Faisal Ck എഴുതുന്നു 

ഇന്ത്യാ വിഭജനം; തിരുത്തപ്പെടേണ്ട ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ

ഇന്ത്യക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടു സ്വാതന്ത്ര്യദിനങ്ങളുണ്ടെന്നു പറയാം.ഒന്നാമത്തേത് 1857 മെയ് 11 ആണ്.ഒന്നാം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റ്റെ നേതാക്കൾ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ചത് അന്നായിരുന്നു. അന്ന് ഇന്ത്യയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടിരുന്ന, അസിമുള്ള ഖാൻ രചിച്ച സമരഗീതം ഇങ്ങനെ ഉദ്ഘോഷിച്ചു :

” ഹിന്ദു-മുസൽമാൻ-സിഖ് ഹമാരാ ഭായി പ്യാരാ പ്യാരാ

യെഹ് ഹേ ആസാദി കാ ജണ്ഡ ഇസ്സേ സലാം ഹമാരാ ”

(ഹിന്ദുക്കളും മുസ്‌ലിങ്ങളും സിഖുകാരുമെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സഹോദരങ്ങളാണ്

ഇത് ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തന്ത്ര്യത്തിൻറ്റെ പതാകയാണ്; ഇതിനെ ഞങ്ങൾ നമിക്കുന്നു!)

എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ ഉറുദു കവി ഫെയ്‌സ് അഹ്‌മദ്‌ ഫെയ്‌സ് ‘സുബഹ്-ഇ-ആസാദി’ എന്ന കവിതയിലൂടെ ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുകയായിരുന്നു :

” ഈ കളങ്കിതമായ ചളി പിടിച്ച ആദ്യ കിരണം!

ഇരുൾ മൂടിയ ഈ പ്രഭാതം !

