ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനാ താവളങ്ങൾ തകർക്കാൻ പാക് സൈനികർ പഞ്ചാബിൽ വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ

203

പ്രസാദ്, ത്രിശ്ശിവപേരൂർ.

A Disaster Mission Of S S G.(Special Service Group- Pakistan Army)
1965 – ലെ ഇന്ത്യാ-പാക് യുദ്ധം: ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനാ താവളങ്ങൾ തകർക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ സൈനികർ പഞ്ചാബിൽ വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ !!!

ചെറുപ്പത്തിലേപ്പെഴോ കേട്ട ഒരു കഥ, അതോ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചതാണോ എന്ന് ഓർമ്മയില്ല. കഥയിങ്ങനേയായിരുന്നു. ഏതോ ഒരു യുദ്ധ സമയത്ത് പാക്കിസ്ഥാൻ പട്ടാളക്കാർ പഞ്ചാബിലെവിടെയോ പാരച്ച്യൂട്ടുകളിൽ വന്നിറങ്ങുന്നു. വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഗോതമ്പ് പാടത്തിന് നടുവിലാണ് ഒരു ഗ്രൂപ്പ് സൈനികർ വന്നിറങ്ങിയത്. ഈ കാഴ്ച്ച കണ്ട പഞ്ചാബി കർഷകർ മറ്റൊന്നും നോക്കാതെ ഗോതമ്പ് പാടത്തിന് ചുറ്റും തീയിട്ടതും, പട്ടാളക്കാരെല്ലാം അതിൽപ്പെട്ട് മരിച്ചതും. മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് വന്നിറങ്ങിയവരെ ജനക്കൂട്ടം തല്ലിക്കൊന്നതും. ചില വിരുതൻമാരായ പഞ്ചാബികൾ പിടിയിലായ പാക് പട്ടാളക്കാരെക്കൊണ്ട് രണ്ട് ദിവസം തങ്ങളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ കൃഷിപ്പണി ചെയ്യിപ്പിച്ചതും. (അവരെ കൊണ്ട് കിണർ കുഴിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തതെന്നാണ് ഓർമ്മ) കഠിനമായി പണിയെടുപ്പിച്ച് അവശരാക്കിയ ശേഷം പോലിസിൽ ഏൽപ്പിച്ചതുമായ കഥ. പഞ്ചാബി കർഷകരുടെ ധീരതയേയും, രാജ്യസ്നേഹത്തേയും പ്രകീർത്തിച്ചു കൊണ്ട് ആ കഥയങ്ങനെ തുടർന്നു പോകുന്നു. പക്ഷേ ഈ കഥ ഒരു യഥാർത്ഥ സംഭവത്തെ ആസ്പദമാക്കിയായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ (I A F) പഞ്ചാബിലെ ഏറ്റവും നിർണായകവും, തന്ത്രപ്രധാനവും, വലുതുമായ മൂന്ന് വ്യോമതാവളങ്ങളായ പത്താൻ‌കോട്ട്, ഹൽ‌വാര (ലുധിയാനയ്ക്ക് സമീപം), അദാംപൂർ (ജലന്ധറിന് സമീപം) എന്നിവ തകർക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ പാകിസ്താൻ നടത്തിയ ധീരമായ പാരാ കമാൻഡോ ആക്രമണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥയായിരുന്നു മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചത്. ഒരു പക്ഷേ ഈ ദൗത്യം അമ്പതു ശതമാനമെങ്കിലും വിജയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ത്യക്ക് യുദ്ധത്തിൽ വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു, വലിയ വില !!!. പഞ്ചാബിലെ വിമാനത്താവളങ്ങളും, അവിടെ വിന്യസിച്ചിരുന്ന ഫൈറ്റർ ജെറ്റുകളും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ ഇന്ത്യൻ ആക്രമണവും, പ്രതിരോധവും നിശ്ചലമാകുമെന്നറിയാമായിരുന്നതിനാലാണ് പാക്കിസ്ഥാൻ ആർമ്മി ഇത്തരമൊരു എയർ ഡ്രോപ്പ് ഓപ്പറേഷന് തയ്യാറായത്.
