ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ രക്ഷപ്പെടൽ, കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്

110

പ്രസാദ്, ത്രിശ്ശിവപേരൂർ

The longest escape ever recorded during World War. 

പേര് സൂചിപ്പിച്ച പോലെ റേക്കോർഡിനർഹമായ ലോകമഹായുദ്ധസമയത്തെ ഒരു രക്ഷപ്പെടൽ, അതിനെടുത്ത സമയം ആറ് മാസത്തിലധികം . കരയിലൂടേയും, സമുദ്രത്തിലൂടെയും, കടലിലൂടേയും ആകെ സഞ്ചരിച്ച ദൂരം 11000 കിലോമീറ്ററിലധികം. ഐതിഹാസിക ജർമ്മൻ ഇംപീരിയൽ യുദ്ധകപ്പലായ എംഡൻ്റെ ഫസ്റ്റ് ലെഫ്റ്റനൻ്റും, എക്സികുട്ടീവ് ഓഫീസറുമായിരുന്ന Hellmuth von Mücke – യുടെ നേതൃത്വത്തിൽ !!.

ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ കോക്കോസ് ദ്വീപിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വയർലെസ് സ്റ്റേഷനും,international communication cable ളും നശിപ്പിക്കാനായി എംഡൻ്റെ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന വോൺ മുള്ളർ നിയോഗിച്ച ലാൻഡിംഗ് പാർട്ടിയുടെ തലവനായിരുന്നു Hellmuth von Mücke.

1914 November 9 രാവിലെ ആറ് മണിയോട് കൂടി മ്യൂക്കേയും 52 പേരടങ്ങുന്ന നാവിക സംഘവും രണ്ട് ബോട്ടുകളിലായി പുറംകടലിൽ നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലിൽ നിന്നും കോക്കോസ് ദ്വീപിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. യാതൊരു എതിർപ്പുകളുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ ജോലി അവർ വളരെ വേഗം തന്നെ നിർവ്വഹിച്ചു. കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ കേബിളുകൾ മുറിച്ചു മാറ്റി, വയർലെസ് സ്റ്റേഷൻ സ്ഥോടനത്തിലൂടെ തകർത്തു. വയർലെസ് സ്റ്റേഷൻ ജീവനക്കാരും മ്യൂക്കേയുടെ നാവികരും പരസ്പരം സൗഹാർദ്ദപരമായ നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്. പക്ഷേ ചെറിയൊരു പിഴവ് സംഭവിച്ചത് ക്യാപ്റ്റൻ വോൺ മുള്ളർക്കോ, ലഫ്റ്റനൻ്റ് ഹെൽമുത് വോൺ മ്യൂക്കിനോ മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. എംഡനെ കടലിൽ തന്നെ വെച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞ വയർലെസ് ഓപറേറ്റർ അപായ സന്ദേശം പുറപ്പെടുവിച്ചിരുന്നു. അപായ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ച ഓസ്ട്രലിയൻ യുദ്ധക്കപ്പലായ HMS SYDNEY എംഡനെ നേരിടാൻ കുതിച്ചു.സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചറിയാതെ വയർലെസ്സ് സ്റ്റേഷൻ ജീവനക്കാരുടെ സത്കാരത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ലാൻഡിംഗ് പാർട്ടിയിലെ നാവികർ എംഡനിൽ നിന്നുള്ള അപായ സൈറൺ കേട്ട് ഞെട്ടി. തിടുക്കത്തിൽ കപ്പലിലേക്ക് തിരിച്ച് പോകാൻ ജെട്ടിയിലേക്കോടിയെത്തിയ അവർ നങ്കൂരമുയർത്തി എച്ച് എം സ് സിഡ്നിക്ക് നേരെ നാവിക പോരാട്ടത്തിന് തയ്യാറായി പോകുന്ന തങ്ങളുടെ കപ്പലിനേയാണ് കണ്ടത്.

