അന്നുകണ്ടതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഭംഗിയും ആഴവും ഇന്ന് ഈ സിനിമയ്ക്കുള്ളതായി തോന്നുന്നുണ്ടോ ?

0
270

Priya Sreekumar

ഞാൻ പതിനൊന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ് എന്ന സിനിമ റിലീസ് ആകുന്നത്. അതായത് എനിക്ക് പതിനാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ. ആ പ്രായത്തിൽ ആ സിനിമ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല ഒരു അഭിപ്രായവും ആ സിനിമയെപ്പറ്റി രൂപീകരിച്ചിരുന്നുമില്ല. സെക്സ് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയെന്ന് അന്ന് അത് ഇറങ്ങിയ സമയത്ത് ചിലർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

May be an image of 15 people, beard and textഇന്നെനിക്ക് 25 വയസ്സ്. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതേ സിനിമ ഞാനിന്ന് വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ അന്ന് കണ്ടിരുന്നപ്പോഴിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഒട്ടുമിക്ക സീനുകൾ കാണുമ്പോഴും എന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യം. എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഭംഗിയും ആഴവും ഇന്ന് ഈ സിനിമയ്ക്കുള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

ഫ്ലിങ്ങ് കൾച്ചറും സെക്ശ്വാലിറ്റി എക്സ്പ്ലോർ ചെയ്യുന്നതുമൊക്ക എത്രപേർക്ക് റിലേറ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്നതിനപ്പുറം എല്ലാത്തരം മനുഷ്യരെയും അവരുടെ താല്പര്യങ്ങളെയും മോശപ്പെടുത്താതെ വരച്ചു കാട്ടാൻ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ് മലയാളത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള മികച്ച സിനിമകളിൽ ഒന്നാക്കുന്നത്.

Trivandrum Lodge streaming: where to watch online?കായലിന്റെ തീരത്തുള്ള ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ്. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു ലോഡ്ജും അവിടെ താമസിക്കുന്ന കുറച്ചു മനുഷ്യരും. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കായലിന്റെ തീരം നോക്കി പിയാനോ വായിക്കുന്ന പിയാനോ ടീച്ചറായ റെൾട്ടൻ അങ്കിൾന്റെ പിയാനോയുടെ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണ് അവിടെയുള്ള ഓരോത്തരെയും നമ്മൾ കണ്ട് തുടങ്ങുന്നത്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആ സിനിമ പലരുടെയും കഥകളിലേക്ക് നടന്ന് തുടങ്ങുന്നു. പ്രണയത്തിലൂടെയും സെക്സിലൂടെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലൂടെയും ഏകാന്തതയിലൂടെയുമൊക്കെത്തന്നെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ കഥകളാണ് ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ് എന്ന സിനിമ അതിലുടനീളം പറയുന്നത്. എല്ലാവരുടെയും കഥകൾ നല്ലൊന്നാന്തരം കഥകളാകുന്നു. അനൂപ് മേനോന്റെ മനുഷ്യരും.

