01

എന്റെ പ്രിയ സ്‌നേഹിതന്‍ ഒരു നീണ്ട യാത്ര പോകുന്നു . ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവ് അസാധ്യമായ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക്. ആരോടും പരാതികളും പരിഭവങ്ങളുമില്ലാതെ നിത്യശാന്തിയുടെ അപാരതീരങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള മടക്കമില്ലാത്ത യാത്ര. മനസ്സ് അരുതെന്ന് പലവട്ടം വിലക്കിയിട്ടും കണ്‍തടങ്ങള്‍ വല്ലാതെ വിങ്ങിത്തുടിച്ചു. പൊട്ടിയടര്‍ന്ന കണ്ണുനീര്‍ ചാലിട്ടോഴുകി . ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ തീവ്ര നൊമ്പരങ്ങളുടെ ബഹിര്‍സ്ഫുരിണം.

ആ വലിയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേര ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ചിത എരിഞ്ഞു തീരാന്‍ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. അവസാനത്തെ യാത്രയയപ്പു നല്കി ഉറ്റവരും ഉടയവരും ഒഴികെ മറ്റെല്ലാരും മടങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഞാനും എന്റെ പഴയ അംബാസിഡര്‍ കാറിനു നേരേ നടന്നു. സിസ്സര്‍ ഫില്‍ട്ടറിന്റെ പുകച്ചുരുളില്‍ വിരസത അകറ്റി ഡ്രൈവര്‍ അക്ഷമനായി കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

‘വീട്ടിലേക്കല്ലേ സാറേ ‘ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടു ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ ഡ്രൈവറുടെ ചോദ്യം.

‘ആദ്യം താന്‍ പള്ളീലോട്ടു വിട് ‘ എന്റെ മറുപടി പെട്ടന്നായിരുന്നു.

മാനാച്ചിറ സെന്റ് ഗ്രിഗോറിയോസ് പള്ളിയുടെ വിശാലമായ മുറ്റത്തു വണ്ടി നിന്നു. ചരല്‍ വിരിച്ച മുറ്റത്തുകൂടി നടന്നു ചെന്ന് പള്ളിക്കകത്തേക്കുള്ള പടി കയറിയപ്പോള്‍ വലതുകാല്‍മുട്ട് വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ അരക്ഷിതകള്‍ എന്നേയും അലട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പിന്നെയീ എഴുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സിലും ഇത്രയൊക്കെ പറ്റുന്നുണ്ടല്ലോന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു സമാധാനം. ക്രൂശിത രൂപത്തിനുമുന്നില്‍ ഞാന്‍ മുട്ടുകുത്തി നിന്നു. സ്വയം യാതനകളേറ്റുവാങ്ങി മനുഷ്യരാശിക്കു പാപമുക്തി നല്കിയ ആ ദിവ്യ ചൈതന്യത്തെ മനസ്സിലേക്കാവാഹിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.

ആകുലതകള്‍ മനസ്സിനെ ആലോസരപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും ഞാന്‍ അങ്ങനെയാണ്. എല്ലാം ഈശ്വരനിലര്‍പ്പിച്ച് അല്‍പനേരത്തെ ഏകാന്ത ധ്യാനം.

‘ഉറ്റ ചങ്ങാതി പോയി അല്ലേ…’ നരച്ച താടിയില്‍ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഫാദര്‍ സെബാസ്റ്റിയന്റെ ചോദ്യമാണ് എന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത്.

‘സമയമാവുമ്പം എല്ലാരും പോയല്ലേ പറ്റൂ ഫാദര്‍ ..’ എന്റെ മറുപടി പുരോഹിതനില്‍ മന്ദഹാസമുണര്‍ത്തി.

അച്ചനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ എങ്ങും ഇരുട്ടു പരന്നിരുന്നു. മടക്കയാത്രയില്‍ മനസ്സാകെ കലുഷമാകുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു. വണ്ടിയുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശം ഇരുട്ടിനെ തുളച്ചുകൊണ്ടു മുന്നേറി. ആ വെളിച്ചത്തില്‍ വട്ടം ചുറ്റി പറക്കുന്ന അല്‍പ്പപ്രാണികള്‍ . വിട ചൊല്ലി അകന്ന കൂട്ടുകാരന്റെ മുഖം മനസ്സില്‍ നിന്നും മായുന്നില്ല.