1956 മാർച്ച് മാസത്തിലാണ് Special Service Group (S S G) എന്ന പാരാ- കമാൻഡോ ബറ്റാലിയൻ ഔദ്യോഗികമായി പാക് സൈന്യത്തിൻ്റെ ഭാഗമായത്. അമേരിക്കൻ ആർമ്മിയിലെ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സിലെ ഓഫീസർമാരുടെ കീഴിലായിരുന്നു ഇവർക്ക് പരിശീലനം ലഭിച്ചത്.
1965 സെപ്റ്റംബർ 7 ന് രാത്രി പഞ്ചാബിലെ ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ താവളങ്ങൾ ആക്രമിച്ച് കീഴടക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ B -57 ബോംബറുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ മൂന്ന് C -130 ഹെർക്കുലീസ് വിമാനങ്ങളിൽ സ്പെഷ്യൽ സർവീസസ് ഗ്രൂപ്പിലെ 182 സൈനികരെ നിയോഗിച്ചു. മേജർ ഖാലിദ് ഗുൽ റേസ് ബട്ട് – ൻ്റെ കീഴിലായിരുന്നു ഈ രഹസ്യ ദൗത്യം ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ വ്യോമതാവളങ്ങളായ ഹൽവാര, ആദംപൂർ, പത്താൻ‌കോട്ട് എന്നിവയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഇതിന് ഒരു ദിവസം മുൻപ് തന്നെ പാക്കിസ്ഥാൻ എയർഫോഴ്സ് ഈ വ്യോമതാവളങ്ങൾ ആക്രമിച്ച് ഇന്ത്യൻ ഫൈറ്റർ ജെറ്റുകൾ നശിപ്പിച്ചതോടൊപ്പം വളരെയധികം നാശനഷ്ടങ്ങളും വരുത്തിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഭാരതീയ വായുസേന ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഇവയെല്ലാം പ്രവർത്തനക്ഷമമാക്കി. അതിനാൽ ഈ വ്യോമതാവളങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കാതെ യുദ്ധം തുടർന്നാൽ ശത്രുവിനായിരിക്കും മുൻതൂക്കം എന്നതിനാലാണ് പാക് സൈന്യം തിടുക്കത്തിൽ ഇത്തരമൊരു ആക്രമണ പദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്തതും, നടപ്പിലാക്കിയതും. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന് രാത്രി കാല ആകാശാക്രമണത്തെ ചെറുക്കാനുള്ള ശക്തിയില്ലെന്നതും, സേനാ താവളങ്ങളുടെ സുരക്ഷ പഞ്ചാബ് പോലീസിലാണ് നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നത് എന്നതും പാക് സൈന്യത്തെ ഇത്തരമൊരു സൈനിക നീക്കത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചിരിക്കാം. ആയുധങ്ങൾക്കും, വെടിക്കോപ്പുകൾക്കും പുറമേ കമാൻഡോസിന് രണ്ട് ദിവസത്തേക്കുള്ള റേഷനും, 400 ഇന്ത്യൻ രൂപയും, ഓരോ ടീമിനും രണ്ട് വീതം 1/4″ മാപ്പുകളും [Scale-1/4″ = 1mile] നൽകിയിരുന്നു.

