതാം തീയതി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു ഭരമേല്‍ക്കുന്നു. ഇരുപതാംതീയതി ഞായറാഴ്ചയാണെങ്കില്‍ സ്ഥാനാരോഹണം ഇരുപത്തൊന്നാം തീയതിയാണു നടക്കുക.

ഇന്ത്യയില്‍ രാഷ്ട്രപതിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു ലോക്‌സഭ, രാജ്യസഭ എന്നീ കേന്ദ്രസഭകളിലെ എം പിമാരും സംസ്ഥാനനിയമസഭകളിലെ എം എല്‍ ഏമാരുമാണെന്നു മുന്‍ അദ്ധ്യായങ്ങളിലൊന്നില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍, നമ്മുടെ ലോക്‌സഭ, രാജ്യസഭ എന്നീ സഭകള്‍ക്ക് ഏകദേശം സമാനമായി അമേരിക്കയിലുള്ള ഹൗസ്, സെനറ്റ് എന്നീ സഭകളിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്ക് അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ യാതൊരു പങ്കുമില്ല. കാരണം, അവിടെ പ്രസിഡന്റിനേയും വൈസ്പ്രസിഡന്റിനേയും തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അതിനു വേണ്ടി മാത്രമായി ‘അവതരിയ്ക്കുന്ന’ ഇലക്റ്റര്‍മാരാണ്. എങ്കിലും, ഹൗസും സെനറ്റും ഇടപെടേണ്ടുന്ന ഒരവസ്ഥ സംജാതമായെന്നു വരാം. 538 ഇലക്റ്ററല്‍ വോട്ടുകളാണ് ആകെയുള്ളത്. ഒരു പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു വിജയിയ്ക്കാന്‍ 270 ഇലക്റ്ററല്‍ വോട്ടെങ്കിലും കിട്ടണം. മൂന്നും നാലും സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ മത്സരരംഗത്തുണ്ടെന്നും, അവരിലാര്‍ക്കും ജയിയ്ക്കാന്‍ അവശ്യം വേണ്ട 270 ഇലക്റ്ററല്‍ വോട്ടു കിട്ടുന്നില്ലെന്നും കരുതുക. ഉടന്‍ ഹൗസും സെനറ്റും രംഗത്തുവരും.

ഏറ്റവുമധികം ഇലക്റ്ററല്‍ വോട്ടു നേടിയിരിയ്ക്കുന്ന മൂന്നു പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളില്‍ നിന്ന് ഒരാളെ പ്രസിഡന്റായി തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ഹൗസില്‍ വോട്ടെടുപ്പു നടക്കും. ഹൗസില്‍ 435 പ്രതിനിധികളുണ്ടെങ്കിലും ഈ വോട്ടെടുപ്പില്‍ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു വോട്ടു വീതമേയുണ്ടാകൂ. അമ്പതു സംസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്, അമ്പതു വോട്ടും. പകുതിയിലേറെ വോട്ടു കിട്ടുന്ന സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി പ്രസിഡന്റാകും. വൈസ്പ്രസിഡന്റും ഇത്തരത്തില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടും. പക്ഷേ, രണ്ടു വ്യത്യാസങ്ങള്‍: സെനറ്റായിരിയ്ക്കും വൈസ്പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഏറ്റവുമധികം ഇലക്റ്ററല്‍ വോട്ടു നേടിയിരിയ്ക്കുന്ന രണ്ടു വൈസ്പ്രസിഡന്റ്സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ മാത്രമേ സെനറ്റ് ഇതിനായി പരിഗണിയ്ക്കുകയുമുള്ളൂ.

ഒരു മുന്‍ അദ്ധ്യായത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, പ്രസിഡന്റിനേയും വൈസ്പ്രസിഡന്റിനേയും തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമവതരിച്ച ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ ‘അവതാരോദ്ദേശം’ പ്രസിഡന്റും വൈസ്പ്രസിഡന്റും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നതോടെ തീരുന്നു. അവതാരം അവതാരമല്ലാതാകുന്നു. ഇലക്റ്റര്‍മാരെന്ന പദവിയും അവര്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ക്കു പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും അധികാരവുമുണ്ടെന്നാണു വയ്പ്. ഇവ രണ്ടും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവര്‍ക്കില്ല. കാരണം, തങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നുള്ള പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയെത്തന്നെ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്, പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരുമാണ്. തങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയുടേതല്ലാത്ത പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു വോട്ടു ചെയ്യാനുള്ള വിവേചനാധികാരം ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ക്കില്ല. എതിര്‍പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നുള്ള പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയ്ക്കു വോട്ടു ചെയ്യുന്നത് ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിലെങ്കിലും കുറ്റകരവുമാണ്. ആരും അത്തരത്തില്‍ ചേരിമാറി വോട്ടു ചെയ്തു സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയെ ചതിയ്ക്കാറുമില്ല.

