സംവിധായകൻ സിദ്ദിഖിന്റെ ഓർമകളിൽ അദ്ദേഹവും ലാലും ചേർന്ന ആദ്യ സംവിധാന സംരംഭമായ “റാംജി റാവു സ്പീക്കിങ്ങിനെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ കുറിപ്പ് പങ്കുവക്കുന്നു.

“റാംജി റാവു സ്പീക്കിങ്ങി”ലെ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ..

Aravind Indigenous

വിനോദോപാധി ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു സിനിമയിൽ നിന്നും രാഷ്ട്രീയമില്ലാതാകുന്നില്ല. റാംജി റാവു സ്‌പീക്കിങ് എന്ന സിനിമയിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചർച്ച സംഭവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന ചോദ്യം വളരെ സ്വാഭാവികമായും എല്ലാവരിലും ഉരുത്തിരിയാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അത് സമൂഹത്തിലെ ജാതിയെക്കുറിച്ചുള്ള അടയാളപ്പെടുത്തളിലൂടെയാണ്. ജാതിയുടെ അടയാളപ്പെടുത്തൽ എന്നതിനേക്കാൾ ജാതി അധീശത്വത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി എന്നതാവും അതിന്റെ സവിശേഷത. പി കെ റോസി എന്ന മലയാള സിനിമയിലെ ആദ്യത്തെ നായികയെ കൂട്ടം ചേർന്ന് തല്ലിയൊടിച്ച ജാതി വെറിയൻ സിനിമ പാരമ്പര്യത്തെ പൂർണമായും തിരസ്കരിക്കുന്നതല്ലെങ്കിലും അതിൽ നിന്നൊരല്പം മാറി സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന സവിശേഷത ഈ സിനിമക്കുണ്ട്. 1980 കൾക്ക് ശേഷം ഉയർന്നുവന്ന കരയോഗം കേന്ദ്രീകൃത സിനിമകൾക്കെതിരെ ഒരു പ്രതിരോധം എന്ന രീതിയിലാണ് കൊച്ചി കേന്ദ്രീകൃത മലയാള സിനിമ ഉയർന്ന വന്നത് എന്നതിന്റെ ആദ്യത്തെപ്രത്യക്ഷ ലക്ഷണം കൂടി ആയിരിക്കാം ഇത്. ഇപ്പോഴും കരയോഗം മലയാളം സിനിമക്കെതിരെ സംസാരിക്കുന്നത് കൊച്ചി കേന്ദ്രീകൃത സിനിമകൾ ആണെന്നതിന്റെ അക്കാലത്തെ ഉദാഹരണമായിരുന്നു റാംജി റാവു സ്പീക്കിങ്.

കഥാപരിസരം

ഹിന്ദുസ്ഥാൻ കെമിക്കൽക്സിൽ ബാലകൃഷ്‌ണന്‌ അവകാശപ്പെട്ട ജോലി ഒരു ശിവശങ്കരപണിക്കരുടെ മകൾ അവകാശപ്പെടുന്നതാണ് സിനിമയുടെ തുടക്കം. ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട വസ്തുത അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വസ്തുത ആരുടെ ജാതി സ്വത്വമാണ് ഇവിടെ പുറത്താകുന്നത് എന്നാണ്. തീർച്ചയായും ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകളുടെ ജാതി സ്വത്വം മാത്രമേ അവിടെ പുറത്താകുന്നുള്ളു. നായകനായ ബാലകൃഷ്‌ണന്റെ ജാതി സ്വത്വം ഏതെങ്കിലും സീനിൽ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നമ്മൾ ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. ഞാൻ ഉറപ്പായും വ്യക്തമാക്കുന്നു അയാൾ ഒന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു ഈഴവനോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദളിതനോ ആണ്.എന്തായാലും അയാൾ ഒരു സവര്ണനല്ലെന്നും അയാളേക്കാൾ അധികാരം ഹിന്ദുത്വം തനിക്ക് ദൈവികമായി ഈ സമൂഹത്തിൽ അനുവദിച്ചു തരുന്നുണ്ടെന്നും ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകൾക്ക് ഉറച്ച ബോധ്യം ഉണ്ട്. അതിന്റെ പ്രകടനം ആ സിനിമയുടെ തുടക്കത്തിൽ മുഴുവനും നിഴലിച്ച് നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ബാലകൃഷ്‌ണന് ഏൽക്കുന്ന വിവേചനമാണ് സിനിമയുടെ ആദ്യത്തെ സീനിൽ തന്നെ കാണാനാകുക. വ്യക്തമാക്കാൻ അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരു ജാതി സ്വത്വമുള്ള വ്യക്തികൾക്കും അതില്ലാത്തവർക്കും സ്വകാര്യ-പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പരിഗണനയുടെ വ്യത്യാസങ്ങളാണ് റാംജി റാവു സ്പീക്കിങ് എന്ന സിനിമയിലെ ആദ്യ രംഗങ്ങൾ ദൃശ്യവത്കരിക്കുന്നത്. ഓരോ ഉദ്യോഗസ്ഥരോടും സവർണ ജാതീ അസ്തിത്വമില്ലാത്ത നായകൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന പുച്ഛം നമുക്ക് സുപരിചിതമാണ്. രണ്ടു മൂന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥർ തട്ടിക്കളിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ “അതെ എനിക്കറിയാമ്പാലിഞ്ഞാട്ടു ചോദിക്കുകയാണ് നിങ്ങൾ എന്താ ആളെ കളിയാകുകയാണോ?” എന്ന് ബാലകൃഷ്‌ണന് ക്ലാർക്കിനോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. തുടർന്ന് നിരാശനായി അയാൾ ആ ഓഫിസിൽ ഒച്ചവെക്കുകയാണ്.