പുഴയോടു ചേര്‍ന്നുള്ള വഴിയരികില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഡ്രൈവറോട് വണ്ടി നിര്‍ത്താന്‍ പറഞ്ഞു. ഡ്യൂട്ടി തീര്‍ന്ന സന്തോഷത്തോടെ അയാള്‍ യാത്രപറഞ്ഞു പോയി. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ഞാനും സ്‌നേഹിതനും സംഗമിക്കാറുള്ള സ്ഥലം. വിശ്വപ്രകൃതി വശ്യചാരുത ചാലിച്ചെഴുതിയ മനോഹര തീരം. റോഡരികില്‍ നിന്നും തീരത്തേക്കുള്ള പടികളിറങ്ങാന്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി. തീരത്തെ വിശാലമായ പുല്‍പ്പരപ്പില്‍ കാല്‍ നീട്ടിയിരുന്നപ്പോള്‍ മനസ്സിനു വല്ലാത്ത ശാന്തത. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്ത് അവിടവിടെ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു. മുകളില്‍ അര്‍ദ്ധചന്ദ്രന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം. പുഴയിലെ കുഞ്ഞോളങ്ങളില്‍ തട്ടി അത് പ്രതിഫലിക്കുന്നു. പുഴ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു. ഒന്നുമറിയാതെ. ആശ്വാസത്തിന്റെ കുളിര്‍ തേടി തീരത്തണയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്. ആരോടും വേര്‍തിരിവുകളില്ലാതെ , തന്നിലെ തെളിനീരുകൊണ്ട് അശാന്തമായ മേനിയും മനസ്സും കഴുകിത്തണുപ്പിച്ച് അതങ്ങനെ ഒഴുകുന്നു.

പക്ഷെ ചിലപ്പോള്‍ അതു സംഹാര രുദ്രയാവും. തീരവും പ്രാണനും കവര്‍ന്നെടുത്ത് ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ടു കുലംകുത്തിപ്പായും.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് പുഴ സംഹാര നൃത്തം ചവിട്ടിയ ഒരു തുലാവര്‍ഷക്കാലം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്ക്കുന്നു . എനിക്കും അയാള്‍ക്കുമിടയില്‍ ആഴമേറിയ സുഹൃത്ബന്ധത്തിനു നാന്ദികുറിച്ച കാലം.

വന്യമ്രിഗങ്ങളോട് മല്ലിട്ട് കൃഷിനടത്തി ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന കുറെ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യര്‍ വസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ കുഗ്രാമം. രാത്രിയുടെ മറവില്‍ പുഴകടന്ന് കൃഷി നശിപ്പിക്കാനെത്തുന്ന കാട്ടാനകള്‍. പാട്ടകൊട്ടിയും പടക്കം പൊട്ടിച്ചും അവയെ തുരത്താന്‍ വേണ്ടി ഉറക്കമോഴിച്ചിരുന്ന ഭീകരരാത്രികള്‍ . മരച്ചീനിയും വാഴയുമാണ് പ്രധാനമായും കൃഷി. കൂട്ടത്തില്‍ കാച്ചിലും ചേനയും ചേമ്പുമൊക്കെയുണ്ട് . അരിയും ഗോതമ്പും അന്ന് അമൂല്യ വസ്തുക്കള്‍. ദിവസവും രണ്ടുനേരം കഞ്ഞി കുടിക്കാന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ളവന്‍ അന്നത്തെ പണക്കാരന്‍.

മഴയും വെയിലും ഇടകലര്‍ന്ന ഒരു നനുത്ത വൈകുന്നേരം. പകലത്തെ അദ്ധ്വാനം മതിയാക്കി ഞാന്‍ പുഴയിലിറങ്ങി മുങ്ങിക്കുളിച്ചു . വലയിട്ടു മീന്‍ പിടിക്കുന്ന ഗോപാലന്‍ ചേട്ടനോട് അല്‍പനേരം കുശലം പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ തീരത്തെ പുല്‍ത്തകിടിയിലിരുന്നു കഞ്ചാവിന്റെ അഞ്ചുരസവും ആസ്വദിക്കുന്ന തലതിരിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരെ മറികടന്നു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. ഷര്‍ട്ടെടുത്തിട്ട് മുഖത്തു പൌഡര്‍ പൂശുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞത് കൊച്ചന്നയുടെ സുന്ദരമുഖമായിരുന്നു. ഓലമേഞ്ഞ വീടിന്റെ പിന്നാംപുറത്തെ കിളിച്ചുണ്ടന്‍ മാവിന്റെ ചോട്ടില്‍ അവള്‍ എന്നെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും. തൊമ്മിച്ചേട്ടന്റെ മൂന്നു പെണ്മക്കളില്‍ ഇളയവള്‍.

