ഫേസ്ബുക്ക്, വാലന്‍ന്റൈന്‍, പിന്നെ ശശിയും – ജോഷി കുര്യന്‍

275

Untitled-1

‘സൌഹൃദം, അന്യോന്യമറിയുന്ന മനസ്സുകളെ പരസ്പരം കോര്‍ക്കുന്ന ഒരു കാണാചരട്….
കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങലുകളില്ലാതേ ലാഭനഷ്ട്ടങ്ങളില്ലാതെ ഹൃദയം ഹൃദയത്തെയറിയുന്ന നേര്‍.

സ്‌നേഹം ആത്മാവിന്റെ ഭാഷയാണ്, ഇതിനോളം മാധുര്യമുള്ള മറ്റൊരു വികാരമില്ല….
നമ്മുടെ സൌഹൃദത്തിന് ആത്മാവ് നഷ്ട്ടമാവുന്ന പോലെ…

ഡാ ആര്‍ യൂ ദേര്‍ ?’

ഫേസ്ബുക്ക് ചാറ്റ് വിന്‍ഡോയില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്ന അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ആണ് എന്നെ ഓര്‍മകളില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ത്തിയത്.

‘യാ. ക്യാരി ഓണ്‍.’

‘ഡാ വാടസ് യുവര്‍ ഒപിനിയന്‍ അബോട്ട് വാലന്‍ന്റൈന്‍ ഡേ?’ വീണ്ടും അവള്‍.

‘നതിംഗ് മച്ച് . ഫൈവ് യീര്‌സ് ബാക്ക് വെ ബ്രോക്ക് അപ്പ് ഓണ്‍ ദാറ്റ് ഡേ.’

‘യൂ ബ്രോക്ക് അപ്പ്, യൂ ടിന്റ് ടെല്‍ മി ദാറ്റ് സ്റ്റോറി.’ അവള്‍ വെറുതെ വിടാന്‍ ഭാവമില്ല.

അതെ, ഇത് പോലൊരു മകര മാസത്തിലെ ത്രിസന്ധ്യാനേരത്താണ് വാക്കുകള ഒരു ഭാരമായി തോന്നി തുടങ്ങിയത്. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങള്‍ക്ക് യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലി, ഒഴുകുന്ന ഓര്മ്മകളുടെ പുഴയില്‍ മുങ്ങി നിവര്ന്നു, വഴികളിലായി ഞങ്ങള്‍ സ്വയം തിരഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു നടന്നത്…

ഇത് പോലൊരു വാലന്‍ന്റൈന്‍ ദിനത്തിലാണ്…

ഒരായിരം വാക്കുകള്‍ പൂത്തു നിന്നിരുന്ന വസന്തങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു നമുക്കിടയില്‍, എല്ലാ വാക്കുകള്‍ക്കുമിടയില്‍, വിശാലമായി അതിരുകളില്ലാത്ത മേഘങ്ങളായി ഞങ്ങള്‍ മാനം നോക്കി കിടന്ന കാലത്തിനു ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു…

‘ഡേയ് പോയോ?’ ചാറ്റ് വിന്‍ഡോയില്‍ വീണ്ടും സ്പന്ദനം…

‘ഇല്ല..’

‘ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം പറയെട്ടെ.. നിന്നോട് ഇത് പറയണം എന്ന് കുറെ നാളായി ആലോചിക്കുന്നു.. നിന്നോട് ഇത് പറയണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഒത്തിരി വട്ടം ആലോചിച്ചു..’

എന്താവും കാര്യം? പണ്ടിത് പോലെ ഒരു ഇന്റ്രൊ ഇട്ടു വന്നിരുന്നു.. നാലഞ്ചു മാസം മുന്പ് :

‘ഡാ യൂ ലൈക് ടോ മൈഗ്രൈറ്റ് ടൂ ഓസ്‌ട്രേലിയ?’
‘ഇല്ലെങ്കില്‍? നീ എന്താ അവിടെ ഏജന്‍സി നടത്തുന്നുണ്ടോ?’
‘ചുമ്മാ, വെറുതെ ചോദിച്ചെന്നെ ഉള്ളൂ…’
‘സപ്പോസ് എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലോ?’
‘ദെന്‍ യൂ മാരി മീ.. ഐ ഹാവ് പി.ആര്‍. വണ്‍സ് യൂ ഷിഫ്റ്റ് ടോ ഹിയര്‍, വീ കാന്‍ ഡിവോര്‍സ്.. ഈസി.. ;)’
(ഫ്‌ലാഷ് ബാക്ക് അവസാനം)
‘പറഞ്ഞു തുലയ്ക്ക്…’

‘നോ സസ്‌പെന്‍സ്, ഇറ്റ്‌സ് എ മേജര്‍ ഡിസിഷന്‍ എബൌട്ട് മൈ ഫ്യൂച്ചര്‍ ലൈഫ്. വെയിറ്റ് ടില്‍ ഫ്രൈഡേ.’

