Harshad Vipi

നിങ്ങളിൽ എത്ര പേർ പൂമ്പാറ്റ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്?

എന്നാൽ പൂമ്പാറ്റയുടെ കഥ നിങ്ങൾക്കറിയുമോ? ഇത് വായിച്ച് നോക്കിയാൽ അക്കഥ അറിയാം! മലയാള ബാലസാഹിത്യശാഖയ്ക്ക് മികച്ച സംഭാവനകളും വ്യാപകമായ ഉത്തേജനവും നല്കിയ കുട്ടികൾക്കായുള്ള ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു പൂമ്പാറ്റ. ഇത് ആദ്യം ബ്ലാക്ക് ആൻഡ്‌ വൈറ്റ് മാസിക ആയിരുന്നു. 1964-ൽ പ്രസിദ്ധീകരണമാരംഭിച്ച ഇതിന്റെ സ്ഥാപകൻ സാഹിത്യകാരനും വിവർത്തകനും ആയ പി.ഏ.വാര്യർ (പി. അച്യുതവാര്യർ) ആയിരുന്നു. പിന്നീട് ഇതിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം കൊച്ചിയിലെ പൈ & കമ്പനി ഏറ്റെടുത്തപ്പോഴാണ് ഏറ്റവും വ്യാപകമമായ പ്രചാരം ഉണ്ടായത്; ആ സമയത്ത് ഇതിന്റെ പത്രാധിപത്യം വഹിച്ചത് എൻ.എം. മോഹനൻ (ചുമതലാകാലം: 1978-82) ആർ. ഗോപാലകൃഷ്ണൻ (ചുമതലകാലം: 1982-1986) എിവരാണ്. അക്കാലത്ത് ഇത് ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രചാരമുള്ള ബാലപ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു. കപീഷ്, കിഷ്കു, പൂമ്പാറ്റ രാജകുമാരി, പങ്കതന്ത്രം എന്നീ ചിത്രകഥകൾ പൂമ്പാറ്റയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വന്നു. 1996 കളുടെ അന്ത്യത്തോടെ ആദ്യഘട്ട പ്രസിദ്ധീകരണം നിലച്ചു.

അനന്ത് പൈ ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രസാധകൻ. അനന്ത പൈക്ക് പൂമ്പാറ്റയിൽ അവകാശം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. കപിഷിന്റെ കഥ എഴുതിയെന്നു മാത്രം. ഇതു വരച്ചത് മലയാളിയായ ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലുള്ള മോഹൻദാസ് ആയിരുന്നു.

1978 ൽ എസ് . വി പൈ പൂമ്പാറ്റ വാങ്ങിയ ശേഷം എൻ . എം മോഹനൻ പത്രാധിപർ ആയി, ഇന്ദുചൂഡൻ സഹായിയായി, വാസു, എ എൻ ചന്ദ്രൻ എന്നിവർ ചിത്രകാരന്മാർ ആയിരുന്നു. പിന്നീടു ആർ. ഗോപാലകൃഷ്ണൻ പൂമ്പാറ്റയുടെ പത്രാധിപർ ആയി. (മോഹൻ പിന്നീടു 1982 ൽ ബാലരമയിലേക്കു പോയി. മോഹനോടൊപ്പം ഇന്ദുചൂഡനും ചന്ദ്രനും പിന്നീടു ബാലരമയിൽ ചേക്കേറി ) പിന്നീടു വേണു വാരിയത്ത് ഉദയ് ലാൽ എന്നിവർ ഗോപാലകൃഷ്ണനെ സഹായിച്ചു.

സിപ്പി പള്ളിപ്പുറം , ഡോ. സെബാസ്റ്റ്യൻ പോൾ , വിക്ടർ ലീനുസ്, അനന്ത പൈ തുടങ്ങിയവർ ആയിരുന്നു അന്നത്തെ പൂമ്പാറ്റയുടെ കരുത്ത്. ചിത്ര കഥകൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നല്കി. പുതുമയുള്ള ലേഖനങ്ങൾ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചു. കഥകൾക്കും പുതുമ കൊണ്ടുവന്നു. ശാസ്ത്ര ലേഖനങ്ങൾ പോലും വളരെ രസകരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ മോഹൻ വിജയിച്ചു. പൈകോ യിൽ നല്ല ലൈബ്രറി ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് നല്ല ഉള്ളടക്കം പൂമ്പാറ്റയുടെ മുഖമുദ്രയായി. ഇംഗ്ലീഷിലും ഹിന്ദിയിലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന കപിഷ് മലയാളത്തിൽ ആദ്യം വന്നത് പൂമ്പാറ്റയിൽ ആയിരുന്നു. ഇതു കുട്ടികളുടെ ഹരമായി മാറി. മോഹനൻ പോയപ്പോൾ ചന്ദ്രൻ ചൂലിശ്ശേരിയെ ബാലരമയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പൂമ്പാറ്റയുടെ പല കഥകളും പേര് മാറി അതേപടി ബാലരമയിൽ വന്നു. കലുലു അത്തരത്തിൽ ഒന്നായിരുന്നു. നേരത്തെ ബ്രേർ റാബിറ്റ് എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് മുയൽ കഥ പി . എ വാരിയർ പൂമ്പാറ്റയിൽ കൊടുത്തിരുന്നു. മുയലിന്റെ കഥ എന്നായിരുന്നു പേര്. ഇതു പിന്നീട് മോഹൻ കലുലുവാക്കി. കലുലു പിന്നീടു പോപ്പി ആയി. അതുപോലെ പൈകോ പൂമ്പാറ്റ പ്രസാധനം അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ കപീഷ് ബാലരമയിലേക്ക് മാറി.

