പറ്റിക്കപ്പെടൽ മലയാളിയുടെ സ്വകാര്യ അഹങ്കാരമാണോ ?

0
243

എഴുതിയത് : Hema Hemambika

പറ്റിക്കപ്പെടൽ മലയാളിയുടെ സ്വകാര്യ അഹംകാരമാണെന്നു ഈയിടെ നിരക്ഷരന്റെ (Manoj Ravindran Niraksharan)പേജിൽ നിന്ന് വായിച്ചു. ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ചു ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്തിരി കാലം വരെ, ആളുകളുടെ പറ്റിക്കൽ കഴിഞ്ഞാൽ, ‘ആ കുഴപ്പമില്ല, സത്യത്തിൽ അയാൾ അയാളെ തന്നെ പറ്റിക്കുകയിരുന്നു’ എന്നു സമാധാനിച്ചിരുന്നു. ഇതു ചിന്തിക്കാനുള്ള കാരണം, കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കേണ്ടല്ലോ. അതായത്, ഒരാളെ ഒരിക്കലെ മറ്റൊരാൾക്ക് പറ്റിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന ചിന്ത. (അതൊന്നുമല്ല, വിദ്വാന്മാർ പല അടവുകൾ സ്വീകരിക്കും എന്നത് കൊണ്ട്, ‘ഒരിക്കൽ’ എന്ന വാക്ക് മാറ്റുന്നു 

ഇനി വിഷയത്തിലേക്ക് വരാം. പൊതുവെ പറ്റിക്കപ്പെട്ടാലും ഞാനത് പുറത്തു കാണിക്കാറില്ല. ‘പറ്റിക്കുക’ എന്ന സ്വകാര്യ അഹംകാരത്തിൽ മറ്റെയാൾ നിർവൃതി അടയട്ടെ എന്നു വിചാരിച്ചു മിണ്ടാതിരിക്കും.

കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം നാട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഒരു ട്രെയിൻ യാത്ര. അച്ഛന്റെ കൂടെ തൃശൂരിലേക്ക്. രാവിലെയുള്ള ട്രെയിൻ ആണ്. സീറ്റ് റിസർവേഷൻ കമ്പാർട്ട്‌മെന്റ്. ഞാനിരിക്കുന്ന സീറ്റിന്റെ ഒരു വശത്തു ഒരു സ്ത്രീയിരിക്കുന്നു (മുന്തിയ ഏതോ ഗവ. ഐഡി ഉണ്ട്). അച്ഛൻ എതിരെയുള്ള സീറ്റിലും. ആ സ്ത്രീയ്ക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ, കഷ്ടിച്ചു ഒരാൾക്ക് കൂടി ഇരിക്കാം.

ടിടി വന്നു ഒരു റൌണ്ട് ചെക്ക് ചെയ്തു പോയി. കോഴിക്കോട് എത്താറായപ്പോൾ ചുരിദാർ ഇട്ട മറ്റൊരു സ്ത്രീ കയറി. 30 കളിൽ പ്രായം. ജോലിക്ക് പോകുന്ന ലുക്ക്. എന്റെ സീറ്റിനടുത്തെത്തി, എന്നെ തോണ്ടി നടുഭാഗത്തുള്ള സീറ്റ് ഫ്രീ ആണോ ന്ന് ചോദിക്കുകയും അവിടെ ഇരിക്കുകയും ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞു. മൂന്നു പേർക്ക് അത്ര വിശാലമായി ഇരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമൊന്നും അവിടെയില്ല. ‘ജോലിലുക്ക് സ്ത്രീ’ (തൽക്കാലം ജോലുസ് ന്ന് വിളിക്കാം) ഈ ഇടത്തിൽ കുത്തി തിരുകി ഇരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം ഇരിക്കുന്ന ഗവ ഐഡി സ്ത്രീ എന്നെ നോക്കി ‘ഇതെന്തു കഥ’ എന്ന മട്ടിൽ.

ജോലുസ് തിരുവിതാ. സ്ലാങ്ങിൽ ഫോണ് വിളിക്കുന്നു. പാട്ടു കേൾക്കുന്നു.

