” അമ്മയാണ് സാറേ ഇവരുടെ മെയിൻ “

109
Nelson Joseph
” അമ്മയാണ് സാറേ ഇവരുടെ മെയിൻ “
ഇക്കഴിഞ്ഞ വനിതാദിനത്തിന് ഒരു പേജിൽ കണ്ട പോസ്റ്ററാണ് ഇടതുവശത്ത് പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ളത്. കണ്ടിട്ട് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം തോന്നിയോ?
ഒന്നും തോന്നിയില്ലെങ്കിൽ അതിൻ്റെ ചെറുതായൊന്ന് എഡിറ്റ് ചെയ്ത രൂപം വലതുവശത്തുണ്ട്..നീല നിറത്തിൽ.ചെറ്യ വ്യത്യാസമുണ്ട് അല്ലേ?
ഇടതു വശത്തെ പോസ്റ്ററിന് ഒരു ചെറിയ കുഴപ്പമേയുള്ളൂ. അത് സ്ത്രീയെ ആരുടെയെങ്കിലും അമ്മയോ മകളോ സുഹൃത്തോ ഭാര്യയോ ഒക്കെയായേ കാണുന്നുള്ളൂ. ഒരു വ്യക്തിയായിട്ട് കാണുന്നില്ല.
ഇത് ആ പോസ്റ്ററിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല. മറ്റൊരാൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ചിത്രത്തിൽ പത്തുപന്ത്രണ്ട് കൈകളുള്ള – എല്ലാ കൈകളും കൊണ്ട് വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുന്നൊരാളായാണ് സ്ത്രീയെ ചിത്രീകരിച്ചത്.
വീട് നോക്കുന്നത് മോശമാണെന്നോ അത് എളുപ്പമുള്ള ഒരു ജോലിയാണെന്നോ അല്ല പറഞ്ഞുവരുന്നത്.സമൂഹം സ്ത്രീയെ കാണുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നാണ്.
അടുക്കളയ്ക്കപ്പുറം ഒരു ജോലിയോ സ്വതന്ത്രയായ ഒരു വ്യക്തിത്വമോ സ്ത്രീയ്ക്ക് നൽകാൻ ആൺ കോയ്മയുള്ള സമൂഹത്തിന് ഇന്നുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടിനെക്കുറിച്ചാണ്
കഴിഞ്ഞ വർഷം നമുക്ക് മാതൃകകൾ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിച്ച വനിതകൾ പലരും നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന വർഷമാണ്. തമോഗർത്തത്തിൻ്റെ ചിത്രമെടുക്കാൻ സഹായിച്ച പെൺകുട്ടിയും അമ്മയായ ശേഷം തിരിച്ചുവന്ന് സ്വർണമണിഞ്ഞ ഷെല്ലി ആൻ ഫ്രേസറും സന്ന മാരിനും ജസിൻഡ ആർഡനുമെല്ലാം തിളങ്ങിനിന്ന വർഷമാണ്.
വിജയിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ പോലും നേട്ടത്തെ, നേതൃപാടവത്തെ അതേപടി അംഗീകരിച്ചുകൊടുക്കാൻ മടിക്കുന്നതും കാണാം..
നൊബേൽ സമ്മാനജേതാവ് അഭിജിത് ബാനർജിയും ” ഭാര്യയും “എന്ന തലക്കെട്ട് എസ്തേർ ഡഫ്ലോയെ അപമാനിക്കലാണെന്ന് നമുക്ക് മനസിലാവുന്നില്ല. നന്നായി പെർഫോം ചെയ്യുന്ന ക്രിക്കറ്ററെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ പേരിൽ അഭിനന്ദിക്കുന്നത് അവരുടെ കഴിവിനോടുള്ള അവഗണനയാണെന്ന് മനസിലാവുന്നില്ല.
നല്ല ഒരു ജനപ്രതിനിധിയായ, നേതൃപാടവത്തിൻ്റെ പേരിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ആരോഗ്യമന്ത്രിയെ അമ്മയെന്ന് ചേർത്ത് വിളിക്കുന്നത് അവർക്ക് ഭരണാധികാരി എന്ന നിലയിൽ കിട്ടേണ്ട അംഗീകാരത്തെയാണ് തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കുന്നത്.
ടീച്ചറമ്മേ എന്ന വിളി സ്നേഹം കൊണ്ടാണെന്ന് പലരും ന്യായീകരിച്ചുകണ്ടു.അമ്മയെ മാത്രമേ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ എന്നാണോ? അങ്ങനാണെങ്കിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കാത്തതെന്താ? സ്നേഹമില്ലേ? ഡോണ്ട് യൂ ലൈക്ക്?