Trivandrum Lodge--Bhavana, Anoop menon | SaveDeleteഒരു വേശിയുടെ മകനായത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്ന രവിശങ്കർ അയാളുടെ അമ്മയെ അവരായി തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നത്കൊണ്ട് കൂടി ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജിൽ എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് ഒട്ടുമിക്ക ഹൌസ് ഓണർമാരെയും പോലെ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല. ബുദ്ധി വിറ്റ് ജീവിക്കാമെങ്കിൽ മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ വിറ്റ് ജീവിക്കാമെങ്കിൽ ശരീരം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്നതിൽ എന്താണ് കുഴപ്പമെന്ന് രവിശങ്കർ അയാളുടെ അച്ഛനോട് ചോദിക്കുന്നു. അമ്മ കാസിനോവയുടെ ഒരു ഫീമെയിൽ വേർഷൻ ആയിരുന്നുവെന്നും, മനസ്സിൽ നിറയെ സ്നേഹമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നുവെന്നും, അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള ഫിസിക്കൽ കെമിസ്ട്രി ഒക്കെ തട്ടുമ്പുറത്തായിരുന്നത്കൊണ്ടും കൂടെയായിരുന്നു അങ്ങനെ ഒക്കെ ആയതെന്ന് അയാൾ അച്ഛനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ധ്വനി എന്ന തികച്ചും കോംപ്ലിക്കേറ്റടായ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ കാണിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ കാപ്പി കൊണ്ട് ടേബിളിൽ വയ്ക്കുന്ന വൈയ്റ്റർക്ക് ഒരു നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കൊടുത്തുകൊണ്ട് താങ്ക് യു പറയുന്നതാണ് ആദ്യത്തെ സീൻ. അത് വളരെ ബേസിക് ആയ ഒരു കാര്യമാണ്. അത്ര തന്നെ ബേസിക് ആയ പലതും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഒരു വിവാഹബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടി വന്ന ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തേക്കുറിച്ചുമുള്ള കാഴ്ച്ചപ്പാടുകൾ എല്ലാം തന്നെ മാറിയതായി സിനിമയിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു.
ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു റിലേഷൻഷിപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരുന്ന ഏതൊരാളുടെ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും കാണുന്ന ഒന്നാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. തന്റെ ശരീരമോ അതിന്റെ ഭംഗിയോ ഒട്ടും അംഗീകരിച്ചുതരാത്ത ഒരു പങ്കാളിയും അയാളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ ഭാര്യമാരും ധ്വനിയെ വല്ലാതെ ഇൻസെക്യർ ആക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ കൂട്ടുകാരി സെറീനയോട് പറയുന്നത് കേൾക്കാം.

Trivandrum Lodge (2012) | MUBIകേട്ടറിയുന്നതിനോട് ഏറെ കൗതുകം കൊണ്ടുനടക്കുമ്പോൾ ഇത്രയും അറ്റാച്ച്മെന്റ്റ് ഉള്ള ഒരു ഭാര്യയെയും ഭർത്താവിനെയും കണ്ടിട്ടേയില്ല എന്ന് രവിശങ്കരിനെയും മാളവികയേയുംപറ്റി തന്റെ കൂട്ടുകാരി സെറീന പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ ധ്വനി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് സ്നേഹത്തിലൊന്നും താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോഴും ഒരു ഹാർഡ്കോർ റൊമാന്റിക് ആയ രവിശങ്കറിനെപ്പറ്റിയുള്ള കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അയാൾ അവരെ മോഹിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നും അവർ തന്റെ കൂട്ടുകാരിയോട് പറയുന്നു.
രണ്ടു ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉരയുന്ന ഫ്രിക്ഷനപ്പുറമുള്ള പ്രണയം ഒരിക്കലെങ്കിലും അറിയണമെന്നും തന്റെ മകനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരിയും തമ്മിലുള്ളതരം അസാധ്യമായ ഇന്നസെൻസിലേക്കാണ് ഓരോ ഭാര്യയും ഭർത്താവും തിരിച്ചുപോകേണ്ടതെന്നും രവിശങ്കർ ധ്വനിയോട് പറയുന്നു. ഒടുവിൽ പ്രണയം തനിക്ക് ഒരു ഫാന്റസി അല്ല, മറിച്ചൊരു ബ്ലിസ്സ് ആണെന്ന് രവിശങ്കർ പറയുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം കൂടി അയാൾ ധ്വനിയോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്, നിന്നെയാരും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലേയെന്ന്. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാളുടെയും മാളവികയുടെയുമിടയിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നത് കേൾക്കുന്ന ധ്വനിയേ പിന്നീട് കാണാം. ആ സംസാരത്തിനോടുവിൽ ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെപോലെ ആയിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ് എന്ന സിനിമ അതിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു.

തനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതായ എല്ലാത്തിനെക്കുറിച്ചും ഒരു കണ്ടസെന്റ്റിംഗ് ടോണോടെ ധ്വനി പലരോടും പലയിടത്തും സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. സെറീനയും ഭർത്താവുമായുള്ള കെമിസ്ട്രി ഒരു അത്ഭുതമായിട്ടായാണ് ധ്വനിക്ക് തോന്നുന്നതെന്നും, അവരുടെ ഭർത്താവിനെ മുക്കുവൻ എന്നും സംബോധന ചെയ്ത് ഇടയ്ക്കിടെ അവരോടു തമാശ പറയുമ്പോൾ രവിശങ്കർ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അവനവന്റെ തീരുമാനത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന സെറീന അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്ര തൃപ്തയാണെന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് ഈ സിനിമയുടെ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. അവനവന്റെ ഉറച്ച കാഴ്ച്ചപ്പാടുകൾക്ക് എന്നുമൊരു ഭംഗിയുണ്ട്. അതേപോലെ അവനവന്റെ താല്പര്യങ്ങൾക്കും തീരുമാനങ്ങൾക്കും. എന്തിന്റെയെങ്കിലുമൊക്കെയോ ഭാഗമാകണമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം നമ്മളിൽ പലരും പലതിന്റെയും ഭാഗമാക്കാൻ പോകാറുള്ളതുകൊണ്ടുതന്നെ തനിക്ക് വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതും എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന രവിശങ്കറിനെപോലെയും സെറീനയെപോലെയും ഉള്ളവർ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന ഒരു ക്ലാരിറ്റിയും സ്വാതന്ത്ര്യവുവും ഈ സിനിമയിലുടനീളം കാണാൻ കഴിയും.
നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത പ്രണയവും വിരഹവുമെല്ലാം എപ്പോഴും നമ്മൾ മുദ്രകുത്തുന്നത് പോലെ മണ്ടത്തരമല്ലെന്നും, അതിലെല്ലാം നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒരു ഭംഗി ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ടെന്നും എത്ര സുന്ദരമായാണ് ആ സീനുകൾ പറയുന്നത്.

രവിശങ്കർ എന്ന മനുഷ്യൻ അയാളുടെ പ്രണയത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒരാളല്ല. ഡ്രൈവറായ അബ്ദുവിന്റെ പോൺ ബുക്ക്‌ തന്റെ മകന്റെ സ്കൂൾ ബാഗിൽ അറിയാതെ പെട്ടുപോയതിന്റെ പേരിൽ അർജുന്റെ സ്കൂളിൽ നിന്ന് വിളിപ്പിച്ച പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു തിരിച്ചു കാറിൽ കയറാൻ വരുമ്പോൾ രവിശങ്കർ അബ്ദുവിനോട് ഇത്രയേ ചോദിക്കുന്നുള്ളു – “ഇതൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യണ്ടേ അബ്ദു, കുട്ടികളല്ലേ” എന്ന്. ഒരു മനുഷ്യൻ അവന്റെ ആരുമല്ലാത്ത ഒരാളോട് കാണിക്കുന്ന മരിയാദ അയാളെ എത്ര നല്ലവനാക്കുന്നു. സ്വകാര്യജീവിതത്തിൽ നല്ലവനായി ഇരിക്കുന്നതിനുമപ്പുറം രവിശങ്കറിന്റെ ഈ ഒരു ക്വാളിറ്റിയെപറ്റിയാണ് ഏറെ പറയേണ്ടത്.