‘കെ. ബൈ. ഐ ഹാവ് എ ക്ലയന്റ് ഡിസ്‌കഷന്‍ അറ്റ് 4. ക്യാച്ച് അപ്പ് യൂ ലേറ്റര്‍. ‘

അങ്ങനെ ആ ഫേസ്ബുക്ക് സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചു.

അപ്പോള്‍ ആണ് അക്കൌണ്ടന്റ് ജോബിന്‍ അത് വഴി വന്നത്.

‘ജോബിനെ, നിന്റെ വീട് കുറിയന്നൂര്‍ അല്ലെ? ദേ ഈ കക്ഷിയെ അറിയുമോ?’ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലിലെ ഫോട്ടോ കാട്ടി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ‘പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒന്ന് അന്വേഷിക്കണേ, വേര്‍ അബൗറ്റ്‌സ് ഒക്കെ…’

‘എന്താ സാറേ, മനസ്സില് ലഡ്ഡു പൊട്ട്ടിയൊ?’ ജോബിന്റെ ചോദ്യം.

‘അല്ലെടെ, എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഡേവിഡിന് ഒരു ആലോചന. ഒത്തു പോകുന്നതാണേല്‍ നടത്തിയാലോ എന്നാ ആലോചന.’ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഒരു പക്ഷെ ആ നിമിഷം നാവില്‍ ഗുളികന്‍ വിളയാടിയിരിക്കാം…

ഇന്ന് 2014 ഫെബ്രുവരി 14.

തലേന്ന് രാത്രി 11.30 കിടക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ വാട്ട്‌സ്ആപ്പില്‍ അവളുടെ മെസ്സേജ് ‘ഡാ വെയിറ്റ് ടില്‍ ടുമോറോ മോര്‌നിംഗ്. ഐ അം ഗോയിംഗ് ടോ സര്‍പ്രൈസ് യൂ..’

‘ഫീലിംഗ് സ്ലീപി. വില്‍ ടോക്ക് ടുമോറോ…’

ഫോണ്‍ കൈയില്‍ നിന്ന് വഴുതി കട്ടിലിന്റെ താഴേക്കു…

‘സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കൂട്ടി വെച്ച പളുങ്കുപാത്രം കൈയില്‍ നിന്നും വഴുതി വീണു തകര്‍ന്നു പോയത് നിസ്സഹായനായി നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നവനാണ് ഞാന്‍.. ഇതൊക്കെ എന്ത്..!!’
‘പുറത്തു മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി… മഴയിലൂടെ കാണാം ഒരു പഴയ പകല്‍. അവിടെ കുടയെടുക്കാന്‍ മറന്നവരെ പോലെ തിരുവല്ല മാര്‍ത്തോമ കോളേജിന്റെ വരാന്തയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ പ്രാണനും വാരി പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന നമ്മള്‍….
‘നമ്മള്‍ക്ക് ഒന്നിക്കാന്‍ ആവില്ല എന്ന് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. എന്റെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ നമ്മള്ക്ക് ഒട്ടും അനുകൂലമല്ല.. അത് കൊണ്ട് മറക്കണം..’
അവള്‍ അന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നില്‍ നിലച്ചു പോയത് പ്രണയത്തിന്റെ ഏതൊരു വൈദ്യുത ചില്ലകളാണ്?
നിന്നെ എനിക്ക് മറക്കാന്‍ കഴിയില്ലെടോ!
മറവി മരണമാണ്, ഓര്‍മ്മ ജീവിതവും….!’

സ്റ്റോപ്പ്, സ്റ്റോപ്പ്, സ്റ്റോപ്പ്… ഈ ഡൈലോഗ് ഞാന്‍ എവിടെയോ വായിച്ചതാനെല്ലോ?

ക്ലോക്കില്‍ സമയം 7.30 am. കട്ടില്‍ കീഴില്‍ നിന്ന് ഫോണ്‍ തപ്പി എടുത്തു.

17 മെസ്സേജ്, 6 മിസ്സ്ഡ് കോള്‌സ്, വാട്‌സ്ആപ്പില്‍ 67 അണ്‍റെഡ് മെസ്സേജ്, ഫേസ്ബുക്കില്‍ 26 നോട്ടിഫിക്കഷന്‍….