ആറുകൊല്ലമായി തനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ട തൊഴിലിനായി ആവശ്യമുന്നയിച്ച് അയാൾ കമ്പനിയുടെ പടി കയറി ഇറങ്ങുന്നു എന്ന് സിനിമ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇതുവരെ തന്നെയോ തന്റെ വീട്ടുകാരെയോ ഒരുവാക്കുപോലും തന്റെ നിയമനത്തെക്കുറിച്ചു ഈ സ്ഥാപനം അറിയിച്ചിട്ടില്ലെന്നും മര്യാദയുള്ള ഒരു വാക്കുപോലും അറിയിച്ചിയിട്ടില്ലെന്നും ബാലകൃഷ്‌ണൻ ഒച്ചയുർത്തി പറയുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സ്കോളര്ഷിപ്പിന്റെയോ വീട് പണിയാനുള്ള സർക്കാർ ധനസഹയത്തിന്റെയോ അല്ലെങ്കിൽ പി.എസ്.സി നിയമനത്തിന്റെയോ ഒന്നും ഔദ്യോഗിക അറിയിപ്പുകൾ ലഭ്യമാകാത്ത തരത്തിലുള്ള ഭരണകൂട വിവേചനത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ നമുക്കുണ്ടെന്ന് ഓരോ പിന്നോക്ക സാമുദായിക സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്നവർക്കും അറിയാമായിരിക്കും. അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓർമിപ്പിക്കട്ടെ തീർച്ചയായും ബാലകൃഷ്‌ണൻ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളോട് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമാണ്. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ കഥാകൃത്ത് സിദ്ദിക്കിന്റെയും ലാലിന്റെയും ദലിത് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഓർമ്മകളിലുള്ള അനുഭവങ്ങളായിരിക്കാം ഇതെന്ന് ഞാൻ ഊഹിക്കട്ടെ.

ബാലകൃഷ്‌ണൻ ഒരു ദുർബലനായ ദളിതനല്ലെന്നും തന്നെ വിവേചനം ചെയ്തു മറ്റുള്ളവർക്ക് നിയമനം കൊടുത്ത എല്ലാവരെയും കോടതി കയറ്റും എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആണ് ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആദ്യമായി സീനിലേക്ക് വരുന്നത് എന്നും നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ശങ്കരാടി വന്നിട്ടാണ് തുടർന്ന് സംസാരം നടക്കുന്നത്.