‘ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു മടുത്തു…. ‘ അന്നും കൊച്ചന്നയുടെ പതിവ് പരാതി .

‘പിടിപ്പതു പണിയുണ്ടാരുന്നെടീ…’

‘അച്ചായന് എന്നുമീ കൃഷീടേം പണീടേം കാര്യേ ഒള്ളു. നമ്മടെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ചൊരു ചിന്തേമില്ല…’

‘ഇത്തവണത്തെ വിളവെടുപ്പോന്നു കഴിഞ്ഞോട്ടെടീ പെണ്ണേ…’

‘അച്ചായനിതു പറയാന്‍ തൊടങ്ങീട്ട് കാലം കൊറേ ആയി…”

പരിഭവങ്ങള്‍ എണ്ണമിട്ടു നിരത്തി അവളെന്റെ തോളത്തേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. ആഴമേറിയ നോട്ടം എന്നിലെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കലപില പറഞ്ഞവള്‍ ചിരിച്ചു. അവളുടെ തുടുത്ത കവിളിണകളെ അസ്തമനച്ചായമപ്പോള്‍ ചുവപ്പിച്ചിരുന്നു. അന്നത്തെ വറുതി ജീവിതത്തില്‍ ഏക ആശ്വാസം കൊച്ചന്നയോടൊത്തുള്ള കുറേ സുന്ദര നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം. ശ്വാസകോശത്തില്‍ ബീഡിപ്പുക നിറച്ചുള്ള തോമ്മിച്ചെട്ടന്റെ വില്ലന്‍ ചുമ ഞങ്ങളെ അടര്‍ത്തി മാറ്റി. അപ്പോഴേക്കും മാനം കറുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൊച്ചന്നയോടു യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ കാവല്‍പ്പുരയിലേക്കു നടന്നു. ചാറ്റല്‍ മഴക്കു ശക്തികൂടിയപ്പോള്‍ തോര്‍ത്തുമുണ്ടെടുത്തു തലയില്‍ കെട്ടി.

കാവല്‍പ്പുരയില്‍ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് മങ്ങി പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ട്. പലനാളത്തെ ഉറക്കക്ഷീണം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്‍പോളകള്‍ നീരുവന്നു വീര്‍ത്തിരുന്നു. ആ കാവല്‍പ്പുരയില്‍ അന്ന് ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരുണ്ടായിരുന്നു. ചണച്ചാക്കു വിരിച്ച മരപ്പലകക്കു മുകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ണുടച്ചു കിടന്നു. പുറത്തു നേര്‍ത്ത ചാറ്റല്‍മഴ. പെട്ടന്ന് കൃഷിയിടത്തിലെവിടെയോ ഒരു ഇലയനക്കം കാതില്‍ വന്നലച്ചു. ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കൂടെയുള്ളവരെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. കാട്ടാന അല്ലെങ്കില്‍ കാട്ടുപന്നി രണ്ടിലേതെങ്കിലുമാവണം.

കൂട്ടത്തില്‍ വെടിയറിയാവുന്ന വാസുവണ്ണന്‍ ഹെഡ് ലൈറ്റെടുത്തു തലയില്‍ ഫിറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ട് നാടന്‍ തോക്കില്‍ പിടിമുറുക്കി. ലൈറ്റ് തെളിക്കാതെ നേരിയ നിലാവെട്ടത്തിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നാലുപാടും കണ്ണോടിച്ചു. കുറച്ചകലെ മരച്ചീനിയുടെ ഇലകളനങ്ങുന്നത് സോമന്റെ കണ്ണില്‍പെട്ടു. കാട്ടുപന്നിതന്നെയെന്നു മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു ഞങ്ങള്‍ അവിടേക്കു നീങ്ങി. ലക്ഷ്യം മനസ്സില്‍കണ്ടു തോക്കുചൂണ്ടി മുന്‍പില്‍ നടന്ന വാസുവണ്ണന്‍ ഹെഡ് ലൈറ്റിട്ടതും ഏവരും പകച്ചു പോയി.