പത്താൻ കോട്ട്:-


പത്താൻകോട്ട് സംഘത്തിൻ്റെ ചുമതല മേജർ ഖാലിദ് ഗുൽറേസ് ബട്ട്- നായിരുന്നു. കൂടാതെ ക്യാപ്റ്റൻ ബുനിയാദ് ഹുസൈൻ സയ്യിദ്,ക്യാപ്റ്റൻ മുഹമ്മദ് ആസാദ് എന്നിവരടങ്ങുന്ന 64 സൈനികരാണ് പുലർച്ച 02:35 ന് പത്താൻകോട്ടിനു സമീപം വന്നിറങ്ങിയത്. ഉദ്ദേശിച്ചതിന് വിപരീതമായി പത്താൻകോട്ട് – അമൃതസർ ഹൈവേയിലാണ് അവർ ലാൻഡ് ചെയ്തത്. വ്യോമതാവളത്തിന് വടക്ക് ഏകദേശം അഞ്ച് മൈൽ ദൂരെ മാറിയായിരുന്നു പാരച്യൂട്ട് ലാൻഡിംഗ്. ലാൻഡിംഗിനിടയിൽ തന്നെ ആദ്യ കാഷ്വൽട്ടി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ വയർലെസ് ഓപ്പറേറ്റർ വന്നു വീണത് നിറയെ വെള്ളമൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന കനാലിയായിരുന്നു. മറ്റ് സൈനികർ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും,വയർലെസ് സെറ്റിനോടൊപ്പം സൈനികനും വെള്ളത്തിലപ്രത്യക്ഷമായി. ആശയ വിനിമയോപാധി നഷ്ടപ്പെട്ടത് തുടക്കത്തിലേ സൈനികർക്ക് വിനയായി തീർന്നു. അവർക്ക് നൽകിയിരുന്ന മാപ്പ് ആകട്ടെ 1928 – ലേതായിരുന്നു. നിറയെ കനാലുകളും, നീർത്തടങ്ങളും, കുന്നുകളും, ചതുപ്പുകളും നിറഞ്ഞ ഈ പ്രദേശത്ത് വന്നിറങ്ങിയ സൈനികർക്ക് പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടി സംഘമായി ചേരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നേരം പുലരുമ്പോഴേക്കും 25 പേരെ മാത്രമേ ഖാലിദ് ബട്ടിന് കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. അവരുമായി മുന്നേറാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ സൈനികർ പാരച്യൂട്ടുകളിൽ വന്നിറങ്ങുന്നത് ഗ്രാമീണർ കണ്ടിരുന്നു. അവർ വേഗം സംഘടിക്കുകയും, അധികൃതരെ വിവരം ധരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സംഭവസ്ഥലത്ത് കുതിച്ചെത്തിയ പഞ്ചാബ് ആംഡ് പോലീസും, അനിമൽ ബറ്റാലിയനിലെ ഗാർഡുകളും ഇവരോട് ഏറ്റുമുട്ടി. പാക് ഹവിൽദാർ മേജർ അബ്ബാസ് അലിയും മറ്റ് രണ്ട് സൈനികരും കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ മറ്റൊരു സൈനികൻ പോലീസിൻ്റെ പിടിയിലുമായി. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയോടുകൂടി ക്യാപ്റ്റൻ ബുനിയാദിൻ്റെ സംഘത്തെ കണ്ടെത്തിയ അനിമൽ ട്രാൻസ്പോർട്ടേഷൻ ബറ്റാലിയനിലെ ഗാർഡുകളും, പാക് കമാൻഡോസും തമ്മിൽ വെടിവെപ്പുണ്ടായി. അമ്യൂണേഷൻ തീർന്നതിനാൽ ബുനിയാദും സംഘവും അനിമൽ ഹാൻഡ്ലേഴ്സിന് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി. ക്യാപ്റ്റൻ മുഹമ്മദ് ആസാദും സംഘവും ദൗത്യമുപേക്ഷിച്ച് തിരികെ പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. രണ്ടാമത്തെ ദിവസം മേജർ ഖാലിദ് ഗുൽറേസ് ബട്ടും സംഘവും ഇന്ത്യൻ സൈനികരാൽ അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടു. പത്ത് മൈൽ അകലേയുള്ള അതിർത്തിയിലേക്കോടിയ ക്യാപ്റ്റൻ മുഹമ്മദ് ആസാദും കുറച്ചു സൈനികരും രവി നദി മുറിച്ചു കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ പഞ്ചാബി കർഷകരുടെ പിടിയിലകപ്പെട്ടു. പിന്നേയും രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷമാണ് കർഷകർ ഇവരെ പോലീസിന് കൈമാറിയത്. അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിൻ്റെ പരിശീലനം ലഭിച്ച പാക് സൈനികർ പഞ്ചാബി കർഷകരുടെ കൈയ്യിൻ്റെ കരുത്ത് നല്ലവണ്ണം അറിഞ്ഞതിനോടൊപ്പം വയലിൽ പണിയെടുക്കേണ്ടി വന്നതും വിധിയുടെ തമാശയായി മാത്രം കരുതിയാൽ മതി. പത്താൻകോട്ടിൽ ഇറങ്ങിയ 64 സൈനികരിൽ നായിബ് സുബേദാർ മുഹമ്മദ് അസം- ൻ്റെ കീഴിൽ പതിനഞ്ച് പേരടങ്ങുന്ന സംഘത്തിന് മാത്രമാണ് അതിർത്തി കടന്ന് പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ സാധിച്ചത്. നാല് സൈനികർ കൊല്ലപ്പെടുകയും, ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന 45 കമാൻഡോസ് ഇന്ത്യൻ സൈനികരുടെ പിടിയിലകപ്പെട്ടതോടെ ഈ ദൗത്യത്തിന് പരിസമാപ്തിയായി.