തുടർന്ന് ശങ്കരാടി വ്യക്തമാക്കുന്നത് ബാലകൃഷ്‌ണനെന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പം മരിച്ച ഒരു ശിവശങ്കൽപ്പണിക്കരുടെ മകൾക്കാണ് ആദ്യത്തെ പരിഗണന എന്നാണ്. അത് എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആണെന്നൊന്നും ശങ്കരാടിയുടെ കഥാപാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല, മറിച്ചു തന്റെ പിതാവായ പീതാംബരനാണ് ആദ്യം മരണപ്പെട്ടതെന്നും അതുകൊണ്ട് ശിവശങ്കരപണിക്കരുടെ മകളേക്കാൾ തനിക്കാണ് ജോലിക്ക് അവകാശമെന്ന് ബാലകൃഷ്‌ണൻ അറിയിക്കുമ്പോഴും ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ശങ്കരാടിക്ക് വലിയ കുലുക്കമില്ല. പകരം മരണത്തിലുമുണ്ടോടോ സീനിയോറിറ്റി എന്നാണ് അയാൾ ചോദിക്കുന്നത്. പക്ഷെ ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകൾക്ക് കിട്ടുന്ന സീനിയോറിറ്റിയുടെ അളവ്കോൽ എന്താണെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവസരം തിരക്കഥാകൃത്ത് പ്രേക്ഷകർക്ക് നൽകുകയാണ്. സത്യത്തിൽ അത് പണിക്കർ എന്ന ജാതിയുടെ പ്രിവിലേജ് ആണെന്ന് പറയാതെ പറയുകയാണ് കഥാകൃത്തുക്കളായ സിദ്ദിക്കും ലാലും. തുടർന്ന് ബാലകൃഷ്‌ണന് നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടാലും ശങ്കരാടിയുടെ കഥാപാത്രം കുലുങ്ങുന്നില്ല. തന്റെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഇക്കാര്യം അറിയിക്കാം എന്നാണ് അയാളുടെ കഥാപാത്രം ഗോപാലകൃഷ്ണ്ണനോട് പറയുന്നത്. തനിക്ക് നീതി ലഭിക്കും എന്ന സന്തോഷത്തിൽ തിരികെ പോകുന്ന ബാലകൃഷ്‌ണനെ വിവേചനം ചെയ്യാനാണ് ശങ്കരാടിയുടെ കഥാപാത്രം ശ്രമിക്കുന്നത്.

ബാലകൃഷ്ണൻ പല തവണ വിവേചനം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്ന് അയാൾക്ക് തികഞ്ഞ ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും അയാൾ പണിക്കരുടെ മകൾക്ക് വേണ്ടി ഇടപെടുകയാണ്.. പിന്നീട് വരുന്ന സീനുകളിൽ നായികയായ ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകളോട് ബാലകൃഷ്‌ണന്‌ അവകാശപ്പെട്ട ജോലി കാലങ്ങളായി പല ആളുകളും തട്ടിയെടുത്തു എന്ന് അയാൾ പറയുന്നുണ്ട്. അവസാനം ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകൾ റാണിക്ക് തന്നെയാണ് ആ ജോലി ലഭിക്കുന്നത് എന്നതാണ് അതിപ്രധാനമായ കാര്യം. പലപ്പോഴും ഓഫീസിലുള്ള മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ റാണി എന്ന പണിക്കരുടെ മകൾക്ക് നൽകുന്ന പരിഗണ ഇവിടെ എടുത്ത് സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. റാണിക്ക് ജോലി കിട്ടിയതിന്റെ മധുരം വിതരണം ചെയ്യാൻ പോകുന്ന പിയൂണും, ബാലകൃഷ്ണനോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറുന്ന പ്യൂണും മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചു പോകേണ്ടതുണ്ട്. ഇതെല്ലം ബാലകൃഷ്ണനും റാണിക്കും കിട്ടുന്ന പരിഗണകളിലെ വ്യാത്യാസങ്ങളാണ് അത്. അന്നത് പക്ഷെ ജാതി വിവേചനമാണെന്ന് നമുക്കാർക്കും തോന്നിയിട്ടില്ല. ബാലകൃഷ്‌ണന്റെ ജാതി എന്താണെന്നോ അയാളുടെ സാമൂഹിക പരിസരം എന്താണെന്നോ ആ സിനിമയിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. എനിക്കുറപ്പാണ് നായികയായ ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകളുടെ ജാതി വ്യക്തമാക്കുമ്പോൾ വിവേചനനിത്തിരിരയാകുന്ന ആളുടെ ജാതി വ്യക്തമാക്കാതിരിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ടാണ്. അത് ജാതി അധീശത്വവും വിവേചനവും കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർ ആരാണെന്നുള്ള തികഞ്ഞ ബോധ്യം കഥാകൃത്തിനു ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്. അത് സവർണ്ണർ മാത്രമാണ്. ജാതി കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് ഹിന്ദുത്വത്തിന്റെ അക്രമണമേൽക്കുന്ന ദളിതുകളോ ആദിവാസികളോ മുസ്ലിങ്ങളോ മറ്റു പിന്നോക്ക സമുദായങ്ങളിലുള്ളവരോ അല്ല. മറിച്ച് സവർണരാണെന്നാണ് സിനിമയുടെ കഥാ പരിസരം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