ചെളിയും വെള്ളവും ഒലിക്കുന്ന കപ്പച്ചാക്കും തലയില്‍ വച്ച് വാഴയുടെ മറപറ്റിനിന്നു കിതക്കുന്ന ഒരു കുറിയ മനുഷ്യന്‍ . കലിപൂണ്ടു തോക്കുമോങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ക്കു നേരെ പാഞ്ഞടുത്ത വാസുവണ്ണനെ ഞാന്‍ തടഞ്ഞു.

‘വിട് പത്രോസേ ഈ വരത്തനെയിന്നു ഞാന്‍..’ വാസുവണ്ണനു കലിയടങ്ങുന്നില്ല.

‘ഏതാ വാസുവണ്ണാ ഇയാള്…?’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

‘ആ എങ്ങാണ്ടൂന്നു കുറ്റീം പറിച്ചു വന്നു കൂടിയതാ. പടിഞ്ഞാറ്റെ ശങ്കരന്റെ പറമ്പിലാ പൊറുതി…’ ഉള്ളിലെ അവജ്ഞ മുഴുവന്‍ വാസുവണ്ണന്‍ പുറത്തേക്ക് തുപ്പി.

‘എന്താടാ നിന്റെ പേര്…? ‘ ഞാന്‍ അയാള്‍ക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞു.

‘പീതാംബരന്‍ന്നാ…, രണ്ടീസായിട്ട് പിള്ളേര് മുഴുപ്പട്ടിണിയാ അനിയാ… ഗതികേടോണ്ട് ചെയ്തുപൊയതാ.. ക്ഷമിക്കണം. ‘ പീതാംബരന്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ ഭൂമിയോളം താണു.

‘ഞങ്ങളീ ചോരേം നീരുമൊഴുക്കി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് നിന്റെ പിള്ളാരടെ പട്ടിണി മാറ്റാനല്ല. അതിനു നീ തന്നെ അദ്ധ്വാനിക്കണം. ഏതായാലും ഇത് നീ കൊണ്ടു പോയ്‌കോ… ഇനിയീ വേലിക്കിപ്പുറം കടന്നാ നിന്റെ കാലുഞങ്ങളു വെട്ടും… ‘ അത്രയും പറഞ്ഞ് ഉള്ളിലെ അമര്‍ഷമടക്കി ഞാന്‍ തിരികെ നടന്നു.

പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ പോയി മടങ്ങും വഴി കൊച്ചന്നക്കിഷ്ടമുള്ള കുപ്പിവളകള്‍ വാങ്ങി മടിയില്‍ തിരുകാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നില്ല. കുപ്പിവളകള്‍ അവള്‍ക്കു വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. സ്വര്‍ണ്ണ വളകള്‍ വാങ്ങിക്കൊടുകാന്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ പണവുമില്ല. ഉച്ചതിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം തുലാമഴക്കു തയാറെടുത്തു. കരിയിലകള്‍ വട്ടം ചുഴറ്റിക്കൊണ്ടൊരു ശീതക്കാറ്റു വീശി. പക്ഷികള്‍ കൂട്ടത്തോടെ ചിലച്ചു പറന്നു. പെട്ടെന്നുതന്നെ മഴ തിമിര്‍ത്തു പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. തോടും പുഴയും കലങ്ങിമറിഞ്ഞൊഴുകി. മഴ അല്‍പമൊന്നു ശമിച്ചപ്പോള്‍ വലയുമെടുത്തു ഞങ്ങള്‍ പുഴയില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാനിറങ്ങി.

കലങ്ങി ഒഴുകുന്ന പുഴയില്‍ അന്ന് മീനുകളുടെ ചാകരയായിരുന്നു. പിടക്കുന്ന മീനുകളെക്കൊണ്ട് കുട്ടകള്‍ പെട്ടന്നു തന്നെ നിറഞ്ഞു. മഴയുടെ ഇരമ്പലില്‍ എവിടെനിന്നോ ഒരു നിലവിളി എന്റെ കാതില്‍ പിടച്ചു. കുറച്ചകലെയായി പുഴയില്‍ മീന്‍ വലയും പിടിച്ചുനിന്നു നിലവിളിക്കുന്ന ഒരാള്‍. വെള്ളത്തിനടിയില്‍ കല്ലിടുക്കിലെവിടെയോ അയാളുടെ കാലുടക്കിയിരിക്കുന്നു. കണ്ടവരെല്ലാം അങ്ങോട്ടേക്കു പാഞ്ഞു. അടുത്തു ചെന്നപ്പോള്‍ ആളെ മനസ്സിലായി. പീതാംബരന്‍. അയാളുടെ ഇടതുകാല്‍ മുട്ടോളം പുഴയിലെ അള്ളില്‍ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ ഓരോരുത്തരും ആവുന്നത്ര ശ്രമിച്ചു. ഞാനും കലക്കവെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി അയാളുടെ കാലുയര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചുനോക്കി . പക്ഷെ ഒരു ഫലവുമുണ്ടായില്ല. പലരും ശ്രമിച്ചു പരാജയമടഞ്ഞു കരയിലേക്കു പിന്‍വാങ്ങി.