പിരിഞ്ഞു പോയ ഭർത്താവ് തിരികെ വന്നു ചീത്ത വിളിക്കുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ അയാൾ വിളിക്കുന്നതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കാമെന്നും എങ്കിലും അവർ അയാളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ചെല്ലുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ധ്വനി അയാളോട് ശാന്തമായി ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.
രവിശങ്കറിന്റെ മകൻ അർജുന് ആദ്യമൊരു ഹുങ്ക് ഒക്കെ തോന്നുമെങ്കിലും പട്ടി ചന്ദ്രനിൽവരെപോയി എന്ന കൃത്യമായ താരതമ്യം കാട്ടികൊടുത്തുകൊണ്ട് ഒന്നും തന്നെ ഇമ്പോസിബിൾ അല്ല എന്ന പോയിന്റ് അവൻ മുതിർന്നവരുടെ ഇടയിൽ പ്രൂവ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അമ്മയെക്കുറിച്ച് തന്റെ അച്ഛനും റെൾട്ടൻ അങ്കിളും സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോഴും തന്നെയും തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെയും കാണുമ്പോൾ രവിശങ്കറിനെയും മാളവികയേയുമാണ് ഓർമ്മ വരുന്നതെന്ന് റെൾട്ടൻ അങ്കിൾ പറയുന്നത് കേട്ടതിന് ശേഷം ഓട്ടോയിൽ തിരികെ പോകുമ്പോൾ അവൻ രവിശങ്കരിനോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട് വലിയ ഓഫേഴ്‌സ് വന്നിട്ടും ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ് വിൽക്കാത്തത് അവന്റെ അമ്മയെ ആദ്യമായി അവിടെ വച്ച് കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ എന്ന്. അർജുൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന് പ്രണയത്തിലായതിനും ഇതെല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞും വരുന്ന ചെറിയൊരു ഷിഫ്റ്റ്‌ പിന്നീടങ്ങോട്ട് നന്നായി കാണാൻ സാധിക്കും.

വളരെ കുറച്ചു കുട്ടികാമുകന്മാരെ മാത്രമേ നമ്മൾ ജീവിതത്തിലും സിനിമകളിലും അപ്പ്രൂവ് ചെയ്യൂ എന്നതൊരു സത്യം തന്നെയാണ്. അവരിൽ ചിലരുടെ സൗമ്യമായ നോട്ടം കാണുമ്പോൾ തന്നെ സന്തോഷം തരുന്നത് എന്താണെന്നുവെച്ചാൽ അവർ നമ്മൾ ചുറ്റും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതരം സെൻസിറ്റീവ് ആയ പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാളായി വളരുമെന്ന തോന്നൽ നൽകുന്നതുകൊണ്ടുംകൂടിയാണ്.
ഒരുപാട് ചിന്തകളൊന്നുമില്ലാതെ ഒട്ടും ഇൻസ്‌ക്യൂരിറ്റി ഇല്ലാത്ത ഒരു മുക്കുവനായിട്ടാണ് സെറീനയുടെ ഭർത്താവിനെ കാട്ടിത്തന്നിരിക്കുന്നത്. ബോഡി ഇമേജ് ഇഷ്യൂസ് വല്ലാതെ അലട്ടുന്ന ധ്വനിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, നേരെ മറിച്ച് നേരത്തും കാലത്തും ഭക്ഷണം കഴുക്കാത്തതാണ് ഇന്ന് ഒട്ട് മിക്ക ആരോഗ്യപ്രേശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം എന്ന വലിയ ഒരു പോയിന്റ് അയാൾ ചുണ്ടിക്കാട്ടുന്നുണ്ട്. മണ്ടൻ മാപ്പിള എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുമ്പോഴും മണ്ടനെന്ന് വിളിക്കുന്നവരേക്കാൾ വിവരം അയാൾക്കുള്ളതായി ഈ സീനുകൾ കാട്ടിത്തരുന്നുണ്ട്.