മാധ്യമപ്രവർത്തകനും സാഹിത്യകാരനും പരിഭാഷകനുമായ പി.ഏ. വാര്യർ ആകാശവാണിയിൽ നിന്ന് മൂന്നുവർഷത്തെ കരാർ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ച് 1964-ൽ സ്വതന്ത്രനായപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആശയമാണ് ‘പൂമ്പാറ്റ’യുടെ തുടക്കം. ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സഹയാത്രികനായ അദ്ദേഹത്തിന് വിപുലമായ സുഹൃത് വലയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘പൂമ്പാറ്റ’ മാസികയായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനാരംഭിച്ചതിനോടൊപ്പം അദ്ദേഹം അതിന്റെ അച്ചടിക്കായി അതെ പേരിൽ ഒരു അച്ചടിശാലയും ആരംഭിച്ചു. 1/8 ഡിമൈ സൈസ്സായിരുന്നു പൂമ്പാറ്റയുടെ തുടക്കം മുതൽ. ആദ്യകാല പൂമ്പാറ്റയിൽ പ്രമുഖരായ ബാലസാഹിത്യകാരന്മാരെ അണിനിരത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞു; വിശ്വസാഹിത്യവുമായി ഉറ്റപരിചയം നേടിയിരുന്ന പി.ഏ. വാര്യർ അവയിൽ പലതും മലയാളത്തിലാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ‘മുയലിന്റെ കൗശലം’, ‘ജെനിങ്ങ്‌സ് കഥകൾ’ തുടങ്ങിയ വളരെ പ്രസിദ്ധി നേടിയ പ്രതിമാസ തുടർക്കഥാപംക്തികളായിരുന്നു. ‘ബ്രേയർ റാബിറ്റ്’ കഥകൾ ആയിരുന്നു ‘മുയലിന്റെ കൗശല’ മായി അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അന്തോണി ബുക്ക്‌റിഡ്ജിന്റെ ‘ജെന്നിങ്ങ്‌സ്’ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കഥകളുടെ പരിഭാഷകളായിരുന്നു ‘ജെന്നിങ്ങ്‌സ് കഥകൾ’. ‘അമ്മാവൻ വിളിക്കുന്നു’ എന്ന ശീർഷകത്തിലുള്ള പത്രാധിപക്കുറിപ്പുകളും ‘കൂട്ടുകാരും അമ്മാവനും’ എന്ന ചോദ്യോത്തരപംക്തിയും വായനക്കാരുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തിന് വഴിയൊരുക്കി. പി.നരേന്ദ്രനാഥിന്റെ ‘പങ്ങുണ്ണി’ തുടങ്ങിയ നോവലുകളും പൂമ്പാറ്റയിൽ ഖണ്ഡശഃ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു..

