ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ അനുഭവത്തിന്റെ പൊരുള്‍ കണ്ടെത്തുന്നു

416


 
എം.കെ. ഹരികുമാറുമായി ശൈലേഷ് നായര്‍ നടത്തിയ അഭിമുഖം.

പുതിയൊരു ദര്‍ശനവും നോവല്‍ രൂപവും സൃഷ്ടിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് എം.കെ. ഹരികുമാര്‍. നവാദ്വൈതമാണ് ഹരികുമാറിന്റെ ദര്‍ശനം. ജലഛായ, ശ്രീനാരായണായ എന്നീ നോവലുകളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യദര്‍ശനത്തിന്റെ പരീക്ഷണവും വെളിപാടുമായി നില്‍ക്കുന്ന കൃതികള്‍. സര്‍ഗാത്മക രചനയുടെ മണ്ണില്‍ അത്ഭുതകരമായ വിളവെടുപ്പായി തീര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ് ഈ രചനകള്‍. എന്റെ മനിഫെസ്റ്റോ, സാഹിത്യത്തിന്റെ നവാദ്വൈതം, ആത്മായനങ്ങളുടെ ഖസാക്ക്, തുടങ്ങി പുതു ചലനങ്ങളെ ജപിച്ചു വരുത്തുന്ന കൃതികളുടെ രചയിതാവ് എന്ന നിലയില്‍ , സൂക്ഷ്മദൃക്കായ ഒരു ഉഗ്രവിമര്‍ശന വ്യക്തിത്വവുമാണല്ലോ ഹരികുമാര്‍.

മലയാളത്തിലാദ്യമായി ഉത്തരാധുനികതയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള തത്വചിന്ത നവാധുനികത അഥവാ ഉത്തര ഉത്തരാധുനികത അവതരിപ്പിച്ചതും ഹരികുമാറാണ്. ഉത്തര ഉത്തരാധുനികത എന്ന പേരില്‍ അദ്ദേഹം എഴുതിയ പുസ്തകത്തില്‍ പാശ്ചാത്യ നവ ചിന്തകരുമായി താന്‍ നടത്തിയ അഭിമുഖ സംഭാഷണങ്ങളും ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഹരികുമാര്‍ എഴുതുന്നു. മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാഹിത്യകോളമായ അക്ഷരജാലകത്തിന്റെ രചയിതാവുകൂടിയായ ഹരികുമാര്‍ ഇവിടെ സ്വന്തം ദര്‍ശനങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സ് തുറക്കുന്നു.

ശൈലേഷ് : താങ്കള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ദര്‍ശനം വേണമെന്ന് തോന്നാന്‍ കാരണമെന്താണ്?
എം.കെ.ഹരികുമാര്‍: അത് ഉള്ളില്‍ നിന്നുള്ള നിര്‍ബന്ധമാണ്. പഠിക്കുന്ന കാലത്തുതന്നെ ഞാന്‍ സ്വന്തം ദര്‍ശനം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ബി.എയ്ക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ദര്‍ശനത്തിന് ഭാഗികമായി രൂപം നല്‍കിയിരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പഠനത്തിനും മനനത്തിനും ശേഷമാണ് അത് നവാദ്വൈതം എന്ന സ്വന്തം കാഴ്ചയായത്.

ശൈലേഷ്: മലയാളത്തില്‍ സ്വന്തം ദര്‍ശനം സൃഷ്ടിക്കുകയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രചന നടത്തുകയും ചെയ്തവരുണ്ടോ?
എം.കെ: എന്റെ അറിവിലില്ല. ഇവിടെ എഴുത്തുകാര്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ദര്‍ശനങ്ങള്‍ കടമെടുക്കുകയാണ് പൊതുവേ ചെയ്തത്. എം.ഗോവിന്ദന്‍ എം.എന്‍. റോയിയുടെ ദര്‍ശനം, ആശാന്‍ ബുദ്ധദര്‍ശനവും ശ്രീനാരായണദര്‍ശനവും, ഒ.വി. വിജയന്‍ വൈദികദര്‍ശനം, അയ്യപ്പപ്പണിക്കര്‍ ആധുനികതാവാദം, തകഴി തൊഴിലാളിവര്‍ഗ സിദ്ധാന്തം, അങ്ങനെ പലരും.