ഞങ്ങൾ വേദനയോടെ കാത്തിരുന്നത്

ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു പ്രഭാതത്തെ അല്ലായിരുന്നു”.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻറ്റെ പൊൻപുലരിയെ തമോമയമാക്കിയത് വിഭജനത്തിൻറ്റെ കാർമേഘങ്ങളായിരുന്നു. ഇന്ത്യാവിഭജനം തുറന്നുവിട്ട വർഗീയതയുടെ രക്തരക്ഷസ്സുകൾ ഇന്നും ഇന്ത്യാ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ജനകോടികളെ വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യാവിഭജനത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഒട്ടേറെ തെറ്റായ ധാരണകൾ ഭരണകൂടങ്ങളും അക്കാദമിക പണ്ഡിതന്മാരും സൃഷ്ടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട് . ഇന്ത്യൻ മുസ്‌ലിങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം, അല്ലെകിൽ അവരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷം, ദ്വിരാഷ്ട്രസിദ്ധാന്തത്തേയും ഓൾ ഇന്ത്യാ മുസ്‌ലിം ലീഗ് മുന്നോട്ടുവെച്ച പാക്കിസ്ഥാൻ വാദത്തേയും പിന്താങ്ങി എന്നതാണ് അതിൽ പ്രധാനമായ ഒന്ന്. ഇത് ചരിത്രവസ്തുതകൾക്ക് നിരക്കാത്ത ഒരു മിഥ്യ മാത്രമാണ്. മുസ്‌ലിങ്ങളിലെ അടിസ്ഥാനവർഗം ദ്വിരാഷ്ട്രസിദ്ധാന്തത്തേയും മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള രാജ്യവിഭജനത്തേയും ശക്തമായി എതിർത്തിരുന്നു. വർഗീയതയുടേയും ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തിൻറ്റേയും ഗുണഭോക്താക്കൾ വരേണ്യവർഗവും അതിൻറ്റെ ഇരകൾ അടിസ്ഥാനവർഗവുമാണ് എന്ന ബോധ്യം അടിസ്ഥാനവർഗ മുസ്‌ലിം ജനതക്കുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന, 1935 ലെ ഗവണ്മെന്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ട് അനുസരിച്ചുള്ള ,തെരെഞ്ഞെടുപ്പ് വ്യവസ്ഥയിൽ സമ്പത്തോ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതകളോ ഇല്ലാത്ത ഈ അടിസ്ഥാനവർഗത്തിന് വോട്ടവകാശമോ നിയമസഭാ പ്രാതിനിധ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ഈ ജനവിഭാഗത്തിൻറ്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ നിയമസഭകളിലോ ഭരണതലത്തിലോ ഉയർത്തപ്പെട്ടില്ല;അവരുടെ താല്പര്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കപ്പെടുകയോ സംരക്ഷിക്കപെടുകയോ ഉണ്ടായില്ല. വിഭജനത്തെ എതിർത്ത മുസ്‌ലിം ബഹുജന സംഘടനകളുടെ സംയുക്ത വേദിയായിരുന്ന ഓൾ ഇന്ത്യാ ആസാദ് മുസ്‌ലിം കോൺഫറൻസിന്റ്റെ 1940 ഏപ്രിലിൽ നടന്ന ഡൽഹി സമ്മേളനത്തിൽ പാസ്സാക്കിയ പ്രമേയം ഉയർത്തിയ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളിലൊന്ന് പ്രായപൂർത്തി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സർവലൗകിക വോട്ടവകാശമായിരുന്നു എന്നത് ഇവിടെ പ്രസ്താവ്യമാണ്. 1946 ലെ പ്രവിശ്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മുസ്‌ലിം ലീഗ് ഭൂരിപക്ഷം മുസ്‌ലിം സീറ്റുകളും നേടിയത് വരേണ്യവർഗ പിന്തുണയോടെയായിരുന്നു.കർഷകരും ചെറുകിടകച്ചവടക്കാരും തൊഴിലാളികളും അടങ്ങിയ ജനസാമാന്യം തെരെഞ്ഞെടുപ്പിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വെറും കാഴ്ചക്കാരായിരുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയെത്തിയവരിൽ സമ്പത്തും വിദ്യാഭ്യാസവുമുള്ള വെറും 28.5% പേർക്കേ വോട്ടാവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മുസ്‌ലിം ജനതയിലാകട്ടെ വളരെ ചെറിയ ഒരു വരേണ്യ ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രമേ വോട്ടാവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഈ വരേണ്യ ന്യൂനപക്ഷത്തിൻറ്റെ താല്പര്യാർത്ഥം മുസ്‌ലിം ലീഗ് വിഭജനം നേടിയെടുത്തു. മുസ്‌ലിം ജനസാമാന്യത്തിൻറ്റെ അഭിപ്രായം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നിർദ്ദയം അവഗണിച്ചു; മുസ്‌ലിം ലീഗ് കായികമായി തന്നെ അവരെ അടിച്ചമർത്തി; അവർ ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിക്കണ്ട കോൺഗ്രസ് ആകട്ടെ അവരെ വഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് മുസ്‌ലിം ലീഗുമായി ഒത്തുതീർപ്പുണ്ടാക്കി വിഭജനത്തിനു സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആർ.സി.മജൂംദാർ തൻറ്റെ ‘ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് ദി ഫ്രീഡം മൂവ്മെൻറ് ഇൻ ഇന്ത്യ’ എന്ന കൃതിയിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് പോലെ മുസ്‌ലിം ലീഗും ജിന്നയും ദ്വിരാഷ്ട്ര സിദ്ധാന്തം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് അരനൂറ്റാണ്ട് മുൻപ് തന്നെ നഭ ഗോപാൽ മിത്ര ദ്വിരാഷ്ട്രസിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭായ് പരമാനന്ദ് ,ലാല ലജ്‌പത്‌ റായ്, ബി.എസ്.മുഞ്ചേ,വി.ഡി.സവർക്കർ തുടങ്ങിയ ആര്യസമാജ്-ഹിന്ദു മഹാസഭാ നേതാക്കളാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദുക്കളും മുസ്‌ലിംങ്ങളും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രങ്ങളാണെന്നും അവർക്ക് പരസ്പരസഹവർത്തിത്വത്തോടെ ജീവിക്കാനാവില്ലയെന്നുമുള്ള അപകടകരമായ സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചത്. 1930 -ൽ മുസ്‌ലിം ലീഗിൻറ്റെ അലഹബാദ് സമ്മേളനത്തിൽ സർ മുഹമ്മദ് ഇക്ബാൽ ഇതേ ആശയം അവതരിപ്പിക്കുകയും മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് ഇന്ത്യൻ ഫെഡറേഷന് ഉള്ളിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ഒരു സ്വയംഭരണ സംസ്ഥാനം എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടുവെക്കുകയും ചെയ്തു.1933-ൽ ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി ‘പാക്കിസ്ഥാൻ’ എന്ന സ്വതന്ത്ര മുസ്‌ലിം രാഷ്ട്രം ആവശ്യപ്പെട്ടു. 1940 മാർച്ച് 23 നു മുസ്‌ലിം ലീഗിൻറ്റെ ലാഹോർ സമ്മേളനം ഇന്ത്യാവിഭജനവും ‘പാക്കിസ്ഥാൻ’ എന്ന മുസ്‌ലിം പരമാധികാരരാഷ്ട്രവും ഔപചാരികമായി ആവശ്യപ്പെട്ടു.