അമേരിക്കന്‍ ഭരണഘടന നിലവില്‍ വന്നത് രണ്ടേകാല്‍ നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ്, വിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ചവര്‍ അധികമില്ലാത്തൊരു കാലത്തായിരുന്നു. ഉത്തമനും കാര്യകുശലനുമായ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, നേരിട്ടു വോട്ടു ചെയ്തു വിജയിപ്പിയ്ക്കാന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ താഴേക്കിടയിലുള്ളവര്‍ക്കാകുമോ എന്ന സംശയം അക്കാലത്തു പലര്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നിരിയ്ക്കണം. പ്രസിഡന്റിനെ നേരിട്ടു തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള കഴിവു വോട്ടര്‍മാര്‍ക്കില്ലെങ്കില്‍ അതിനുള്ള കഴിവുള്ളവരെ ജനം ആദ്യം തെരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ, അങ്ങനെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവര്‍ പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ എന്നായിരുന്നിരിയ്ക്കണം ചിന്ത. നല്ലതും ചീത്തയും വിവേചിച്ചറിയാനാകുന്ന ഇലക്റ്റര്‍മാരെ രംഗത്തു കൊണ്ടുവന്നത് അങ്ങനെയായിരിയ്ക്കണം. എന്നാലിന്നു കാലം മാറി. അമേരിക്കന്‍ ജനത നൂറു ശതമാനത്തിനടുത്ത സാക്ഷരതയും, വിവേചിച്ചറിയാനുള്ള കെല്പും കൈവരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ടെലിവിഷനാണെങ്കില്‍ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ സുപരിചിതരാക്കുകയും ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നു.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയായിരിയ്‌ക്കെ, ഇലക്റ്റര്‍മാരുടെ ആവശ്യമെന്ത്? ഈ ചോദ്യം വായനക്കാരുടെ മനസ്സിലും ഉദിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ക്കു പകരം, ഇന്ത്യന്‍ രീതിയെ ഭാഗികമായി അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഹൗസിലേയും സെനറ്റിലേയും അംഗങ്ങളെക്കൊണ്ടു പ്രസിഡന്റിനേയും വൈസ്പ്രസിഡന്റിനേയും തെരഞ്ഞെടുപ്പിയ്ക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഇവിടെയൊരു കുഴപ്പമുണ്ടാകാം. ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക് ആകെ രണ്ടു തവണ മാത്രമേ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റാകാനാകൂ. രണ്ടാമത്തെ തവണ ഉറപ്പാക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒന്നാം തവണയ്ക്കിടയില്‍ ഹൗസിനേയും സെനറ്റിനേയും പ്രീണിപ്പിയ്ക്കാനുള്ള പ്രവണത പ്രസിഡന്റുമാര്‍ക്കുണ്ടായിപ്പോയാല്‍ അതു ഭരണത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചേയ്ക്കാമെന്ന തോന്നലാണു പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നിന്നു ഹൗസിനേയും സെനറ്റിനേയും അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നത്.

അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതോടൊപ്പം അതില്‍ക്കാണുന്നൊരു വൈശിഷ്ട്യവും ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കാതെ വയ്യ. ബാലറ്റില്‍ അച്ചടിച്ചുകാണുന്ന പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിമാര്‍ സ്വീകാര്യരല്ലെങ്കില്‍, തങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ളൊരു വ്യക്തിയുടെ പേര് ബാലറ്റില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ വോട്ടര്‍മാര്‍ക്കവകാശമുണ്ട്. ഈയൊരവകാശം മറ്റേതെങ്കിലും രാജ്യത്തെ വോട്ടര്‍മാര്‍ക്കുണ്ടോ എന്നു സംശയമാണ്. ഇങ്ങനെ വോട്ടര്‍മാരാല്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു പ്രസിഡന്റാകാനുള്ള സാദ്ധ്യത വളരെക്കുറവാണ്. നിയമപരമായ പല തടസ്സങ്ങളും അതിനുണ്ടാകാം. ഉദാഹരണത്തിന്, നവംബറില്‍ നടക്കാന്‍ പോകുന്ന പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രസിഡന്റായ ബറാക് ഒബാമയുടെ പേര് അമേരിക്കയിലെ വോട്ടര്‍മാരൊന്നടങ്കം ബാലറ്റില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കുന്നെന്നു കരുതുക. എങ്കില്‌പോലും ഒബാമയ്ക്കു പ്രസിഡന്റാകാനാവില്ല. കാരണം, ഒരു വ്യക്തിയ്ക്കു ആകെ രണ്ടു തവണ മാത്രമേ പ്രസിഡന്റാകാനാകൂ. ഒബാമ രണ്ടു തവണ പ്രസിഡന്റായിക്കഴിഞ്ഞു. ബാലറ്റിലെ പേരെഴുതിച്ചേര്‍ക്കലിലൂടെ താഴ്ന്ന തലങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ പലരും വിജയികളായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആരുമിതേവരെ പ്രസിഡന്റായിത്തീര്‍ന്നിട്ടില്ല.

നമ്മുടെ ബാലറ്റുകളില്‍ (ഇപ്പോള്‍ വോട്ടിംഗ്‌യന്ത്രങ്ങളില്‍) NOTA (‘നണ്‍ ഓഫ് ദി എബൗവ്’) എന്നൊരു പേരുണ്ടാകാറുണ്ട്. നിലവിലുള്ള സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളിലുള്ള അതൃപ്തി സൂചിപ്പിയ്ക്കാന്‍ അതുതകുന്നു. തൃപ്തിയുള്ളൊരു വ്യക്തിയുടെ പേര് എഴുതിച്ചേര്‍ത്ത്, അദ്ദേഹത്തിനു വോട്ടു ചെയ്യാനുള്ളൊരു സൗകര്യമായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്.

രണ്ടുമൂന്നു മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താവുന്നതും വരുത്തേണ്ടതുമാണെന്നാണ് ഈ ലേഖകനു തോന്നുന്നത്. കഴിഞ്ഞ പ്രസിഡന്റുതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കാലിഫോര്‍ണിയ എന്ന സംസ്ഥാനത്തു നിന്നുള്ള 55 സീറ്റുകള്‍ മുഴുവനും ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു കിട്ടിയെന്നു ഈ ലേഖനത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവയില്‍ മുപ്പതിടങ്ങളില്‍ മാത്രമാണു വാസ്തവത്തില്‍ ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി ജയിച്ചിരുന്നത്; ഇരുപത്തഞ്ചിടങ്ങളില്‍ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളായിരുന്നു വിജയികള്‍. എങ്കിലും, കാലിഫോര്‍ണിയസംസ്ഥാനം പിന്തുടരുന്ന ‘മുഴുവനും വിജയിയ്ക്ക്’ എന്ന തത്വമനുസരിച്ച്, ആകെയുള്ള 55 സീറ്റും ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു കിട്ടി; തോറ്റവര്‍ വിജയിച്ചു! ഇങ്ങനെ തോറ്റുവിജയിച്ച ഇരുപത്തഞ്ചു ഇലക്റ്റര്‍മാര്‍ വിജയിച്ചവരോടൊപ്പം പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള വോട്ടെടുപ്പില്‍ വോട്ടുചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇതൊരു വിരോധാഭാസം തന്നെ. ‘വിന്നര്‍ ടേക്‌സ് ഓള്‍’ അഥവാ, ‘എല്ലാം വിജയിയ്ക്ക് ‘ എന്ന രീതി അവസാനിപ്പിയ്ക്കണം. ഒരു കോണ്‍ഗ്രഷണല്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റില്‍ വിജയിയ്ക്കുന്ന പാര്‍ട്ടിയ്ക്കു തന്നെ ആ ഡിസ്ട്രിക്റ്റില്‍ നിന്നുള്ള ഇലക്റ്ററല്‍സീറ്റു കിട്ടണം. തോറ്റ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി ഇലക്റ്ററാകരുത്.

രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം: ഇലക്റ്റര്‍സീറ്റുകള്‍ക്കു വേണ്ടിയുള്ള മത്സരത്തില്‍ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്ന ബാലറ്റില്‍ പ്രസിഡന്റുസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകള്‍ അച്ചടിയ്ക്കുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിച്ച്, പകരം ഇലക്റ്റര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ പേരുകള്‍ അച്ചടിയ്ക്കണം. കാരണം, ജനത തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഇലക്റ്റര്‍മാരെയാണ്, പ്രസിഡന്റിനെയല്ല.

മൂന്നാമത്തെ മാറ്റം: ഇതാണ് അതിപ്രധാനം. ഇലക്റ്റര്‍മാരെ ഒഴിവാക്കണം. പകരം, ജനത നേരിട്ടു വോട്ടുചെയ്തു പ്രസിഡന്റിനേയും വൈസ്പ്രസിഡന്റിനേയും തെരഞ്ഞെടുക്കണം. പോള്‍ ചെയ്ത ആകെ വോട്ടിന്റെ പകുതിയിലേറെ നേടുന്ന സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാണു ജയിയ്‌ക്കേണ്ടത്. അമേരിക്കയൊരു ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് ജനപ്രതിനിധികള്‍ക്കല്ല, ജനതയ്ക്കു തന്നെയായിരിയ്ക്കണം പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും ചുമതലയും.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവുമധികം അധികാരമുള്ള വ്യക്തി അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റാണ് എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഈ ലേഖനപരമ്പര ആരംഭിച്ചത്. മറ്റു ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് അതായിരിയ്ക്കാമെങ്കിലും അമേരിക്കയ്ക്കകത്തുള്ള നിജസ്ഥിതി ഇടയ്‌ക്കെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമാകാറുണ്ട്. ജനം നേരിട്ടു തെരഞ്ഞെടുത്തയയ്ക്കുന്ന പ്രതിനിധികളാണു കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ ഘടകങ്ങളായ ഹൗസിലും സെനറ്റിലുമുള്ളത്. പ്രസിഡന്റും ജനത്താല്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടയാള്‍ തന്നെ. പലപ്പോഴും പ്രസിഡന്റും കോണ്‍ഗ്രസ്സും തമ്മില്‍ അധികാരവടംവലി നടക്കാറുണ്ട്. നിലവിലുള്ള ഹൗസിലും സെനറ്റിലും റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയ്ക്കാണു ഭൂരിപക്ഷം: യഥാക്രമം, 435ല്‍ 247ഉം, 100ല്‍ 54ഉം. ഒബാമയുടെ പാര്‍ട്ടിയായ ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഒരു സഭയിലും ഭൂരിപക്ഷമില്ല.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍, പ്രസിഡന്റുപദം ഡെമൊക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടിയുടെ കൈയിലും, കോണ്‍ഗ്രസ് റിപ്പബ്ലിക്കന്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ കൈയിലും. ഭരണച്ചുമതല പ്രസിഡന്റിന്റേതായതുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിനു കാര്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയേ തീരൂ. അതിനു കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ സഹകരണം അനുപേക്ഷണീയവും. അതിനു ശക്തിയേക്കാളേറെ യുക്തി വേണം. എതിരിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന കോണ്‍ഗ്രസ്സിനെക്കൊണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തിക്കിട്ടാന്‍ പ്രീണനവും അനുനയവും അഭ്യര്‍ത്ഥനയും പരിഭവവും ഇടയ്ക്കിടെ ഭീഷണിയുമെല്ലാം കലര്‍ന്ന സമീപനമാണു പ്രസിഡന്റിന് എടുക്കേണ്ടി വരുന്നത്. ഇതൊക്കെ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്‍, ലോകത്തിലെ അതിശക്തനെന്ന വിശേഷണം അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിന്റെ സത്യാവസ്ഥ കണക്കിലെടുക്കാത്ത ഒന്നാണെന്നു പറഞ്ഞേ തീരൂ.

അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയെ ഏകദേശം വിശദീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നതിനാല്‍, ഈ ലേഖനപരമ്പര ഇവിടെ അവസാനിയ്ക്കുന്നു.
[email protected]