ആദംപൂർ :-


ക്യാപ്റ്റൻ സെയ്ത് അഫ്സൽ ദുറാനി ആയിരുന്നു ആദംപൂർ ടീമിൻ്റെ കമാണ്ടർ. അദ്ദേഹത്തിനു കീഴിൽ ക്യാപ്റ്റൻ ഗുലാം അഹമ്മദ് കബീറും, ക്യാപ്റ്റൻ മുഹമ്മദ് അഷറഫും, കൂടാതെ 52 സൈനികരും അടക്കം 55 പേരടങ്ങുന്നതായിരുന്നു ഈ സംഘം. പുലർച്ചെ 02:30 ന് 10000 അടി ഉയരത്തിൽ നിന്ന് C-130 ഹെർക്കുലീസ് വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഇവർ ലാൻഡ് ചെയ്തത് കാർഷിക ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. ചില കമാൻഡോസ് വന്നിറങ്ങിയത് വീടുകൾക്കും, തൊഴുത്തുകൾക്കും മുകളിലായിരുന്നു. നായ്ക്കളുടെ കുരയും, ആക്രമണവും, അവരെ വയലുകളിലേക്ക് പിന്തിരിപ്പിച്ചു. ഉണർന്നെണീറ്റ ഗ്രാമീണർ കയ്യിൽ കിട്ടിയ ആയുധങ്ങളെടുത്തു കൊണ്ട് പാക് സൈനികരോട് പോരാടാനിറങ്ങി. 55 കമാൻഡോസിലെ 49 പേർക്ക് മാത്രമാണ് രണ്ട് മണിക്കൂറിനു ശേഷം ക്യാപ്റ്റൻ ദുറാനിക്കൊപ്പം കൂടിച്ചേരാനായത്. ആറ് സൈനികർ പഞ്ചാബി കർഷകരുടെ ആക്രമണത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലാൻഡിംഗ് സ്ഥലത്തു നിന്നും രണ്ട് മൈൽ ദൂരത്തായിട്ടായിരുന്നു ആദംപൂർ എയർഫോഴ്സ് സ്റ്റേഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇരുട്ടിലൂടെ മുന്നേറിയ ക്യാപ്റ്റൻ ദുറാനിയും സംഘവും ആറു മണിയോടു കൂടി വ്യോമസേനാ താവളത്തിന് സമീപമെത്തി. പക്ഷേ നേരം പ്രഭാതമായതിനാൽ ആക്രമണം രാത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി ചെറു സംഘങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ പാക് പാര-കമാൻഡോസ് എയർ ഫോഴ്സ് സ്റ്റേഷനു ചുറ്റും ഒളിച്ചിരുന്നു. ഇവരെ തിരഞ്ഞെത്തിയ പോലീസും, ഗ്രാമീണരും, സൈനികരും, ലോക്കൽ കോളേജുകളിലെ NCC കേഡറ്റുകളുമായി നടന്ന പോരാട്ടത്തിൽ ആറ് കമാൻഡോസ് കൊല്ലപ്പെട്ടതോടു കൂടി മിഷൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ക്യാപ്റ്റൻ സെയ്ത് അഫ്സൽ ദുറാനി കൽപ്പന കൊടുത്തു. ചെറുസംഘങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ് പാക്കിസ്ഥാൻ ബോർഡറിലേക്കോടിയ സൈനികരിൽ ഒരാൾക്കു മാത്രമാണ് തിരികെ പാക്കിസ്ഥാനിലെത്താനായത്. രണ്ട് ദിവസത്തെ പലായനത്തിനൊടുവിൽ മൂന്ന് ഓഫീസർമാരടക്കം 42 പേർ ഇന്ത്യൻ കസ്റ്റഡിയിലായി.12 പാക് സൈനികർ കൊല്ലപ്പെട്ട ആദംപൂർ മിഷനും അങ്ങനെ പൂർണ്ണ പരാജയത്തിലവസാനിച്ചു.