അഭിമാനമായി ജാതി സ്വത്വം കൊണ്ട് നടക്കുന്നവരെയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അധിക പരിഗണ കിട്ടുന്നതിനെയുമാണ് സിനിമ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. പ്രവേശന രംഗത്തിൽ തന്നെ നായികയായ ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകൾക്കുള്ള അധികാരം നമുക്ക് സുപരിചിതമാണ്. ദരിദ്രയായിട്ടു കൂടി ആ കഥാപാത്രത്തിനുള്ള അധികാരമാണ് ജാതി നൽകുന്ന സവിശേഷ അധികാരം. ആദ്യം ജോലി ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ റാണി ബാലകൃഷ്ണനോട് താമസ സ്ഥലത്ത് വന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. റാണി വിചാരിച്ചാൽ ഹിന്ദുസ്ഥാൻ കെമിക്കൽസിൽ പലതും നടക്കുമെന്ന് റാണി പറയുന്നത് മറ്റൊരു അധികാരവും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് എന്ന് നമ്മൾ മറക്കരുത്. രണ്ടാമത്തെ തവണ അവർ ബാലകൃഷ്‌ണനോട് പണമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അപ്പോഴും അവരുടെ അധികാരത്തിന് കുറവൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് മനസിലാക്കണം.

പിന്നോക്കക്കാരനായ ഒരു പുരുഷനേക്കാൾ അധികാരവും സ്വീകാര്യതയും സവര്ണത ഒരു സ്ത്രീക്ക് നൽകും എന്നാണ് സിനിമ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഒരു ഉദാഹരണത്തിന് വേണമെങ്കിൽ സരിത നായരെയും സ്വപ്ന നായരെയും രശ്മി നായരെയും സീരിയൽ കില്ലർ ജോളിയെ പോലെയുള്ള സവർണ സ്ത്രീകളെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാവുന്നതാണ്. എത്ര സംശയകരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായാൽ പോലും സവർണ്ണ സ്ത്രീകൾക്ക് കിട്ടുന്ന സ്വീകാര്യത വ്യത്യസ്തമാണ്.

പി വിജയന്റെയും ഉമ്മൻചാണ്ടിയുടെയും എല്ലാം ചെവിയിൽ രഹസ്യങ്ങൾ മന്ത്രിക്കാൻ തക്ക രീതിയിൽ സ്വപ്ന നായർക്കും സരിത നായർക്കും സ്വീകാര്യതയുണ്ടാകും , എന്നാൽ ആദിവാസി വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരു മാസത്തോളമായി വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശങ്ങൾക്കായി സമരം ചെയ്യുകയാണെന്നും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നടപ്പാക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെടാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിലെ ഒരു ദളിത് ആദിവാസി നേതാവിനും സാധിക്കില്ല. അതാണ് സാമൂഹിക അധികാരത്തിലെയും സ്വീകാര്യതയിലെയും വ്യത്യാസം. സർക്കാരിന്റെ നയപരമായ കാര്യമായ ലൈഫ് മിഷനിൽ വരെ ഇടപെടൽ നടത്താനും കൈക്കൂലി പറ്റാനും അത് വിളിച്ചുപറയാനും ഒരു സവർണ സ്ത്രീക്ക് കഴിയും എന്നാൽ തങ്ങളുടെ സമുദായത്തിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അവകാശ സമരത്തിൽ ഇടപെടാനായി സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെടാൻ ഈ സംഘടനയിലെ ദളിത് നേതാക്കന്മാർക്ക് കഴയില്ല. അയ്യന്കാളിയെ അപമാനിച്ചതിനെതിരെ പ്രസ്താവനയിറക്കാൻ പോലും അവർക്ക് കഴിയില്ല. ഈ അധികാരം തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ ആദ്യരംഗങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നത്.