‘ലറ്റർപ്രസ്സ്’ അച്ചടിയുടെ പരിമിതികൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചിത്രങ്ങൾ ചേർക്കുന്നതിൽ പി.ഏ.വാര്യർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ‘മുയലിന്റെ കൗശല’ത്തിൽ ഇംഗ്ലീഷ് ‘ബ്രേയർ റാബിറ്റ്’ പുസ്തകങ്ങളിൽ കണ്ടുവരുന്നവിധമുള്ള ‘അനിമെറ്റഡ്’ ചിത്രങ്ങൾതന്നെയായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവ അന്നത്തെ മാസികാ ചിത്രണരീതിയിലുള്ള രേഖാചിത്രങ്ങളും. മാധവൻനായരെപ്പോലുള്ള പ്രസിദ്ധന്മാരും ഇതിൽ വരച്ചിരുന്നു. മുരളി (എം.പി. മുരളീധരൻ) ഒരു മുഖ്യചിത്രകാരനായിരുന്നു; ബീംജി, പനയ്ക്കൽ എന്നീ ഒപ്പുകളൊടെയും ചിത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. സോമനാഥിന്റെ കാർട്ടൂണുകളല്ലാതെ ചിത്രകഥകൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പലവർഷങ്ങളിലും മദ്ധ്യവേനൽക്കാലത്ത് കൂടുതൽ പേജുകളോടെ വലിയ സൈസ്സിൽ (1/4 ഡിമെ) വിശേഷാപ്രതികൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുവാൻ വാര്യർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. കൂടുതൽ പരസ്യങ്ങൾ സമ്പാദിച്ച് ‘നഷ്ടം’ കുറെയൊക്കെ പരിഹരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമായിരുന്നിരിക്കാം ഇതിന്റെ പിറകിൽ. 1968-ൽ ജനുവരിയിലും 1969-71 വർഷങ്ങളിൽ മേയ് മാസത്തിലുമാണ് വിശേഷാൽ പ്രതികൾ ഇറക്കിയത്.

പ്രസ്സ് നടത്തിപ്പിന്റെ സാമ്പത്തികമായ ദുർഭാരം ‘പൂമ്പാറ്റ’ പ്രസിദ്ധീകരണരംഗത്ത് വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ വാര്യർക്ക് അവസരം നല്കിയില്ല. പ്രസ്സ് സ്ഥാപിക്കാനെടുത്ത കടങ്ങളുടെ ഭാരവും പ്രസ്സിലെ പണിമുടക്ക് സമരവും കൂടി അദ്ദേഹത്തെ തളർത്തി. 1973 മാർച്ച് ലക്കത്തോടെ പി.ഏ. വാര്യർ ‘പൂമ്പാറ്റ’ പ്രസിദ്ധീകരണം നിർത്തി.

പുസ്തക വിപണനത്തിലും അച്ചടിരംഗത്തും കേരളത്തിലെങ്ങും പ്രശസ്തമായിക്കഴിഞ്ഞ പൈ & കമ്പനി (പൂക്കാരൻ മുക്ക്, ജൂ സ്ട്രീറ്റ്, എറണാകുളം: സ്ഥാപിതം-1956) യും അവരുടെ ‘പൈകോ’ അച്ചടിശാലയും പുസ്തക-മാസികാ വിപണരംഗത്തും അച്ചടിരംഗത്തും തികഞ്ഞ തൊഴിൽ പരിചയം നേടിയിട്ടുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളായിരുന്നു. (ഉടമ: എസ്. വാസുദവേ പൈ – എസ്.വി.പൈ) അവർ പുസ്തക-മാസികാ പ്രസാധനത്തിന്റെ രംഗത്തു മാത്രമായിരുന്നു പുതുമുഖമായിരുന്നത്. 1978 ജൂണിൽ, അവരുടെ ആദ്യലക്കത്തിൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്തപ്രകാരം ‘പൈകോ’ ഒരു ലക്കം പോലും മുടക്കം വരാതെ ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലം ‘പൂമ്പാറ്റ’ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മാസികയായിരുന്ന ‘പൂമ്പാറ്റ’ ദ്വൈവാരികയാക്കുകയും കൂടാതെ ‘പൂമ്പാറ്റ അമർചിത്രകഥ’ ‘പൈകോ ക്ലാസിക്‌സ്’ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു സഹപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ കൂടി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

‘പൂമ്പാറ്റ’യുടെ പ്രസിദ്ധീകരണ അവകാശം പൈകോ ഏറ്റെടുക്കുന്ന വേളയിൽ മറ്റ് പല ബാലപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും രംഗത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാള മനോരമ ഗ്രൂപ്പിലെ എം.എം. പബ്ലിക്കേഷൻ (‘വനിത’യുടെ പ്രസാധകർ) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന ‘ബാലരമ’യായിരുന്നു അവയിൽ മുഖ്യമായത്. ജനയുഗത്തിന്റെ ‘ബാലയുഗം’, ദീപികയുടെ ‘കുട്ടികളുടെ ദീപിക’, ചെന്നൈയിലെ ‘ചന്ദാമാമ’ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ മലയാളം പതിപ്പ്, ‘അമ്പിളി അമ്മാവൻ’ തുടങ്ങിയവയും സാമാന്യം പ്രചാരമുള്ളവയായിരുന്നു. ശാസ്ത്രബാലമാസികകൾ എന്ന നിലയിൽ ‘യുറീക്ക’യും, ‘ശാസ്ത്രകേരള’വും ‘ബാലശാസ്ത്രം’ (ചുവർപത്രം) എന്നിവയും സജീവമായിരുന്നുവെങ്കിലും അവയുടെ വായനാതലം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

