Ajith Neervilakan

പതിവില്ലാതെ അന്ന് ഞാൻ സ്കൂളിൽ അൽപ്പം നേരത്തെ എത്തി. അധികം കുട്ടികൾ ഇല്ല. തുറക്കാത്ത ക്ലാസ് റൂമിന്റെ പടിക്കെട്ടിൽ കുറച്ചു നേരമിരുന്ന് ബോറടിച്ചപ്പോഴാണ് “ഒന്നി”ന് പോകാൻ ആശങ്കയുമായി പ്രകൃതിയുടെ വിളി വന്നത്. സാഹിത്യത്തിന്റെ സർവ്വജ്ഞപീഠമാണ് സ്കൂൾ ടൊയ്ലറ്റ് എന്ന് നേരത്തെ അറിയാം. “ഒന്നി”ന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ അരമതിലിൽ ഇരുന്ന റോസ് ചോക്ക് കഷണം എടുത്ത് നേരത്തെ ആരോ വരച്ചു വച്ചിരുന്ന ഒരു സുന്ദരിക്ക് പൊട്ടു കുത്തിയത് മാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട്. അവസാന തുള്ളികളെ കാക്കി നിക്കറിൽ കൂടി നനയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു നീണ്ട കൈ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് വെളിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു.

“ജോർജുകുട്ടി സാർ” നിക്കർ നനഞ്ഞത് മുഴുവിപ്പിക്കാത്ത “ഒന്ന്” കൊണ്ടാണോ അതോ പുതിയ “ഒന്നു” കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, നനഞ്ഞു എന്നു മാത്രം അറിയാം. “നീയാണ് ഇതിന്റെ ആൾ അല്ലേ?! ഞാൻ നോക്കി നടക്കുകയായിരുന്നു”. വിശാലമായ ഭിത്തികളിൽ ഉള്ള മുഴുവൻ സാഹിത്യത്തിനും ഒറ്റയടിക്ക് എനിക്ക് പേറ്റന്റു തരുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. വലിയ വായിൽ നിലവിളിയായി മറ്റു കുട്ടികൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന ഘട്ടം വന്നപ്പോൾ ജോർജുകുട്ടി സാർ എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേഴ്സണൽ ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മൂന്നാം മുറകൾ പ്രയോഗിക്കാത്ത സൗമ്യമായ ചോദ്യങ്ങളിൽ പലതും എന്റെ കണ്ണീർ പമ്പയിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു. ആദ്യത്തെ പിരീഡ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നെയും കൂട്ടി ക്ലാസിൽ എത്തി.

ജോർജു കുട്ടി സാർ ഹൈസ്കൂളിലെ മൂന്ന് വർഷവും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. 10 B യിലെ എന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചർ തോമസ് സാർ ആണ്. സെക്കന്റ് പിരീഡ് തോമസ് സാറാണ്. തുടയടി, കൈത്തണ്ടിനടി, കുത്തിച്ചാടി കൈപ്പത്തിക്കടി എന്നിങ്ങനെ വിവിധ മധുരചൂരൽ ഡിഷുകളിൽ മാസ്റ്റർ ഡിഗ്രിയുളള സ്പെഷ്യൽ ഷെഫാണ് അദ്ദേഹം. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളുടെ മുന്നിലേക്ക് നിർദ്ധാക്ഷണ്യം എറിഞ്ഞ് കൊടുത്തിട്ട് ജോർജുകുട്ടി സാർ പോയി. ഞാൻ കരച്ചിൽ പൂർവ്വാധികം ഭംഗിയായി തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ക്ലാസ് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ സാമം ദാനം എന്നീ രണ്ടു പ്രയോഗങ്ങളിൽ ഊന്നി നിന്ന് എന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങളെ അടക്കാൻ തോമസ് സാർ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും ഞാൻ ഒട്ടും വഴങ്ങിയില്ല.

പിരീഡ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തോമസ് സാർ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ജോർജുകുട്ടി സാറിന്റെ അടുത്തെത്തി. എന്നെ മാറ്റി നിർത്തി അവർ തമ്മിൽ അഞ്ചു മിനിറ്റോളം സംസാരിച്ചു. പിന്നെ തോമസ് സാർ എന്നെ അടുത്ത് വിളിച്ച് എന്റെ തോളിൽ കൂടി കയ്യിട്ട് ചേർത്ത് നിർത്തി പറഞ്ഞു “ഇവൻ അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല”. അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് പിന്നെ ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതെ തോമസ് സാർ പോയി. ക്ലാസ് ടീച്ചർ എന്ന നിലയിൽ തന്റെ ക്ലാസിലെ ഒരു കുട്ടി ചെയ്ത തെറ്റിന് ശിക്ഷ കിട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഈ വാക്കുകൾ ഒരു കുളിർമഴയായി എന്നിൽ പെയ്തിറങ്ങിയത്. ജോർജുകുട്ടി സാർ എന്നോട് പിന്നെ ഒരു ചോദ്യവും ചോദിച്ചില്ല. കരച്ചിൽ അടങ്ങും വരെ കാത്തു നിന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരിക്കലും പഠിപ്പിക്കാത്ത എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുനാഥനായി മാറി. ആക്കഥ ഞാൻ മുമ്പൊരിക്കൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