ഹൽവാര :-


ക്യാപ്റ്റൻ സയ്യിദ് ഹാസൂർ ഹസ്നൈൻ ആയിരുന്നു ഈ ദൗത്യത്തിൻ്റെ കമാണ്ടർ. 60 സൈനീകരോടൊപ്പം ക്യാപ്റ്റൻമാരായ ഹാസൻ ഇഫ്തിക്കറും, ഗുലാം അഹമ്മദും അടക്കം 63 പേരായിരുന്നു ഈ കമാൻഡോ സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്. ആദംപൂർ എയർഡ്രോപ്പിന് സമാനമായ സംഭവ വികാസങ്ങളായിരുന്നു ഹൽവാരയിലും നടന്നത്. വൃക്ഷ നിബിഡമായ ഗ്രാമത്തിനുള്ളിൽ വന്നിറങ്ങിയ സൈനികർക്ക് കൂടിച്ചേരാൻ വളരേയധികം ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെട്ടു. സിഗ്നൽമാൻ തെളിയിച്ച ടോർച്ച് ലൈറ്റിൻ്റെ വെളിച്ചം മഞ്ഞും, വൃക്ഷങ്ങളും മൂലം പാരാ- ട്രൂപ്പറുകൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. മാത്രമല്ല ഗ്രാമീണരുടെ ചെറുത്തു നിൽപ്പും പ്രശ്നമായിത്തീർന്നു. ലുധിയാനയിലെ അനിമൽ ട്രാൻസ്പോർട്ട് ബറ്റാലിയനിലെ ഒരു കമ്പനി ഗാർഡുകളും, മൃഗ പരിശീലകരുമായിരുന്നു വിവരമറിഞ്ഞ് പാക്കിസ്ഥാനി സൈനികരെ നേരിടാനാദ്യമെത്തിയത്. കമാൻഡോസും ഗാർഡുകളും തമ്മിൽ വെടിവെപ്പുണ്ടായെങ്കിലും ആളപായമുണ്ടായില്ല. പിന്നാലെ പഞ്ചാബ് ആംഡ് പോലിസും എത്തിയതോടു കൂടി ഗ്രാമീണരുടെ സഹായത്തോടെ സേർച്ച് പാർട്ടികൾ രൂപീകരിച്ച് പ്രദേശമാകെ തിരച്ചിലാരംഭിച്ചു. ക്യാപ്റ്റൻ ഹാസൂറിൻ്റെ കീഴിൽ ഒരു സംഘം വിമാനത്താവളത്തിൻ്റെ വേലിക്കരികിൽ വരേയെത്തി. ഇവർക്ക് സംരക്ഷണം നൽകാനായി ക്യാപ്റ്റൻ ഇഫ്തിക്കറും സംഘവും തങ്ങൾ കടന്നു വന്ന ഒരു പാലം സ്ഥോടനത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു. ഇത് അവർക്ക് ഗുണകരമായും, മറ്റൊരു തരത്തിൽ ദോഷകരമായും ബാധിച്ചു. കരിമ്പിൻ്റേയും, ഗോതമ്പിൻ്റേയും പാടങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന സ്ഥോടനം ഇവരുടെ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ശത്രുക്കൾക്ക് അറിവു നൽകി. ഇതേ സമയം പതിനാല് അടി ഉയരമുള്ള കനത്ത ഫെൻസിംഗ് മുറിച്ച് മാറ്റാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ അവരുടെ മുന്നേറ്റം വേലിക്കരികിൽ നിലച്ചു. പിൻതുടർന്നെത്തിയ കർഷകർ തകർന്ന പാലത്തിനക്കരെ നിന്ന് കത്തിച്ച പന്തങ്ങളെറിഞ്ഞതുമൂലം വയലാകെ തീയും പുകയും നിറയാൻ തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം എയർഫോഴ്‌സ് സ്റ്റേഷനിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന പഞ്ചാബ് ആംഡ് പോലീസിലെ അംഗങ്ങളും പാരാ- ട്രൂപ്പേഴ്സിന് നേർക്ക് വെടിയുതിർക്കാനാരംഭിച്ചു. തീയിനും, വെടിയുണ്ടകൾക്കും നടുവിലയായ പാക് സംഘം ദൗത്യമുപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനമെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇതിനകം പതിനഞ്ച് പാക് സൈനികരെ ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാരും, കർഷകരും ചേർന്ന് കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