ശൈലേഷ്: ഒരെഴുത്തുകാരന് സ്വന്തം ദര്‍ശനം വേണമെന്നുണ്ടോ? ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി അവതരിപ്പിച്ചാല്‍ പോരേ?
എം.കെ: അതുമതി, പക്ഷേ, സൂക്ഷ്മതകള്‍ നമ്മെ വന്ന് വിളിക്കുകയാണ്. അത് ഒരു ആന്തരികവിധിയാണ്. മൗലികമായതെന്തെങ്കിലും വേണമെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഇതുണ്ടാകുന്നത്. എഴുത്തുകാരന്‍ വെറുമൊരു ആവിഷ്‌കര്‍ത്താവ് മാത്രമല്ല; ഒരു ദാര്‍ശനികനുമാണ് എന്നാണ് എന്റെ മതം.


 

ശൈലേഷ്: താങ്കള്‍ എഴുതിയ ‘ജലഛായ’ രചനാപരമായ ഒരു പൊളിച്ചെഴുത്താണെന്ന് ഒരാള്‍ എഴുതിക്കണ്ടു. ഇത് എത്രത്തോളം ശരിയാണ്?
എം.കെ: ആ നോവല്‍ വിപ്ലവകരമായ രൂപമാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. ഞാന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം സൃഷ്ടിച്ചതല്ല ഇത്. തനിയെ സംഭവിച്ചതാണ്. അതിലെ അദ്ധ്യായങ്ങളില്‍ നിന്ന് കഥ വികസിക്കുന്നത് ചോളമലര്‍ ചൂടേറ്റ് വികസിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ഒരു അന്തര്‍ധാരയുടെ പൊരുള്‍ പ്രസരിക്കുകയാണ്. എനിക്കു തന്നെ അത്ഭുതമാണ്, അതിലെ സര്‍പ്പങ്ങളുടെ കഥകളി, കാഫ്കയുടെ അപ്രകാശിത കഥ, നസീറും ഷീലയും തുടങ്ങിയ അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഉണ്ടായെന്ന് ഈ ജീവിതത്തിനുള്ളില്‍ വേറെയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുണ്ട്. നമുക്ക് പിടിതരാതെ അവ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു. സ്വപ്നത്തില്‍ നാം അടുത്തിടപഴകുന്ന സുന്ദരിയെ പിന്നെ കാണാനൊക്കില്ല. അവള്‍ എവിടെയാണുള്ളത്? ഇത് എല്ലാവര്‍ക്കും കുറെയൊക്കെ പരിചിതമാണ്. ഇത് സ്വപ്നമാണല്ലോ. എന്നാല്‍ ഇതിനോട് സാമ്യമുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യവുമുണ്ട്. നമ്മള്‍ ട്രെയിന്‍ യാത്രയിലോ ബസ് യാത്രയിലോ യാദൃച്ഛികമായി ഒരു സുന്ദരിയെ കാണുന്നു. അവളോട് നമുക്ക് ബഹുമാനം തോന്നുന്നു. എന്നാല്‍ ആ യാത്ര കഴിയുന്നതോടെ അവള്‍ ഇല്ലാതാവുന്നു. അവള്‍ എവിടെയാണ്? നേരത്തെ പറഞ്ഞ സ്വപ്നത്തിലെ സുന്ദരിയും യാത്രയിലെ സുന്ദരിയും രണ്ടാളുകളായിരിക്കാം. പക്ഷേ, രണ്ടുപേരും രണ്ടു രീതിയില്‍ നമ്മെ കബളിപ്പിച്ചു. ഒരുവള്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. മറ്റവള്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തിലെ സ്വപ്നമാണ്. രണ്ടും ഒരുപോലെ നമ്മെ ഉന്മാദത്തിലെത്തിക്കുന്നു; തകര്‍ക്കുന്നു. രണ്ടിലും ജീവിത സൗന്ദര്യമുണ്ട്.