ക്ലാസിലെ ആവറേജ് സ്റ്റുഡന്റായിരുന്നു ഞാൻ. എങ്കിലും മത്സരിക്കാൻ അധികം കുട്ടികൾ ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് പരീക്ഷാ ഫലം വരുമ്പോൾ രണ്ടും മൂന്നും സ്ഥാനത്ത് ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ ഞാനുണ്ടാവുമായിരുന്നു. ഏറ്റവും മുന്നിലത്തെ ബഞ്ചിൽ ആദ്യത്തെ കുട്ടികളായിട്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിലെ ഏക പഠിപ്പിസ്റ്റായ അനിലും, പിന്നെ എന്നോട് രണ്ടും മൂന്നും റാങ്കിൽ മൽസരിക്കുന്ന പ്രകാശും ഞാനും ഇരുന്നിരുന്നത്. അങ്ങനെയാണ് ക്രിസ്തുമസ് പരീക്ഷയിൽ എട്ടു തട്ടിൽ പൊട്ടിയ എന്റെ നാട്ടുകാരൻ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ ചങ്ങാതിയെ നന്നാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് എന്റെയും പ്രകാശിന്റേയും നടുവിലായി തോമസ് സാർ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്. എന്തിനേറെപ്പറയുന്നു അടുത്ത ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ പ്രകാശും അനിലും എന്റെ ബദ്ധശത്രുക്കളായി, ഞാൻ ഒരു ഒന്നാന്തരം ഉഴപ്പനുമായി. ഫലം അടുത്ത മോഡൽ പരീക്ഷയിൽ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഞാൻ ഒരു വിഷയത്തിന് തോറ്റു.

കളിക്കൂട്ടുകാരന് അതിനും ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. “പ്രോഗ്രസ് കാർഡ് തിരുത്തുക”. മറ്റൊരു കളിക്കൂട്ടുകാരൻ രംഗത്ത് വന്നു. പോഗ്രസ് കാർഡ് തിരുത്തി കുളമാക്കി തന്നു. ഞാൻ അതുമായി വീട്ടിൽ ചെന്നു, അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ അടി വാങ്ങിച്ചു, പിന്നെ എന്റെ ചിന്ത ഇതെങ്ങനെ ഒപ്പിടിവീച്ച് തോമസ് സാറിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുചെല്ലും എന്നതായിരുന്നു. ആദ്യ പിരീഡ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മ എന്നെയും കൂട്ടി സ്കൂളിൽ വന്നത്. പ്രോഗ്രസ് കാർഡ് ഒന്നു തുറന്നു നോക്കി സാർ അത് മേശമേൽ വച്ചു. എന്നിട്ട് അമ്മയോടു പറഞ്ഞു “ഞാൻ ഈ പിരീഡ് കഴിഞ്ഞ് വരാം, അതുവരെ ഒന്ന് കാത്ത് നിൽക്കുമോ?” പെരുമ്പറ അടിക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി ഞാൻ ആ പിരീഡ് കഴിയാനായി കാത്തിരുന്നു.

NCC യുടെ ചുമതല കൂടി തോമസ് സാറിന് ഉണ്ട്. എന്നെയും അമ്മയേയും കൂട്ടി അദ്ദേഹം NCC ഓഫീസിൽ എത്തി. കസേരയിൽ ഇരുന്നതെ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു “ഇവൻ പ്രോഗ്രസ് കാർഡ് തിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല” ഒരു സെക്കന്റ് പോലും എടുക്കാതെ വെറുതെ ഒന്നു തുറന്ന് അടച്ച ബുക്കിൽ നിന്നും മാർക്ക് തിരുത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടു പിടിച്ചത് ആ സമയത്ത് പോലും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. “അച്ഛൻ വേണ്ട ശിക്ഷ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് എന്നാലും അവന്റെ തെറ്റിന് സാറും കൂടി ശിക്ഷിക്കണം എന്ന് പറയാനാണ് ഞാൻ വന്നത്” അമ്മ പറഞ്ഞു തീരും മുന്നെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ചൂരലെടുത്ത് സാർ എന്നെ പൊതിരെ തല്ലി. അമ്മ തടഞ്ഞില്ല, ഞാൻ കരഞ്ഞതുമില്ല. പക്ഷേ തോറ്റിടത്ത് നിന്ന് മോശമില്ലാത്ത മാർക്ക് വാങ്ങി SSLC ജയിക്കാൻ ആ തല്ലും എന്റെ ഗുരുനാഥന്റേയും മാതാപിതാക്കളുടെയും നിലപാടുകൾ എന്നെ സഹായിച്ചു.