മുസ്‌ലിം ലീഗിൻറ്റെ ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തേയും പാക്കിസ്ഥാൻ ആവശ്യത്തേയും ശക്തമായി എതിർത്തുകൊണ്ട് മുസ്‌ലിം ബഹുജനനേതാക്കൾ രംഗത്തുവന്നു. അവരിൽ പ്രഥമഗണനീയൻ സിന്ധ് പ്രാവശ്യയിൽ രണ്ടു തവണ മുഖ്യമന്ത്രി പദം അലങ്കരിച്ച അല്ലാഹ് ബക്ഷ് സൂമ്രോ(1900-1943) ആയിരുന്നു.1934 -ൽ സിന്ധ് പീപ്പിൾസ് പാർട്ടി (ഇത്തിഹാദ് പാർട്ടി) രൂപീകരിച്ച അല്ലാഹ് ബക്ഷ് ,1938 -40,1941-42 കാലത്ത് സിന്ധ് പ്രവിശ്യയിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയായി. മുസ്‌ലിം ലീഗിൻറ്റെ പാക്കിസ്ഥാൻ പ്രമേയത്തിനെതിരെ മുസ്‌ലിംങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തേയും താഴ്ന്ന സാമൂഹ്യവിഭാഗങ്ങളേയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സംഘടനകളുടെ പൊതുവേദിയായ ഓൾ ഇന്ത്യാ ആസാദ് മുസ്‌ലിം കോൺഫറൻസിനു അല്ലാഹ് ബക്ഷ് രൂപം നൽകി. ജംഇയത്തുൽ ഉലമയെ ഹിന്ദ്,ഓൾ ഇന്ത്യാ മുഅമിൻ കോൺഫറൻസ്,മജ്‌ലിസെ അഹ്‌റാറെ ഇസ്‌ലാം,ശിയാ പൊളിറ്റിക്കൽ കോൺഫറൻസ്,ഖുദായ് ഖിദ്മത്തുഗർ, കൃഷക് പ്രജാ പാർട്ടി,അഞ്ചുമാനെ വത്തൻ,ഓൾ ഇന്ത്യാ മുസ്‌ലിം മജ്‌ലിസ്, ജംഇയത്തുൽ അഹ്‌ലെ ഹദീസ് എന്നിനിങ്ങനെ മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിലെ വിവിധ ആശയധാരകളേയും സാമൂഹ്യവിഭാഗങ്ങളേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന സംഘടനകളുടെ കൂട്ടായ്‌മയായിരുന്നു ആസാദ് മുസ്‌ലിം കോൺഫറൻസ്.

1940 ഏപ്രിൽ 27-30 തീയ്യതികളിലായി ഡൽഹിയിൽ രാജ്യത്തിൻറ്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നായി 1400ൽപരം പ്രതിനിധികളും ഒരു ലക്ഷം പൊതുജനങ്ങളും പങ്കെടുത്ത ഒരു പടുകൂറ്റൻ സമ്മേളനവും റാലിയും കോൺഫറൻസ് സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ഇന്ത്യയുടെ സാമുദായിക സഹവർത്തിത്വത്തിലൂന്നിയ സങ്കരസംസ്കാരികപൈതൃകത്തെ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, രാജ്യത്തിൻറ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എത്രയും പെട്ടന്ന് നേടിയെടുക്കണമെന്നും വിഭജനം രാജ്യത്തിൻറ്റെയും മുസ്‌ലിം സമുദായത്തിന്റ്റെയും താല്പര്യത്തിന് ഹാനികരമാണെന്നും അല്ലാഹ് ബക്ഷ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1943 മെയ് 14 നു അല്ലാഹ് ബക്ഷ് സൂമ്രോ ദാരുണമായി കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടു.അതോടെ ആസാദ് മുസ്‌ലിം കോൺഫറൻസിന് അതിൻറ്റെ അധ്യക്ഷനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. വിഭജനവിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന് വൻ ആഘാതമായിരുന്നു അല്ലാഹ് ബക്ഷിന്റെ മരണം.