തന്റെ ഷൂ ആരോ അടിച്ചുമാറ്റി എന്ന് വന്നു സതീശൻ കംപ്ലയിന്റ് പറയുമ്പോൾ അത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന അബ്ദുവിനെയാണ് തീന്മേശയുടെ മുൻപിൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. ആ ഷൂ എടുത്ത് കളഞ്ഞത് അബ്ദുവായതുകൊണ്ടുതന്നെ അയാൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്തപോലെ ഇരിക്കുന്നു. മസ്സാജ് സെന്ററിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു വിട്ടപ്പോൾ ഉടമസ്ഥന്റെ കാറിൽ കീ വെച്ച് ഉരച്ചിട്ടു പോകുന്ന ഒരു അബ്ദുവിനെയും പിന്നീട്ട് കാണാം. സിനിമയിലുടനീളം അബ്ദുവിനെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും കാണുന്നതെങ്കിലും മൃദുൽ ജോണിന്റെ കാലു തല്ലിയൊടിക്കാം എന്ന് അബ്ദു അർജുനോട് പറയുമ്പോൾ അത് വേണ്ട എന്നും അവർ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായത്കൊണ്ട് അവർക്ക് നല്ല വിഷമമാകുമെന്നും, മാത്രമല്ല വേറൊരാളെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ നമ്മുടെ വിഷമം മാറുമോ എന്നും അർജുൻ ചോദിക്കുബോൾ അബ്ദു എന്തോ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. അത് കേട്ടു സതീശന്റെ ഷൂ കൊണ്ട് തിരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഒരു അതിമനോഹരമായ സീൻ ആണ് പിന്നീട് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. ഈ സിനിമയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സീനുകളിൽ ഒന്നാണത്.
“There are no free lunches here” എന്ന ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ വലിയൊരു ഫിലോസഫി ചൂണ്ടികാട്ടി ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ് പെഗ്ഗി ആന്റി. ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജിൽ അവരുടെ ഭർത്താവ് താമസിക്കുന്നതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ അവർ താമസിക്കുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു.

സിനിമ ഒരു മുക്കാൽ ഭാഗം എത്തുമ്പോഴാണ് സിറ്റിയുലെ ഏറ്റവും നല്ല മസാല ദോശ ഉണ്ടാക്കുന്ന രവിശങ്കരിന്റെ അച്ഛനെ കാണിക്കുന്നത്. ഭാര്യ ഒരു വേശിയാണെന്ന അഭിപ്രായത്താൽ വീട് വിട്ട് പോയിയതിനു ശേഷം പോറ്റിഹോട്ടൽ നടത്തി ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ അമ്മയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞുള്ള തർക്കത്തിനോടുവിൽ രാവിശങ്കറിനെ കടയിൽ നിന്നിറക്കി വിടുമ്പോൾ രവിശങ്കർ പറയുന്നതെന്തോ കേട്ട് അയാൾ മാത്രം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നത് കാണാം നമുക്ക്.
സ്വന്തം ഭാര്യയെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ച്ചപ്പാടുകൾ ഒക്കെ മാറിയതിന് ശേഷം അത് കണ്ടും പറഞ്ഞും ചിരിക്കുകയും ഒരുമിച്ചു പാട്ടുപാടുകയും ചെയ്യുന്ന അച്ഛനെയും രവിശങ്കരിനെയും അവസാന സീനിൽ കാണാൻ സാധിക്കും. കന്യകയെ കുറിച്ചുള്ള അബ്ദുവിന്റെ അഭിപ്രായം മാറിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന അബ്ദുവിന്റെ ഒരു ചിരിയും അതിനു തൊട്ടുമുൻപത്തേ സീനിൽ കാണാം.
വേറെയെന്തിനെക്കാളും ഈ സിനിമയ്ക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത് അതിന്റെ എഴുത്തും പശ്ചാത്തലസംഗീതവും പാട്ടുകളും എഡിറ്റിങ്ങുമാണെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു. ഇന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള മലയാള സിനിമകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച സിനിമകളിൽ ഒന്നാണ് ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജ്.

മനസ്സിൽ നന്മയുള്ള ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ കഥ പറഞ്ഞ ട്രിവാൻഡ്രം ലോഡ്ജിനെപ്പറ്റി എഴുതി നിർത്തുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം കൂടി പറയണമെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു നല്ല കലാസൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളവരെ അവർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അംഗീകരിക്കുക. 🙂

അനൂപ് മേനോനും നിങ്ങളുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കും, വി. കെ. പ്രകാശിനും ബിജിബാൽനും മഹേഷ്‌ നാരായണനും ഇതിനായി നിങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിയ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും നന്ദി.