പകല്‍വെട്ടം മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. തുലാമഴക്കു ശക്തി കൂടിവന്നു. പരിസര വാസികളെല്ലാംതന്നെ പുഴയോരത്തു നിരന്നു. സഹജീവിയുടെ ദുര്‍വിധിയില്‍ ഒരു താങ്ങാവാന്‍ അവര്‍ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിലകൊണ്ടു .വണ്ടിയും വള്ളവും എത്താത്ത ആ കുഗ്രാമത്തില്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ പുറത്തുനിന്നാരും എത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ആര്‍ക്കുമില്ല. പീതാംബരന്റെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും ഉച്ചത്തിലുള്ള തേങ്ങലുകള്‍ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു. കിഴക്കു മലമടക്കുകളില്‍ മഴയുടെ ഹൂങ്കാര ധ്വനി. വെള്ളം ഉയരുന്നതിനോപ്പം പുഴയിലെ ഒഴുക്കും കൂടിവന്നു. ആദ്യം അരനീര്‍ വെള്ളമായിരുന്നതിപ്പോള്‍ പീതാംബരന്റെ തോളോളം എത്തിയിരിക്കുന്നു . ഏതുനിമിഷവും അയാളെ മൂടി വേള്ളമുയരാം. കരയില്‍നിന്നവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിനു ശക്തി കൂടി.

‘എന്നേ രക്ഷിക്കണേ…’

പീതാംബരന്റെ ഇടക്കിടെയുള്ള വിലാപം മരണമണി പോലെ എന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങി. മലവെള്ളത്തിന്റെ മരണത്തണുപ്പില്‍ ദീര്‍ഘനേരമായി നില്ക്കുന്ന അയാളുടെ ശബ്ദം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുഴയുടെ രൌദ്ര ഭാവത്തിനു വീണ്ടും ദ്രുതത കൈവന്നു. ഇരുണ്ട മാനത്തെ മിന്നല്‍പ്പിണരുകള്‍ അതിനെ ബീഭത്സമാക്കി. ഭയാനകമായ ആ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ രക്ഷാമര്‍ഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം അടയുന്നു. യമപാശം ഏതു നിമിഷവും അയാളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കാം. കണ്ടുനില്ക്കുവാനുള്ള ത്രാണിയില്ലാതെ പലരും കണ്ണുകളടച്ചു.

‘ ഈ കാലു മുറിച്ചുമാറ്റിയെങ്കിലും എന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കണേ…..’ അവസാന പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടപ്പെട്ട പീതാംബരന്റെ ദീനരോദനം. മരണം മുഖാമുഖം കണ്ടുള്ള ആ നിലവിളി ഏതു കഠിനഹൃദയവും തകര്‍ക്കുന്നതായിരുന്നു.

പക്ഷെ ആര്‍ക്കും അതിനു ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ക്ഷോഭിച്ച പ്രകൃതിയുടെ ഭീകര മുഖം ആരെയും പേടിപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അവിടമാകെ ഇരുട്ടു വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സഹജീവിയുടെ പ്രാണയാചന എന്റെ സിരകളില്‍ തീ പടര്‍ത്തി. എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ വിപതി ധൈര്യം എന്നെ നയിച്ചു. രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് മൂര്‍ച്ചയേറിയ വെട്ടുകത്തിയുമായി ഞാന്‍ പുഴയിലേക്ക് ചാടി. ടോര്‍ച്ചുകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ കഴുത്തറ്റം വെള്ളത്തില്‍ നിന്ന പീതാംബരന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. ജീവനുവേണ്ടിയുള്ള യാചന ആ കണ്ണുകളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു. പിന്നെയൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഒരു നിമിഷം. കടയറ്റ വാഴപ്പിണ്ടി പോലെ അയാള്‍ എന്റെ ദേഹത്തേക്കു മറിഞ്ഞു. പൊട്ടിപ്പിളര്‍ന്ന നിലവിളിയില്‍ പുഴയോരം കിടുങ്ങി.

കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ ദൂരെയുള്ള ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി കാളവണ്ടി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രക്തം കിനിയുന്ന മുറിഞ്ഞ കാലുമായി പീതാംബരന്‍ എന്റെ മടിയില്‍ തലവച്ചു കിടന്നു. ഇടക്കെപ്പോഴോ അയാളുടെ വലതുകരം എന്റെ കൈകളില്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു. നിറ മിഴികളോടെ ഞാന്‍ ആ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. ആ കണ്ണുകളില്‍ ഇടതുകാല്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയവനോടുള്ള വൈരമോ ജീവന്‍ രക്ഷിച്ചതിന്റെ നന്ദിയോ എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ എനിക്കപ്പോഴായില്ല. പക്ഷേ പിന്നീടു തോളോടു തോള്‍ ചേര്‍ന്നു പൊരുതി മുന്നേറിയ ജീവിതത്തിന്റെ വിജയവീഥിയില്‍ പലപ്പോഴും ആ സ്‌നേഹം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ ലോകേ ഇന്നയാള്‍ നല്ല പോര്‍ പൊരുത് ഓട്ടം തികച്ചിരിക്കുന്നു.

അങ്ങ് ആകാശച്ചെരുവിലപ്പോള്‍ ഒരു തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രം എന്നെനോക്കി കണ്ണുചിമ്മി. പുഴ കടന്നെത്തിയ മന്ദമാരുതന്‍ ഒരു സ്‌നേഹ സ്പര്‍ശമായ് എന്നില്‍ വന്നു പൊതിഞ്ഞു. ഓളങ്ങളുതിര്‍ത്ത കളകളാരവം നേര്‍ത്ത സംഗീതമായ് കാതിനെ തഴുകി. തോര്‍ത്തു മുണ്ടെടുത്ത് കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു് ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു. കൊച്ചന്നയിപ്പോള്‍ കാത്തിരുന്നു മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. പടവുകള്‍ കയറി ഞാന്‍ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

 

 

You May Also Like

കിലുക്കം സിനിമയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ഗാനം കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?

കിലുക്കം സിനിമയുടെ ഓഡിയോ കാസറ്റിൽ സിനിമയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താത്ത രണ്ട് ഗാനങ്ങൾ എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നതായാണ് ഓർമ്മ

ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര

അഹമ്മദാബാദിലുള്ള അങ്കിളിനെയും ആന്റിയെയും സന്ദര്‍ശിച്ചു തിരികെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍. ട്രെയിനില്‍ കൂടെയുള്ളത് എല്ലാം സ്ത്രീകള്‍.

പത്തനംതിട്ടയുടെ പരസ്യ ചിത്രവും അതിലെ നടിയും വൈറല്‍ ആകുന്നു

ത്തനംതിട്ടയുടെ വന്യ സമ്പത്തിനെയും, ഭക്ഷണ വിഭവങ്ങളെയും പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യവും മൊത്തം ഒപ്പിയെടുത്തു കൊണ്ടാണ് ഈ വീഡിയോ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്

ലിംഗമാറ്റം

പത്മദളാക്ഷന്‍ നൈസര്‍ഗിക സാഹിത്യവാസനയുള്ള ഒരു ശുദ്ധാത്മാവായിരുന്നു. സാമാന്യം തെറ്റില്ലാതെ എഴുതിയിരുന്ന അയാള്‍ തന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കാണാന്‍ അതിയായി ആശിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അയാള്‍ ബ്ലോഗെഴുത്തിനെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞതും അതാരംഭിച്ചതും. ഓരോ സൃഷ്ടിയും പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോള്‍, പാവം, ഒരുപാട് ലൈക്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.പക്ഷെ അയാളുടെ കൃതികള്‍ക്ക് യാതൊരു പരിഗണനയും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ പത്മദളാക്ഷന്‍ ഒരു തൂലികാനാമം സ്വീകരിച്ചു…പത്മം. പ്രൊഫൈലിലും ചില്ലറ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി. തുടര്‍ന്ന് ബ്ലോഗന്മാരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു തരംഗമായി പത്മം മാറി. പത്മത്തിന്റെ കൃതികള്‍ക്ക് ലോകത്തിന്‍റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും ആരാധകന്മാര്‍ ബഹുമതികള്‍ വാരിക്കോരി ചൊരിഞ്ഞു.