ഡോ.എം.എ.അൻസാരിയുടെ അനന്തരവനായ ഷൗക്കത്തുള്ള അൻസാരിയായിരുന്നു ആസാദ് മുസ്‌ലിം കോൺഫറൻസിന്റ്റെ ജനറൽ സെക്രട്ടറി. ‘പാക്കിസ്ഥാൻ:ദി പ്രോബ്ലം ഓഫ് ഇന്ത്യ’ എന്ന പേരിൽ വിഭജനവാദത്തെ ആഴത്തിൽ അവലോകനം ചെയ്യുന്ന ഒരു കൃതി അദ്ദേഹം രചിക്കുകയുണ്ടായി.പാക്കിസ്ഥാൻ രൂപീകരണം ഇന്ത്യയിലെ സാമുദായികപ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമല്ലെന്നും അത് പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേയുള്ളുയെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

വടക്കു പടിഞ്ഞാറൻ അതിർത്തി പ്രവിശ്യയിൽ ‘അതിർത്തി ഗാന്ധി’ ഖാൻ അബ്ദുൽ ഗഫാർ ഖാൻ നേതൃത്വം നൽകിയ ഖുദായ് ഖിദ്മത്ഗർ പ്രസ്ഥാനം വിഭജനത്തേയും ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തേയും ശക്തമായി പ്രതിരോധിച്ചു.1947-ൽ കോൺഗ്രസ് വിഭജനത്തിന് സമ്മതിച്ചപ്പോൾ ഖാൻ അബ്ദുൽ ഗഫാർ ഖാൻ അങ്ങേയറ്റം നിരാശനായി. സർദാർ പട്ടേലും രാജാജിയും അടങ്ങുന്ന കോൺഗ്രസ് ഹൈകമാൻഡ് തങ്ങളോട് ആലോചിക്കാതെയാണ് ആ തീരുമാനം എടുത്തത് എന്ന വസ്തുത അദ്ദേഹത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.”ഞങ്ങൾ പത്താന്മാർ എന്നും താങ്കളോടൊപ്പം നിൽക്കുകയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി വലിയ ത്യാഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെന്നായകൾക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തല്ലോ” എന്ന് ഖാൻ ഗാന്ധിജിയുടെ മുൻപിൽ വിലപിച്ചു.

ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തേയും വിഭജനത്തേയും ശക്തമായി പ്രതിരോധിച്ച മുസ്‌ലിം സംഘടനകളിൽ ഏറ്റവും പ്രബലമായത് ജംഇയത്തുൽ ഉലമയെ ഹിന്ദ് ആയിരുന്നു.മുത്തഹിദ ക്വാമിയത്ത് ഔർ ഇസ്ലാം (1938) എന്ന കൃതിയിൽ ജംഇയത്തിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവായ മൗലാനാ ഹുസൈൻ അഹ്‌മദ്‌ മദനി മുസ്ലീംങ്ങൾക്ക് മറ്റു മതസ്ഥരുമായി ഒരേ രാഷ്ട്രത്തിനുള്ളിൽ സഹവർത്തിത്വത്തോടെ ജീവിക്കാനാകുമെന്ന് പ്രവാചകൻറ്റെ മദീന നഗരരാഷ്ട്രത്തിൻറ്റെ ഉദാഹരണം ഉയർത്തി കാണിച്ചുകൊണ്ട് വാദിച്ചു. ആധുനിക കാലത്ത് രാഷ്ട്രങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളുന്നത് മാതൃഭൂമിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്നും അല്ലതെ മതത്തിൻറ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലെന്നും അദ്ദേഹം ഇത് സംബന്ധമായി സർ മുഹമ്മദ് ഇഖ്ബാലുമായുണ്ടായ സംവാദത്തിൽ വാദിച്ചു. കോൺഗ്രസിന്റ്റെ ഡൽഹി സമ്മേളനത്തിൽ വിഭജനവാദത്തെ അംഗീകരിച്ചു കൊണ്ട് ഗോവിന്ദ് വല്ലഭ് പന്ത് പ്രമേയമവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ അതിനെ നിശിതമായി എതിർത്തത് ജാമിയത്തിൻറ്റെ നേതാവായ ഹിഫ്‌സുർ റഹ്‌മാൻ സീയോർവി ആയിരുന്നു.

