ഗുരുവും കണ്ണാടിയും

കവിത, എൻ.കെ.അജിത് ആനാരി 
…………………………

എന്നെ ഞാനായിത്തുറന്നുകാട്ടും
പിന്നെയെന്നാത്മധൈര്യത്തെയാവഹിക്കും
കെട്ടിലും മട്ടിലുമുത്തൻതന്നെന്നു
മിണ്ടാതെ ചൊല്ലിപ്പറഞ്ഞയക്കും !

സ്വത്വബോധത്തെയുറപ്പിച്ചറിഞ്ഞിടാ-
നെത്തിനോക്കാനുള്ളപാധിയീ കണ്ണാടി
സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായ സ്വച്ഛമായ് മാറ്റുവാ-
നുള്ളോരുപാധിയും കണ്ണാടിയല്ലയോ

ഉത്തമനാം ‘ഗുരു’ ദൈവസ്ഥാനത്തായി –
യെന്തേപ്രതിഷ്ഠിച്ചു കണ്ണാടി കോവിലിൽ
എത്തുവോരൊക്കെയും സ്വത്വമറിയണ-
മത്രമേലാരുണ്ട് സത്യം പറഞ്ഞിടാൻ?

ബാഹ്യരൂപത്തെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞീടുകി –
ലാന്തരരൂപത്തെ നന്നായ് വിളക്കിടാം
അന്തരാത്മാവിൻ വികാരവിചാരങ്ങ –
ളൊക്കെയും മിന്നും മുഖത്തെന്നതോർക്കണം !

സ്വത്സ്വരൂപത്തെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞാന്തര
ചിത്സ്വരൂപത്തെപ്പുതുക്കുന്നവേളയിൽ
മർത്ത്യസ്വരൂപങ്ങളൊക്കെയും നന്മയാൽ
നിത്യം വിളങ്ങിടും സത്പ്രഭയേകിടും!

എന്നിലും നിന്നിലും വാഴുന്ന ശക്തിയെ
തുല്ല്യമായ്ക്കണ്ടിടാൻ ബോധമുണ്ടായിടും
തൊട്ടുതന്നില്ലേ ഗുരുവരൻ പണ്ടേയാ
തത്ത്വമസിപ്പൊരുൾ നാവിലായ് നമ്മൾക്ക് !

എന്നിട്ടുമിന്നുമാ തത്ത്വം മറന്നു നാം
എന്തിനെയൊക്കെയോ തേടിപ്പുറപ്പെട്ടു
അന്യഥാബോധത്തിലാണ്ടു പരസ്പരം
തുല്ല്യമല്ലെന്നതാം വല്ലായ്മ പേറുന്നു

കണ്ണാടി ശാന്തം പരബ്രഹ്മ ദർശകം
കണ്ണോടു കൺനിന്നു കാട്ടിത്തരുന്നവൻ
ഉണ്ടോ, ചെതപ്പെടാൻ നന്നായിനോക്കുക
ഉണ്ടെങ്കിലക്ഷണം തന്നേപ്പുതുക്കുക!

അങ്ങനെയക്ഷിയിൽ കാഴ്ച്ച പുതുക്കണ-
മന്തരാത്മാവിലാ സത്യം നിറയ്ക്കണം
അപ്പോഴേ ഭൂവിൽ സമസ്തംസുഖംഭവി-
ച്ചെല്ലാവരും നന്മ കൊയ്യാൻ തുടങ്ങിടൂ !

എൻ.കെ.അജിത് ആനാരി 09.08.2019

Advertisements
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സിറ്റിസൺ ജേർണലിസം പോർട്ടൽ. ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലേഖനങ്ങളും കമന്റുകളും ബൂലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളല്ല.അവയുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.