നേരം പുലർന്നപ്പോഴേക്കും ജീപ്പുകളിലും, ഇരുചക്രവാഹനങ്ങളിലും സൈനീകരും, പോലീസും, കർഷകരും പാക് സൈനികരെ വേട്ടയാടാനിറങ്ങി. ഇന്ത്യൻ എയർ ഫോഴ്സിൻ്റെ വിമാനങ്ങളും തിരച്ചിലിൽ പങ്കെടുത്തു. പിറ്റേന്ന് ക്യാപ്റ്റൻ സയ്യിദ് ഹാസൂർ ഹസ്നൈൻ, ക്യാപ്റ്റൻമാരായ ഹാസൻ ഇഫ്തികറും, ഗുലാം അഹമ്മദും, അംഗരക്ഷകരായ മൂന്നു പേരും ചേർന്ന് ഇന്ത്യൻ എയർഫോഴ്‌സിൻ്റെ തട്ടിയെടുത്ത ജീപ്പിൽ പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് സാഹസികമായി രക്ഷപ്പെടുന്നതിൽ വിജയിച്ചു. വഴിക്ക് തങ്ങളെ വളഞ്ഞ കർഷകരെ ആകാശത്തേക്ക് വെടിയുതിർത്ത് ഭയപ്പെടുത്തിയാണവർ രക്ഷപ്പെട്ടത്. ഹൽവാര മിഷനിൽ ആറു പേർ പാക്കിസ്ഥാനിലേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടെങ്കിലും, 51 പാരാ- കമാൻഡോസ് ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൻ്റെ പിടിയിലാകുകയും, ആറ് പാക്കിസ്ഥാൻ സൈനികർ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടു കൂടി പാക്കിസ്ഥാൻ സ്പെഷ്യൽ സർവ്വീസ് ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ [SSG] മിഷൻ ഹൽവാരയും പരാജയത്തിൽ കലാശിച്ചു.