വിഭജനവാദത്തെ ശക്തമായി എതിർത്ത മറ്റൊരു മുസ്‌ലിം സംഘടന, ഓൾ ഇന്ത്യാ മുഅമിൻ കോൺഫറൻസ് ആയിരുന്നു. നെയ്ത്തുകാരും കൈത്തൊഴില്‍ക്കാരും ഉൾപ്പെട്ട അടിസ്ഥാന ജനതയുടെ അഖിലേന്ത്യ കൂട്ടായ്മയായിരുന്നു ഇത് . മുസ്‌ലിം സമുദായത്തിലെ അർസൽ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരായ ഇവർ കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടത്തിൻറ്റെയും മുസ്‌ലിം വരേണ്യവർഗത്തിന്റ്റേയും ചൂഷണം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.1939ൽ ഗോരഖ്‌പൂരിൽ നടന്ന സമ്മേളനത്തിൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സജീവമായി ഇടപെടാനും വിഭജനവാദത്തെ ശക്തമായി എതിർക്കാനും സംഘടന തീരുമാനിച്ചു. പാക്കിസ്ഥാൻ എന്ന ആശയം സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രപരമായി പ്രായോഗികമല്ലെന്നും അത്തരം ഒരു രാജ്യത്ത് മുഅമിന്കളെ പോലുള്ള അടിസ്ഥാനവർഗം ചൂഷണത്തിനിരയാകുമെന്നും സഘടന വാദിച്ചു.

വിഭജനവാദത്തെ എതിർത്ത സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയക്കാരായിരുന്ന മജ്‌ലിസെ അഹ്‌റാറെ ഇസ്ലാം പഞ്ചാബിൽ സ്വാധീനമുള്ള സംഘടനയായിരുന്നു. ഓൾ ഇന്ത്യാ ശിയാ പൊളിറ്റിക്കൽ കോൺഫറൻസ്, നിർദിഷ്ട പാക്കിസ്ഥാൻ ഒരു സുന്നി ഭൂരിപക്ഷരാഷ്ട്രമായി മാറുമെന്നും അവരുടെ ഇമാമിയ ശരീഅത്തിനുമേൽ ഹനഫി നിയമം അടിച്ചേല്പിക്കപ്പെടുമെന്നുമുള്ള ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചു. മുസ്‌ലിം ലീഗ് നിർദിഷ്ട പാക്കിസ്ഥാൻറ്റെ ഭാഗാമായി ഉൾപ്പെടുത്തിയ ബലൂചിസ്ഥാനിൽ ഖാൻ അബ്ദുൽ സമദ് ഖാൻ നേതൃത്വം നൽകിയ അഞ്ചുമാനെ വത്തൻ, വിഭജനവാദത്തെ ശക്തിയുക്തം എതിർത്തു.1941ൽ കുംഭകോണത്ത് നടന്ന സൗത്ത് ഇന്ത്യൻ ആൻറ്റി സെപ്പറേഷൻ കോൺഫറൻസ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വിഭജനത്തിനെതിരെ നടന്ന ജനമുന്നേറ്റമായിരുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ പാക്കിസ്ഥാൻ എന്നത് ഏറെക്കുറെ മുസ്‌ലിം വരേണ്യവർഗത്തിന്റ്റെ ആശയമായിരുന്നു.മുസ്‌ലിം ജനസാമാന്യം അപകടകമായ ആ ആശയത്തെ അവരെക്കൊണ്ടു കഴിയും വിധം എതിർത്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ തികച്ചും പ്രതികൂലമായ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയിൽ അവരുടെ എതിപ്പ് വനരോദനമായി മാറി. അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന തെരെഞ്ഞെടുപ്പ് വ്യവസ്ഥയിൽ അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ-ഭരണ തലത്തിൽ അർഹിക്കുന്ന പ്രാതിനിധ്യമില്ലായിരുന്നു.അതിനാൽ തന്നെ അവരുടെ അഭിപ്രായം മാനിക്കപ്പെട്ടില്ല.ആകയാൽ വിഭജനത്തിന്റ്റെ പാപഭാരം മുസ്‌ലിം ജനസാമാന്യനു മേൽ ചാർത്തി കൊടുക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായി ന്യായീകരികാവതല്ല. മുസ്‌ലിങ്ങൾ ഭൂരിപക്ഷവും വിഭജനത്തെ അനുകൂലിച്ചിരുന്നു എന്ന മിഥ്യാധാരണ തിരുത്തപ്പെടേണ്ടതുമാണ്.

Advertisements
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സിറ്റിസൺ ജേർണലിസം പോർട്ടൽ. ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലേഖനങ്ങളും കമന്റുകളും ബൂലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളല്ല.അവയുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.