ഞാൻ വ്യത്യസ്ഥമായ ഈ രണ്ടു സംഭവകഥകൾ ഇവിടെ പറയാൻ കാരണം പുതുതലമുറ വിദ്യാലയങ്ങളെ ചുറ്റിപറ്റി വരുന്ന കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്ത സംഭവങ്ങളുടെ വിശകലനത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾക്ക് അധ്യാപകരെയോ, വിദ്യാർത്ഥികളെയോ, മാതാപിതാക്കളെയോ, ചുറ്റുപാടുകളെയോ പേരെടുത്ത് പഴിപറയുന്നതിൽ വലിയ അർത്ഥമില്ല. ഇത് മൊത്തത്തിലുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ അപചയമാണ്. വയനാട് സംഭവത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് “ഒരധ്യാപകൻ തന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയെ തന്റെ കുട്ടിയായി കാണാൻ കഴിയാത്ത ദിവസം ആ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങണം” എന്ന നിത്യചൈതന്യയതി യുടെ വാക്കുകളെ പലരും ഉദ്ദരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.

അധ്യാപകൻ ഉച്ചത്തിൽ ഒന്ന് ചോദ്യം ചെയ്താൽ “എന്റെ കുട്ടിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിങ്ങളാര്” എന്ന് കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ വച്ച് പ്രസ്തുത അധ്യാപകനോട് കയർക്കുന്ന എത്രയോ പുതുതലമുറ മാതാപിതാക്കളെ ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു. അത്തരം ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് പിന്നീട് ആ അധ്യാപകനോടുള്ള നിലപാട് എന്തായിരിക്കും. അതേപോലെ അത്തരം നിരവധി അനുഭവങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരുമ്പോൾ അധ്യാപകന് വിദ്യാർത്ഥികളോടുള്ള പൊതു സമീപനം നിസംഗത ആയിപ്പോകുന്നതിൽ നമ്മൾ അത്ഭുതപ്പെടരുത്. വിദ്യാർത്ഥികളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപക സമൂഹം നമ്മുക്കുണ്ടായിരുന്നു, അതേ പോലെ അധ്യാപകരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു രക്ഷാകർത്താ സമൂഹവും ഇന്നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു രണ്ടും എന്നന്നേക്കുമായി അന്യം നിന്നു എന്നത് വലിയ സത്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

മറ്റേത് രംഗത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അപചയം സംഭവിച്ച മേഖലയാണ് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല. അവിടെ സമൂലമായ മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ ആദ്യചുവട് വയ്പ്പ് മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നാവണം. തങ്ങളുടെ ചിറകിന്റെടിയിൽ മാത്രമല്ല ഗുരുക്കന്മാരിലും സംരക്ഷണം ഉണ്ടന്നും അവരിൽ ബഹുമാനം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനും ശ്രമിക്കണം. ഇത് വയനാടു സംഭവത്തെ ന്യായീകരിക്കാനായി എഴുതിയതല്ല, എങ്കിലും ഒരു അധ്യാപകൻ പാമ്പുകടിയേറ്റ കുട്ടിയെ അച്ഛൻ വരും വരെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ലെങ്കിൽ അതിന് അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായ മുൻകാല ദുരനുഭവങ്ങൾ കാരണമായിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്ന ഒരു ശങ്കയുടെ പുറത്താണ് ഇത് എഴുതേണ്ടി വന്നത്. കാരണം അധ്യാപകരെ നിസാര കാര്യത്തിന് എണ്ണയിൽ ഇട്ടു പൊരിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെ ധാരാളം കണ്ടിട്ടുള്ളതിനാലാണ് അത്തരം ഒരു ശങ്ക എനിക്കുണ്ടായത്.

വയനാട് സംഭവം തീരാദുഃഖത്തിന്റേതാണ്. പാഠമുൾക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറായാൽ മാത്രം തിരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന സംഭവം. ഈ സംഭവത്തോടെ അധ്യാപക സമൂഹത്തെ ഒന്നായി സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്തുകയല്ല വേണ്ടത്, മറിച്ച് മാതാപിതാ ഗുരുദൈവം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിലെ ഗുരുവിനുള്ള സ്ഥാനം പൂർണമായും വിശ്വാസത്തോടെ സമൂഹം അംഗീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അധ്യാപകർ ഒരു കുട്ടിയെ സ്വന്തം കുട്ടിയായി കരുതണമെങ്കിൽ അതിൽ ആ കുട്ടിയുടെ മാതാപിതാക്കൾക്കുള്ള സ്ഥാനം ഓർക്കാതെ പോകരുത്.

Advertisements
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ബ്ലോഗ് പേപ്പർ & നമ്പർ വൺ സിറ്റിസൺ ജേർണലിസം പോർട്ടൽ. ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലേഖനങ്ങളും കമന്റുകളും ബൂലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളല്ല.അവയുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.