എല്ലാ അമ്മമാരും സ്നേഹത്തിൻ്റെ നിറകുടമൊന്നുമല്ല എന്നത് ഒരു വാസ്തവമാണ്. അപ്പൊ അമ്മയെക്കാളും ഭാര്യയെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാൾ സ്നേഹം അല്ലെങ്കിൽ ബഹുമാനം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടവരെയൊക്കെ സഹധർമിണീ എന്ന് വിളി തുടങ്ങിയാൽ എങ്ങനുണ്ടാവും?
മിനിസ്റ്ററേ എന്ന് വിളിച്ചാലും ആ സ്നേഹത്തിലും ബഹുമാനത്തിലും എന്ത് കുറവാണ് വരിക?
ഞാനടക്കമുള്ളോർ വരുത്തിയിട്ടുള്ള തെറ്റുകൾ തന്നെയാണ്. നമുക്ക് അതിൽ അസ്വഭാവികത തോന്നാത്തതിന് ഒരു കാരണമുണ്ട്..
ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് പിറന്ന് വീഴുന്ന അന്ന് ” ഇവളെ ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചിട്ട് വേണം കണ്ണടയ്ക്കാൻ ” എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക് അസ്വഭാവികത തോന്നില്ല. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ തികയുന്നതിനു മുൻപ് ഇരുപത്തിനാലാം വയസിൽ നടക്കേണ്ട കല്യാണം പെണ്ണിൻ്റെ ഫൈനൽ ഡെസ്റ്റിനേഷനായി നിശ്ചയിക്കുന്നവരാണ് നമ്മൾ.
അത് കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിക്കുന്നതോ? മറ്റൊരു വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറേണ്ട പെണ്ണാണ്. അതായത് ആരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയാവേണ്ടവളാണ്.
അല്ലാതെ പൈലറ്റാവേണ്ടവളാണ്….ഡോക്ടറാവേണ്ടവളാണ്…കളക്ടറാവേണ്ടവളാണ്…ബിസിനസ് നടത്തേണ്ടവളാണ് എന്ന് എത്ര പേർ എത്ര തവണ കേൾക്കുന്നുണ്ടാവും?
വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നെക്സ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് അമ്മയാണ്.
കുഞ്ഞുള്ളപ്പോൾ ജോലിക്ക് പോവേണ്ടെന്ന് നിരുൽസാഹപ്പെടുത്തുന്ന, കുഞ്ഞിനെ നോട്ടത്തിനു മേൽ കരിയർ നോക്കിയാൽ ” എന്തൊരു സാധനം ” ആണെന്ന് അടക്കം പറയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ടൈപ്പ് ബഹുമാനിക്കലാണ് നമ്മുടേത്..
സ്ത്രീ ആണെങ്കിൽ റോളുകൾ അമ്മയും ഭാര്യയും പെങ്ങളുമൊക്കെയാണെന്ന് ” ച്ചാൽ ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്യ്രമർഹതി ” എന്ന് ഉറച്ചുപോയതുകൊണ്ടാണ് ബഹുമാനിക്കാൻ അമ്മ തന്നെ ആവണം എന്ന് നമുക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടാവുന്നത്..
അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവർ സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയുമ്പൊ കുരു പൊട്ടുന്നതും..
അച്ഛന് ഡോക്ടറാവാം, മന്ത്രിയാവാം, ഡ്രൈവറാവാം….ബഹുമാനം കിട്ടേണ്ടതുപോലെ കിട്ടും..അച്ഛനായി മാത്രം നിൽക്കേണ്ട കാര്യമില്ല..
ഒരു മികച്ച ജനപ്രതിനിധിയെ സ്നേഹിക്കാം ബഹുമാനിക്കാം..ഒരു നല്ല കളക്ടറെ, നല്ല ബസ് കണ്ടക്ടറെ, നല്ല ലോട്ടറി വില്പനക്കാരിയെ, നല്ല ഡോക്ടറെ, നല്ല നഴ്സിനെ , നല്ല അറ്റൻഡറെ, നല്ല അദ്ധ്യാപികയെ, ജേർണലിസ്റ്റിനെ, വക്കീലിനെ, ഗായികയെ, അഭിനേത്രിയെ
നല്ല ഒരു വ്യക്തിയെ..
അമ്മയാക്കണമെന്നില്ല..ബഹുമാനിക്കാൻ