ശൈലേഷ്: ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സമസ്യയാണോ താങ്കളുടെ പ്രമേയം?
എം.കെ: ഇതു മാത്രമല്ല. സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള മുന്‍ധാരണകളെ വേണ്ടെന്ന്‌ വയ്‌ക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ സൗന്ദര്യം ഗണിതശാസ്ത്രമാണ്. അതാര്‍ക്കും അനുഭവിക്കാനാവില്ല. ഓരോ അനുഭവവും വ്യത്യസ്തമാണ്. നാം സ്ഥിരമായി കാണുന്ന തെരുവുപട്ടിയെ ഞാന്‍ ‘ജലഛായ’യില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പട്ടി ശരിക്കും ഒരു വ്യക്തിത്വമാണെന്ന് അത് വായിച്ചാല്‍ മനസിലാകും. നാം മൂടിവയ്ക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്റെ തുണ്ടുകള്‍ അവന്‍ ഒരുക്കുന്നുണ്ട്. അവനുപോലും താന്‍ പെട്ടെന്ന് തുറന്നുകാണിക്കപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് സൂക്ഷ്മതകള്‍ ഏത് വഴിക്ക് വരുന്നുവേന്ന് പറയാനാവില്ല.

ശൈലേഷ്: താങ്കളെ മുഖ്യധാരയില്‍ ചിലയിടങ്ങളിലൊന്നും കാണാറില്ലല്ലോ?
എം.കെ: ഞാന്‍ പലയിടത്തും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ തന്നെ. എനിക്കിപ്പോള്‍ എഴുത്തുജോലികള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉള്ള സമയമാണ്. അക്ഷരജാലകത്തിനു പുറമേ നാല് മാഗസിനുകള്‍ക്ക് കോളം എഴുതണം. പുതിയ നോവല്‍ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനു പുറമേ കഥകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതേണ്ടിവരും. പ്രസംഗങ്ങള്‍ക്കും പോകണമല്ലോ. ഞാന്‍ എവിടെയാണോ അവിടെയാണ് മുഖ്യധാര. ‘എന്നേക്കാള്‍ വലിയ ഒരു നോവലിസ്റ്റോ, കോളമിസ്റ്റോ, വിമര്‍ശകനോ ഇന്നില്ലല്ലോ’ ഇത് ഒരു ഗള്‍ഫ് വായനക്കാരന്‍ കത്തില്‍ അറിയിച്ചതാണ്. ഞാന്‍ സ്വന്തമായി ദര്‍ശനം നവാദ്വൈതം നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.


 

ശൈലേഷ്: എന്താണ് നവാദ്വൈതം? എങ്ങനെയാണ് അതില്‍ എത്തിപ്പെട്ടത്?
എം.കെ: മുപ്പതു വര്‍ഷത്തെ ചിന്തയാണ് നവാദ്വൈതത്തിലെത്തിച്ചതു. അത് മറ്റെല്ലാ മതങ്ങളില്‍ നിന്നും തത്ത്വചിന്തകളില്‍ നിന്നും വിഭിന്നമാണ്. ഒരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ അത് ചെറുതായി വ്യക്തമാക്കാം. ശിവരൂപം എന്ന് പ്രയോഗിക്കണമെങ്കില്‍ ശിവവും രൂപവും ഒന്നാകണമല്ലോ. ശിവത്തിന് രൂപമില്ല. പിന്നെങ്ങനെ അത് രൂപമാകും? അപ്പോള്‍ ശിവം സ്വയം നിരസിക്കണം. ശിവം എന്നാല്‍ ശിവം മാത്രമാണ്. അതിന് രൂപമില്ല. അത് ആ ഭാവത്തെ നിരസിക്കുമ്പോള്‍ രൂപത്തിലേക്ക് വരാം. രൂപം എന്ന വാക്കില്‍ ഏത് രൂപവുമുണ്ട്. രൂപത്തിന് മറ്റെല്ലാ രൂപങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് വേണം ശിവത്തെ സ്വീകരിക്കാന്‍. അതുകൊണ്ട് രൂപത്തിനും സ്വയം നിരസിക്കേണ്ടിവരും. ഇങ്ങനെ ശിവവും രൂപവും സ്വയം നിരസിച്ചാല്‍, അവയ്ക്ക് സ്വയം നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയും. അങ്ങനെയാണ് സ്വയം നിരാസവും സ്വയം നിര്‍മ്മാണവും സംഭവിക്കുന്നത്. ഇത് പുതിയൊരു ആശയമായി മാറുന്നു. ശിവവും രൂപവും സ്വയം നിരസിച്ച് ശിവരൂപം എന്ന പുതിയ ആശയമുണ്ടാകുന്നു. ഇതാണ് നവാദ്വൈതത്തിന്റെ കാതല്‍. ഇത് ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈതമല്ല. ശങ്കരാചാര്യരുടേത് ബ്രഹ്മ പദമാണ്. എന്റെ നവാദ്വൈതം ബ്രഹ്മവുമായി ബന്ധമുള്ളതല്ല.