പ്രവേശന രംഗത്തിൽ തന്നെ നായികയായ ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകൾക്കുള്ള അധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു രംഗം വ്യക്തമാക്കാം.അത് കഥാകൃത്തും സംഘവും സവർണ്ണതയുടെ പ്രകടനത്തെ അപമാനിക്കുന്ന ഒരു രംഗം കൂടിയാണ്. ആദ്യ രംഗത്ത് ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകളോട് മുകേഷിന്റെ കഥാപാത്രമായ രാമകൃഷ്ണൻ പേര് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം അധികാരം കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പേര് പറയായാതിരിക്കുമ്പോൾ മുകേഷിന്റെ കഥാപാത്രം അവരോട് പറയുന്നത് “ക്ഷമിക്കണം മോശപ്പെട്ട പേരാണല്ലേ? പുറത്ത് പറയാൻ പറ്റാത്ത പേരാണെങ്കിൽ പറയണ്ട” എന്ന് പരിഹാസ രൂപേണ പറയുന്നു. പക്ഷെ സത്യത്തിൽ മുകേഷിന് നായിക ശിവശങ്കരപ്പണിക്കരുടെ മകളാണെന്ന് ഉറപ്പുണ്ട് എന്ന വസ്തുത ഓർക്കുമ്പോൾ ഉറപ്പായും അവർ ആ ജാതിവാൽ പേരിനോടോപ്പം ചേർക്കും എന്ന് അയാളുടെ കഥാപാത്രം ഊഹിക്കുന്നതായി സത്യത്തിൽ തിരക്കഥകൃത്തുക്കൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ആ സ്ത്രീയുടെ ജാതിവാലിനെ മുൻപേ അപഹസിക്കുന്നത്. ഉറപ്പായും അവളത് പറയും എന്ന് നമുക്കറിയാം. ഇത്തരത്തിൽ റാംജി റാവു സ്പീകിംഗ് എന്ന സിനിമയുടെ ആരംഭ രംഗങ്ങൾ തികഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ കൃത്യതയോടെയും നിലപാടുകളോടെയും ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണെന്നത് തിരിച്ചറിയുന്നത് പുതിയൊരു കാലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്.

Leave a Reply
You May Also Like

ഏറ്റവും പ്രണയം ഉണ്ടാക്കുന്ന ‘താമര’ പൊസിഷൻ, ചെയ്യേണ്ടത് ഇങ്ങനെ

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ലൈംഗികത ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ‘താമര’ വളരെ അടുപ്പമുള്ള ഒരു ലൈംഗിക സ്ഥാനമാണ്,…

ലിയോയുടെ രണ്ടാമത്തെ ​ഗാനത്തിന്‍റെ ഗ്ലിംപ്സ്

ഓരോ അപ്ഡേറ്റിലും പ്രേക്ഷകരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ പതിന്മടങ്ങാക്കി ദളപതി വിജയുടെ ലിയോ അപ്ഡേറ്റുകൾ മുന്നേറുകയാണ്. ലോകേഷ് കനകരാജ്…

പച്ച സാരിയിൽ അതിമനോഹരിയായി അഹാന കൃഷ്ണ. ചിത്രങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയ.

മലയാളികളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട താര കുടുംബത്തിലെ പുത്രിയാണ് അഹാന കൃഷ്ണ. നടൻ കൃഷ്ണകുമാറിനെ മൂത്ത മകളാണ് താരം. ഞാൻ സ്റ്റീവ് ലോപ്പസ് എന്ന സിനിമയിലൂടെയാണ് താരം മലയാള സിനിമ ആസ്വാദകരുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇടം നേടുന്നത്.

നടി ഷക്കീലയെ വളർത്തുമകൾ മർദ്ദിച്ചതായി പരാതി

വളർത്തു മകൾ ശീതളും കുടുംബവും ചേർന്ന് തന്നെ മർദ്ദിച്ചെന്ന പരാതിയുമായി നടി ഷക്കീല.വളര്‍ത്തുമകള്‍ ശീതളിനെതിരെയാണ് പോലീസില്‍…