സമകാലികമായ എല്ലാ വായനശീലങ്ങളെയും മറികടക്കുന്ന ഒരു വ്യത്യസ്ത അഭിരുചി കൊണ്ടുവരാൻ പൈകോയുടെ ‘പൂമ്പാറ്റ’യ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് അതിന്റെ അസാധാരണമായ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണം. മറ്റുള്ളവയെല്ലാം 10-12 വയസ്സിനു മേലെയുള്ള കുട്ടികളെയാണ് മുഖ്യമായും അഭിസംബോധന ചെയ്തതെങ്കിൽ, പൂമ്പാറ്റ അതിനു താഴെയുള്ള ബാലകരുടെ വായനാരുചികൾ കൂടി കണ്ടറിഞ്ഞ് വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കി; അതേസമയം അവയെല്ലാം മുതിർന്നവർക്കൂടി രസിക്കുന്നവയുമായിരുന്നു. വളരെ മികച്ച നിലവാരമുള്ള രൂപകല്പനയോടുകൂടി കോമിക്‌സ് സ്ട്രിപ്പുകൾ മലയാളത്തനിമയോടെ നല്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതുതന്നെയാണ് ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ പ്രഥമസവിശേഷത. ചിത്രകഥകൾക്കു പുറമെയുളള ഉള്ളടകത്തിലും ദൃശ്യചാരുത പകരുന്ന അവതരണം കൂടിയായപ്പോൾ പൈകോ ‘പൂമ്പാറ്റ’ ബാലമനസ്സുമായി കൂടുതൽ അടുക്കാനിടവന്നു. (പൈകോ ആണ് ‘പൂമ്പാറ്റ’ ആദ്യമായി ഓഫ് സെറ്റ് അച്ചടിയിൽ പുറത്തിറക്കുന്നത്) കഥകൾ, പാട്ടുകൾ, വൈജ്ഞാനിക വിഭാഗം, തുടർക്കഥകൾ, മത്സരപംക്തികൾ എന്നിങ്ങനെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഉള്ളടക്കം കുട്ടികളുടെ അഭിരുചികൾക്കിണങ്ങുന്നതായിരുന്നു; അതേസമയം മുതിർന്നവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവയായിരുന്നു.

പ്രസിദ്ധ സാഹിത്യകൃതികളിൽ നിന്നുള്ള ചില ഖണ്ഡങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ ‘പൂമ്പാറ്റ’യിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ഉദാ:വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് പല ഭാഗങ്ങളും.

ആദ്യകാലത്ത് തുടർക്കഥകൾ/നോവലുകൾ ‘പൂമ്പാറ്റ’യിൽ വന്നിരുന്നില്ല; ചിത്രകഥകളിൽ മാത്രമെ തുടർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പിന്നീട്, നോവലുകൾ ഖണ്ഡശഃ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു തുടങ്ങി. കെ. രാധാകൃഷ്ണൻ രചിച്ചിരുന്ന (‘ബാബു’ എന്ന പേരിലും ഇദ്ദേഹം ചില നോവലുകൾ എഴുതി) ചരിത്രപശ്ചാത്തലമുള്ള കല്പിതകഥകൾ നോവൽ രൂപം പൂണ്ടവയാണ് ഏറ്റവും സ്വീകാര്യത നേടിയ ഒരു ഇനം. ‘മനു പ്രതാപ്’ (1980 ഏപ്രിൽ), ‘അമർജിത്ത് സിംഗ്’ (1980 ഒക്‌ടോബർ), ‘തച്ചോളി അമ്പാടി’ (1981 ഓഗസ്റ്റ്), ‘ഭൂപതിക്കോട്ട’ (1982 ഡിസംബർ) തുടങ്ങിയ വയെല്ലാം ഇതിലുൾപ്പെടുന്നു. സുമംഗല, എ.വിജയൻ ധമാന്ത്രികകണ്ണാടി (1979 മേയ്)പ, കെ.വി. രാമനാഥൻ തുടങ്ങിയ പ്രശസ്തരുടെ നോവലുകളും ‘പൂമ്പാറ്റ’യിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. കെ.വി. രാമനാഥന്റെ ‘അത്ഭുത വാനരന്മാർ’ (1984), ‘അത്ഭുത നീരാളി’ (1988) എന്നീ അതിപ്രശസ്തമായ ‘സയൻസ് ഫിക്ഷൻ’ സ്പർശമുള്ള ബാലനോവലുകളും ‘പൂമ്പാറ്റ’ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചവയാണ്.

 

Advertisements
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സിറ്റിസൺ ജേർണലിസം പോർട്ടൽ. ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലേഖനങ്ങളും കമന്റുകളും ബൂലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളല്ല.അവയുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.