ശൈലേഷ്: താങ്കള്‍ എന്തിനാണ് ഈ സ്വയം നിരാസ നിര്‍മ്മാണത്തെ നവാദ്വൈതം എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചതു?
എം.കെ: രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ട്. തത്ത്വചിന്തയുടെ ചരിത്രത്തില്‍, തുടര്‍ച്ചകള്‍ക്കുവേണ്ടി ഇങ്ങനെ നാമകരണം ചെയ്യാറുണ്ട്. റിയലിസം, നിയോറിയലിസം എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പോലെ. മറ്റൊന്ന് ഇതും അദ്വൈതമാണ്. ഇവിടെ വേറൊന്നില്ല. ശിവരൂപം എന്ന ഉദാഹരണം തന്നെയെടുക്കാം. ശിവരൂപത്തില്‍ നിരാസവും നിര്‍മ്മാണവുമുണ്ടല്ലോ. അവിടെയുണ്ടാകുന്നത് ഒരു പുതിയചിന്തയാണ്. അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നില്ല. വസ്തുക്കളെ, വാക്കുകളെ ഇങ്ങനെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താല്‍ പുതിയത് ഉണ്ടാകും. അതല്ലാതെ വേറൊന്നും ഇല്ല. ഇത് വാക്കുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, വസ്തുക്കളുടെ, മനസിന്റെ ചിന്തയുടെ കാര്യത്തിലും.

ശൈലേഷ്: ‘ശ്രീനാരായണായ’ എഴുതാനുണ്ടായ സാഹചര്യം എന്താണ്?
എം.കെ: ഇവിടെ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങളും പഠനങ്ങളും മറ്റു രചനകളുമെല്ലാം ഒരേമട്ടിലുള്ളതാണ്. വേദാന്ത വ്യാഖ്യാനം ഒന്നു തന്നെയാണ്. അത് ആരു വ്യഖ്യാനിച്ചാലും പാമ്പും കയറും തന്നെയാണ്. ഇത് അതിരുവിട്ട് ശ്രീശങ്കരാചാര്യരുടെ പിന്‍ഗാമിയാണ്. ഗുരു എന്നും മറ്റു ചിലര്‍ തട്ടിമൂളിക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം തിരുത്താനാണ് ഞാന്‍ ശ്രീനാരായണായ എഴുതിയത്. എന്നാല്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ സ്വയം പ്രവഹിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. കഥാപാത്രങ്ങളും സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഭാഷയും എവിടെ നിന്നോ വരുകയാണ്.

ശൈലേഷ്: ഇതില്‍ താങ്കള്‍ കാണുന്ന പ്രത്യേകതകള്‍ എന്തെല്ലാമാണ്?
എം.കെ: ഒരു രചയിതാവെന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ പിന്‍വാങ്ങി നില്‍ക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യന്‍ നോവലുകളില്‍ ഒരിടത്തുപോലും ചര്‍ച്ച ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത പല വിഷയങ്ങളും ഇതില്‍ കടന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് ഭാരതീയ സാഹിത്യത്തില്‍ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര പ്രാധാന്യമുണ്ടായത്? ഇതിനെപ്പറ്റി ആരും എഴുതിയിട്ടില്ല. ഞാന്‍ താമരയെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് അത് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ പ്രകൃതിയുടെ നിരുപാധികമായ സൗന്ദര്യത്തെ തേടുകയാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തത്. ഏത് സൗന്ദര്യമുള്ള മരത്തിലും ഇടിവെട്ടും. ഏത് മൃഗവും മരണവെപ്രാളത്തില്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിലും സംഗീതമുണ്ട്.

ശൈലേഷ്: ഈ നോവല്‍ വഴിത്തിരിവാകുമോ?
എം.കെ: ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ഇതുപോലൊരു രചന അത്യപൂര്‍വ്വമായിരിക്കും. ഇത് എനിക്കു മാത്രമേ എഴുതാനാകൂ. കാരണം ഇതില്‍ ഫിക്ഷനും നവീനതയും ദര്‍ശനവും വേദാന്തവും സൗന്ദര്യവും ലയിച്ച് ഒന്നായിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ സര്‍ഗശേഷിയുടെ പരമാവധി ഞാനിതില്‍ വിനിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.