എന്റെ തലയിൽ ട്യൂബ് ലൈറ്റ് (സാത്താൻ ലൈറ്റും)അപ്പോഴാണ് കത്തിയത്. ഞാനൊന്ന് തോണ്ടി ‘റിസർവേഷൻ ഉണ്ടല്ലോ’ എന്നു ചോദിച്ചു. ഉടനെ ജോ ലുസ് ന്റെ മുഴക്കത്തിലുള്ള മറുപടി വന്നു ‘സ്റ്റാഫാ’ , കൂടെ എന്നെയൊരു ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടവും.
ഓഹ് റെയിൽവേ സ്റ്റാഫ്! പാവം ഞാൻ. നാട് വിട്ട എനിക്ക് ഈ നിയമങ്ങളൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ. ചോദ്യചിഹ്നത്തിൽ അച്ഛനെ നോക്കി. റെയിൽവേ സ്റ്റാഫ് നു റിസര്വേഷനില്ലാതെ എവിടെയും ഇരിക്കാമെന്നാണോ?
ഇതൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവും, കുറച്ചു മര്യാദയ്ക്ക് ആയിക്കൂടെ ന്ന് അച്ഛൻ. ജോലുസ് കയർത്തു. ഞങ്ങൾക്ക് സ്റ്റാഫുകൾക്കും യാത്ര ചെയ്യേണ്ടേ എന്നൊക്കെയായി.

സമയം ചകും ചകും എന്നു കൂകി പാഞ്ഞു പോയി. ജോ ലുസ് പിന്നെയും ഫോണിൽ. ‘ടാ ഇന്നത്തെ ദിവസം പോക്കാ’ ണെന്നും ഞങ്ങളെ ‘ഇതുങ്ങൾ’ എന്നുമൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പുന്നു. അതും കഴിഞ്ഞു പിന്നീട് പാട്ടു മോഡിലേക്ക് പോയി.

ടിടി വീണ്ടും വരുന്നുണ്ട്.
ജോലൂസ് നു യാതൊരു കൂസലുമില്ല. ടിടി ആണെങ്കിൽ അവളെ നോക്കാതെ കടന്നു പോകുന്നു. മറ്റ് ആളുകളോട് ടിക്കറ്റ് ചോദിക്കുന്നു. രണ്ടടി വച്ച ടിടി യെ എന്നുള്ളിലെ ചെകുത്താൻ ഒന്നു തോണ്ടി വിളിച്ചു.
‘നോക്കൂ, ഇവർ പറയുന്നു സ്റ്റാഫ് ആണെന്ന്. ശരിക്കും ആണോ?’ അന്തം മറഞ്ഞാണോ എന്തോ അതേ ചോദ്യം ടിടി എന്നോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
‘ഓഹോ അതെയോ?’
‘എനിക്കറിയില്ല, നിങ്ങൾക്ക് ചെക്ക് ചെയ്തു നോക്കികൂടെ, നിങ്ങളുടെ ഡ്യുട്ടി അല്ലെ?’

ഡ്യുട്ടി യെക്കുറിച്ചു ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ടിടി, ജോലുസ് നോട് ഐഡി ചോദിച്ചതും, ജോലുസ് ചാടി എഴുന്നേറ്റവും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. അതു കണ്ട ടിടി, ഒരു റഫറിയെപ്പോലെ ഡോറിലേക്ക് വിരൽ ചൂടി. ചാടിഓടി പോകുന്ന ജോലുസ്, എന്നെ നോക്കി ‘തൃപ്തിയായല്ലോ..&%$#[email protected] ‘ പറയാനും മടിച്ചില്ല.
പരശുറാം ആട്ടക്കഥ ഇവിടെ പൂർണ്ണം.

ഇതിവിടെ പറഞ്ഞത്, റെയിൽവേയ്ക്ക് വരുമാനം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാനൊന്നും അല്ല. പറ്റിക്കകൾക്ക് ഇപ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസം കൊടുക്കാറില്ല എന്നു പറയാനാണ്. സമൂഹ നന്മയ്ക്ക് നമ്മളെല്ലാവരും ഇതു ചെയ്യണം എന്നാണ്.

പറ്റിയ്കകൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം കൊടുക്കാതിരിക്കുക. അതു ഏതിടത്തിൽ ആയാലും.