ഫേസ്ബുക്കിലേക്കാണ് ആദ്യം കേറിയത്. ആദ്യത്തെ ന്യൂസ് ഫീഡ്….

…… changed her relationship status to ‘in a relationship with’….

അത്രയും കണ്ടപ്പോഴേ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കേറി…

David John Kurisummoottil എന്ന് അവസാനം പേരും എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ ചിരിക്കുന്ന മോന്തയും കണ്ടപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്..??

‘ Congrats aliya’ എന്ന് ഒരു കമന്റും കൂടെ ഒരു ആത്മഗതവും ‘ഈ തേങ്ങാകൊല പറയാനാണോ ലവള്‍ ഇത്രേം ദൊസം നമ്മളെ സസ്പന്‍സില്‍ നിരത്തിയത്….’

ഓഫീസില്‍ ചെന്ന പാടെ ജോബിന്റെ ചോദ്യം ‘എന്തായി സര്‍, ഇന്ന് ലഡ്ഡു വിതരണം ഉണ്ടോ?’

‘പൊട്ടിയ ലഡ്ഡുക്കള്‍ കൂട്ടി വെച്ചിരുന്നേല്‍ ഇന്ന് വിതരിക്കായിരുന്നു മോനെ…’

പറയാന്‍ മറന്നതെന്തെല്ലമോ ബാക്കിയാവുന്നു….
നീയും, ഞാനും ചരിത്രമാവുന്നു…

‘നീ എഴുതിയത് എന്റെ ഹൃദയത്തിനു മുകളിലായിരുന്നു…
ചിതറി വീണ വളപ്പൊട്ട് പോലെ
ആരാലും പെറുക്കി വെയ്ക്കപെടാതെ
അത് ഞാന്‍ കാത്തു വെച്ചു…
ഒരിക്കെല്‍ നീയതു മായ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും
ഹൃത്തിനു മുകളില്‍ വീണ
ദൈവത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പു പോലെ…
അത് മായാതെ.. അങ്ങനെ, അങ്ങനെ….’
വാല്‍കഷണം :

വൈകുന്നേരം ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന നേരം.

‘ബഡി, ഡൂ യു ഹാവ് തൌസണ്ട് ബക്ക്‌സ് ടൂ സ്‌പൈര്‍?’

ചോദ്യം കേട്ട ദിശയിലോട്ടു നോക്കിയ എന്റെ ഉള്ളു കിടുങ്ങി പോയി. നല്ല നടപ്പിനു ഞങ്ങള്‍ നാട് കടത്തിയ ‘വാസു’ മടങ്ങി എത്തിയിരിക്കുന്നു.

‘എന്ത്..?’

‘ശശീ, ഡാ ഒരു ഹണ്‍ട്രെഡ് റുപീസ് താടാ, ജസ്റ്റ് റീച്ഡഡ് ബൈ ടുഡേസ് കൊച്ചുവേളി. ഓട്ടോയ്ക്ക് കൊടുക്കാനാ… ബൈ ദി ബൈ, ഐ സോ ഹേര്‍ ലാസ്റ്റ് വീക്ക് അറ്റ് പുഷ്പഗിരി വൈല്‍ ഐ വാസ് ഇന് കേരള…’

പാവം, കൈ അറിയാതെ പേര്‌സിലോട്ടു നീണ്ടു. 100 രൂപയുമായി പോയ അവന്‍ 5 മിനിറെടുത്തു മടങ്ങി വരാന്‍…

‘സോറി ഡ്യൂട്, സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ നീ കാശ്ശു തരില്ല എന്നറിയാം.. ഇന്ന് വാലന്‍ന്റൈന്‍ അല്ലെ, അവള്‌ക്കൊരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍ ആണ് ഞാന്‍ നിന്നോട് കാശ് വാങ്ങിയേ…’

കൊള്ളാം, വാലന്‍ന്റൈന്‍ ഗിഫ്റ്റിനു വേണ്ടി കാശ് വാങ്ങിയത് പറ്റിയ ആളിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന്…

മനസ്സില് വന്നതെല്ലാം കടിച്ചമര്‍ത്തി കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന് അവന്റെ വാക്കുകള്‍.. ‘ഡാ ശശി, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അമ്മച്ചിയെ കൊണ്ട് ഞാന്‍ പുഷപഗിരിയില്‍ പോയപ്പോള്‍ അവളെ കണ്ടു. നിന്റെ ആ പഴയ ലൈനില്ലേ, അവള്‍ പ്രസവിച്ചു; പെണ്‍കുട്ടിയാ…’

ശശി വീണ്ടും ശശി ആയി.

ശുഭം.