മുലറ്റീർ വേഴ്സസ് പാരാ കമാൻഡോ [Muleteers Versus Para- Commandos]


പാക് പാരാ- ട്രൂപ്പ് റെയ്ഡ് തുടങ്ങിയ ഉടൻ തന്നെ ഇന്ത്യൻ ഭാഗത്ത് പരിഭ്രാന്തി പരന്നിരുന്നു. ഇതൊരു അപ്രതീക്ഷിത നീക്കമായിരുന്നെങ്കിലും ഉടൻ തന്നെ തിരച്ചിലിനായി പോലീസുകാർക്കൊപ്പം, ആവേശഭരിതരായ ഗ്രാമീണരും, എൻ‌ സി‌ സി കേഡറ്റുകളും, പാരാ- ട്രൂപ്പേഴ്സിനോട് പൊരുതാൻ സൈന്യം വിട്ടുകൊടുത്ത മുലറ്റീയർമാർ എന്നിവരോടൊപ്പം ഒരു തിടുക്കത്തിലുള്ള പ്രതിരോധം സംഘടിപ്പിച്ചു. മുലറ്റീർ വേഴ്സസ് പാരാ കമാൻഡോ എന്ന് പാക് സൈനീക നടപടിയെ കളിയാക്കി വിളിക്കാറുണ്ട്. യുദ്ധസമയമായതിനാൽ എയർഫീൽഡ് പ്രതിരോധത്തിനായി, എല്ലാ ജോലിക്കാർക്കും റൈഫിളുകളും, പിസ്റ്റലുകളും നൽകിയിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദിവസം രാവിലെ സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുമ്പോഴേക്കും, മോപ്പിംഗ് അപ്പ് ആക്ഷൻ പൂർണ്ണമായും അവസാനിച്ചു.
പാകിസ്ഥാൻ കമാൻഡോ റെയ്ഡ് ഇന്ത്യൻ സൈനിക ആസ്ഥാനത്ത് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷമായി യാതൊരു വിജയവും അവകാശപ്പെടാനില്ലാതെ പെട്ടെന്നു തന്നെ പരാജയത്തിലവസാനിച്ചു. പരോക്ഷമായി ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൻ്റെ പാക്കിസ്ഥാൻ ആക്രമണത്തിൻ്റെ തീവ്രത കുറക്കാൻ ഇത് കാരണമായെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

പാകിസ്ഥാൻ്റെ182 പാരാ ട്രൂപ്പേഴ്സിൽ 22 പേർ കൊല്ലപ്പെടുകയും,138 പേർ തടവുകാരക്കപ്പെടുകയും [POW] ചെയ്തു. 22 പേർക്ക് മാത്രമാണ് സുരക്ഷിതമായി പാകിസ്ഥാനിലെത്താൻ സാധിച്ചത്.
ഇന്ത്യൻ എയർഫോഴ്‌സ് സ്റ്റേഷനുകൾ ആക്രമിച്ച് നശിപ്പിക്കാനുള്ള ദൗത്യം ബുദ്ധിപരമായ നീക്കമായിരുന്നെങ്കിലും, തിടുക്കത്തിലെടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ വലിയൊരു വിഡ്ഢിത്തത്തിലേക്കാണ് അവരെ നയിച്ചത്. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിലെ മുലറ്റിയർമാർ,മറ്റ് മൃഗങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവർ, ഗാർഡുകൾ, എൻ‌ സി‌ സി കേഡറ്റുകൾ, പഞ്ചാബ് പോലീസ്, സാധാരണ ഗ്രാമീണർ എന്നിവർക്ക് അവർ ചെയ്ത സേവനങ്ങൾക്ക് അംഗീകാരമായി യുദ്ധ ബഹുമതികൾ നൽകി ഭാരത സർക്കാർ ആദരിക്കുകയുണ്ടായി.