ഓസ്ട്രേലിയൻ യുദ്ധക്കപ്പലായ HMS SYDNEY യുമായുള്ള Single ship action നിൽ പരാജയപ്പെട്ട് തീയും പുകയും വമിച്ച് പലായനം ചെയ്യുന്ന തങ്ങളുടെ കപ്പലായ എംഡനെ ഒരു നടുക്കത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ വോൺ മ്യൂക്കേക്കും സഹ നാവികർക്കും സാധിച്ചുള്ളൂ.
സഖ്യശക്തികളായ ബ്രിട്ടൻ്റേയോ, ജപ്പാൻ്റേയോ അല്ലെങ്കിൽ ഓസ്ത്രേലിയയുടേയോ സൈന്യം താമസിയാതെ തങ്ങളെ തേടി വരുമെന്നും പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ എന്താണുണ്ടാവുകയെന്നും അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഏതുവിധേനയും കോക്കോസ് ദ്വീപിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അതിനായി അവർ തിരഞ്ഞെടുത്തത് തുറമുഖത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബ്രിട്ടീഷ് പായ് കപ്പലായ Ayesha യെ ആയിരുന്നു. കൊപ്ര വ്യാപാരത്തിനും കോക്കോസ് ദ്വീപിലേക്ക് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിനുമായുള്ള പായ്ക്കപ്പലായിരുന്നു തടികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ,95 ടൺ കേവു ഭാരമുള്ള ആയിഷ. കാലപ്പഴക്കം മൂലം ഉപേക്ഷിച്ച ഇതിൽ യാത്ര തിരിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാരനായ വയർലെസ്സ് സ്റ്റേഷൻ ഓഫീസർ പറഞ്ഞെങ്കിലും, മ്യൂക്കേയും കൂട്ടരും അയിഷയിൽ തന്നെ സഞ്ചരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ശത്രുവിൻ്റെ കൈയ്യിലകപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സമുദ്രത്തിലെ മരണമാണെന്ന് അവർ കരുതി. കപ്പലിൻ്റെ ചെറിയ അറ്റകുറ്റപണികൾ നടത്താൻ ഒരു ടീമിനേയും, ഭക്ഷണ വസ്തുക്കളും കുടിവെള്ളവും കപ്പലിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ മറ്റൊരു ടീമിനേയും മ്യൂക്കേ തയ്യാറാക്കി. ഭക്ഷണ വസ്തുക്കൾ കപ്പലിലേക്കെത്തിക്കാൻ വയർലെസ് സ്റ്റേഷൻ ജീവനക്കാരും ജർമ്മൻ നാവികരെ സഹായിച്ചു. സ്റ്റേഷൻ കിച്ചണിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന റേഷൻ സാധനങ്ങൾ പകുതിയോളം കപ്പലിലേക്ക് മാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു. കൂടാതെ പാചകത്തിനുള്ള അടുപ്പും, ഇന്ധനവും ,വിളക്കുകളും കൂടാതെ സ്റ്റേഷൻ ഫാമിൽ വളർത്തിയിരുന്ന കോഴികളേയും പന്നികളേയും കപ്പലിലേക്കെത്തിച്ചു.

മുപ്പത് മീറ്റർ നീളമുണ്ടായിരുന്ന Ayesha എന്ന മര കപ്പലിനെ സമുദ്ര യാത്രക്കൊരുക്കാൻ നാവികർക്ക് വളരെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു. പായ്മരവും പായകളും,seacocks വാൽവ് കളും,bilge pumps (കപ്പലിൻ്റെ ഹള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെള്ളം പമ്പ് ചെയ്ത് കളയാനുപയോഗിക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് പ്രവർത്തിപ്പിക്കാവുന്ന പമ്പ്) ഉം ഒരു തരത്തിൽ സജ്ജമാക്കി അവർ യാത്രക്കൊരുങ്ങി .വൈ കുന്തോറും അപകട സാധ്യത ഏറുന്നതിനാൽ അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആ ദ്വീപിൽ നിന്ന് സുമാത്രയിലെ ഡച്ച് തുറമുഖമായ Padang ലേക്ക് ആയിഷയെ നയിച്ചു. ഡച്ച്കാർ ഒന്നാം ലോകമഹാ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കാതെ നിഷ്പക്ഷത പാലിക്കുകയായിരുന്നു. അതിനാൽ ചെറിയ സഹായം അവിടെ നിന്ന് ലഭിക്കുമെന്ന് മ്യൂക്കേ മനസ്സിലാക്കി. ആദ്യമൊക്കെ കാറ്റിൻ്റെ ദിശ അനുകൂലമായിരുന്നെങ്കിലും രാത്രികളിൽ പ്രക്ഷുബ്ദമാകുന്ന സമുദ്രത്തിലൂടേയുള്ള യാത്ര വളരെ ക്ലേശമുള്ളതായിരുന്നു. അതിനോടൊപ്പം രാത്രികളിൽ പെയ്ത മഴയും യാത്ര ദുരിതപൂർണ്ണമാക്കി. സമുദ്രം പ്രക്ഷുബ്‌മായിരുന്ന, മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ കപ്പലിൻ്റെ പായ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനെടെ രണ്ട് നാവികർ വെള്ളത്തിലേക്ക് തെറിച്ച് വീണു. ജീവന് അപകടമൊന്നുമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും കടൽ ശാന്തമാകുന്നത് വരെ അവർക്ക് കയറിൽ പിടിച്ച് കിടക്കേണ്ടി വന്നു. അതിനോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു നാവികന് കഠിനമായ പനിയും(Typhus) പിടിപെട്ടു.

സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഡൊക്ടർ കൊടുത്ത മരുന്നുകളോട് അയാളുടെ ശരീരം പ്രതികരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കാലാവസ്ഥ ഒരു വില്ലനെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടു. വാട്ടർ ടാങ്കിലെ മലിനമായ ജലം കുടിച്ച് ആദ്യമൊക്കെ നാവികർ ഛർദ്ധിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് മഴയുടെ വരവോടെ അതിന് പരിഹാരമായി. ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ കാര്യത്തിലും കാര്യമായ കുറവുണ്ടായിരുന്നു. ധാന്യമാവ് കുഴച്ച് ചൂണ്ടയിട്ട് സുലഭമായി മത്സ്യങ്ങളെ ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ ഭക്ഷണകാര്യത്തിൽ ആശ്വാസമായി. അങ്ങനെ നവംബർ ഒമ്പതാം തിയതി ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ അവരുടെ യാത്ര 18 ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നവംബർ 27 ന് രാവിലെ കര പ്രദേശം കാണാറായി. 18 ദിവസം കൊണ്ട് അവർ 1300 കിലോമീറ്ററിലധികം സഞ്ചരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഏകദേശം ഉച്ചയോട് കൂടി ഡച്ച് തുറമുഖ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അനുമതിയോട് കൂടി അവർക്ക് Padang തുറമുഖത്ത് നങ്കൂരമിടാൻ കഴിഞ്ഞു. നിഷ്പക്ഷ രാജ്യത്തിൻ്റെ തുറമുഖമായിരുന്നെങ്കിലും 24 മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് മാത്രമാണ് അവർക്ക് അവിടെ ‘ അക്കാലത്തെ നിയമമനുസരിച്ച് താമസിക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.

ഭക്ഷണ വസ്തുക്കളും, അതിനോടൊപ്പം ആവശ്യത്തിന് മദ്യവും ,മരുന്നുകളും ഡച്ചുകാർ ജർമ്മൻ നാവികർക്ക് നൽകിയെങ്കിലും വളരെ കർശന നിയന്ത്രണങ്ങളാണ് ഡച്ച് കാർ അവർക്കേർപ്പെടുത്തിയത്. അവിടെ വെച്ച് തന്നെ അവർ തങ്ങളുടെ കപ്പലായ എംഡൻ്റെ ആദ്യത്തേതും, അവസാനത്തേതുമായ പരാജയ വാർത്തയറിഞ്ഞു. ക്യാപ്റ്റൻ മുള്ളറും മറ്റുള്ള സൈനികരും യുദ്ധ തടവുകാരായി പിടിക്കപ്പെട്ടതും അവരെ സങ്കടത്തിലാഴ്ത്തി.അസുഖബാധിതനായ നാവികൻ്റെ ചികിത്സിക്കായി വോൺ മ്യൂക്കേ ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് പോർട്ട് അതോറിറ്റിയോട് അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും കരക്കിറങ്ങാൻ ഡച്ച് കാർ അനുമതി നൽകിയില്ല. കൂടാതെ അവരെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഡച്ച് അധികൃതർ തങ്ങളുടെ നാവിക സേനയിലെ Lynx എന്ന destroyer നെ ചുമതലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തോടെ തങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ബന്ദികളാക്കപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ആയുധങ്ങളും കപ്പലും പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുമോ എന്ന ഒരു ഭയം അവരിലുണ്ടായി. എങ്കിലും ഒരു നല്ല വാർത്ത ഇതിനിടെ മ്യൂക്കേക്കും നാവികർക്കും ലഭിച്ചു. ജർമ്മൻ ഷിപ്പിങ് കമ്പനിയായ North German Lloyd ൻ്റെ ഒരു ചരക്കു കപ്പൽ രണ്ടാഴ്ച്ചക്കുള്ളിൽ ഇൻഡോനേഷ്യൻ കടലിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യും എന്നതായിരുന്നു വാർത്ത. ഇതല്ലാതെ വേറൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്ന ജർമ്മൻ നാവികർ നവംബർ 28 രാത്രിയിൽ Padang തുറമുഖത്ത് നിന്ന് രഹസ്യമായി തങ്ങളുടെ കപ്പലിൽ പുറംകടലിലേക്ക് യാത്രയായി.

ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് തുറമുഖമായ Padang ൽ നിന്ന് Ayesha യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട് 16 ദിവസങ്ങളായി ഇതുവരേയും ജർമ്മൻ നാവികർക്ക് തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിൻ്റെ ഒരു കപ്പലിനേയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മറിച്ച് ഒരു ശത്രു കപ്പലിൻ്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കഷ്ടിച്ചാണ് അവർ രക്ഷപ്പെട്ടത്. തൻ്റെ നാവികർക്ക് നിരാശ ബാധിച്ച് തുടങ്ങിയെന്ന് വോൺ മ്യൂക്കേക്ക് മനസ്സിലായി. ഇപ്രാവശ്യത്തെ സമുദ്ര യാത്ര അവരുടെ മുൻ യാത്രയെക്കാൾ പ്രയാസമുള്ളതായിരുന്നില്ല. നാവികരുടെ നിരാശക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡിസംബർ 14 ന് അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന വിവരം ശരിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു. North German Lloyd കമ്പനിയുടെ സ്റ്റീമറായിരുന്ന CHOISING അന്ന് സന്ധ്യയോട് കൂടി അവർക്ക് സമീപമെത്തി. CHOISING ലെ ക്യാപ്റ്റനുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച്ചക്ക് ശേഷം പിറ്റേ ദിവസം ആയിഷയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങളും , ആയുധങ്ങളും ജർമ്മൻ ചരക്ക് കപ്പലിലേക്ക് മാറ്റിത്തുടങ്ങി. ജർമ്മൻ നാവികർക്കെല്ലാവരിലും തന്നെ പുതിയൊരു ഉണർവുണ്ടായി. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തകരുമായിരുന്ന ഒരു പായ്മര ‘കപ്പലിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചരക്ക് കപ്പലിലേക്ക് ഉള്ള മാറ്റം. ഡിസംബർ – 16 ന് ആയിഷയെ സമുദ്രത്തിൽ മുക്കി താഴ്ത്താൻ (Scuttling) തീരുമാനിച്ചു..(തെളിവുകൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ) .മ്യൂക്കേയുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം നാവികർ ആയിഷയുടെ seacock വാൽവുകൾ തുറന്ന് ഹള്ളിലേക്ക് സമുദ്രജലം കയറ്റി. അങ്ങനെ 1700 മൈലുകൾ തങ്ങളോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്ത ആയിഷയെ ജർമ്മൻ നാവികർ ജലസമാധിയാക്കി. ചോയ്സിങ്ങിൻ്റെ ഡെക്കിൽ നിന്ന് മ്യൂക്കേയും സംഘവും ആയിഷക്ക് അവസാന സല്യൂട്ട് നൽകി. അതിനോടൊപ്പം ജർമ്മൻ ദേശീയ ഗാനം (“Heil dir im Siegerkranz” (German for “Hail to Thee in the Victor’s Crown”, literally: “Hail to You in a Victor’s Wreath”) പാടി ആദരവും നൽകി. കൃത്യം16:58 ന് ആയിഷ പൂർണ്ണമായും ജലത്തിലേക്ക് മുങ്ങി. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ വോൺ മ്യൂക്കെ ഡക്കിൽ നിന്ന് ബ്രിഡ്ജിലേക്ക് നടന്നു.

ചൈനയിലെ ജർമ്മൻ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള തുറമുഖമായ Tsingtao (Qingdao) ജപ്പാൻ്റെയും, ബ്രിട്ടൻ്റേയും ആക്രമണത്തിൽ കീഴടങ്ങിയ വിവരം ചോയ്സിങ്ങിലെ പഴയ പത്രത്താളുകളിലൂടെ മ്യൂക്കേയും സംഘവും അറിഞ്ഞു. German East Asia Squadron ൻ്റെ പ്രധാന ബേസായിരുന്നു ചൈനയിലെ Tsingtao . (ഈ സ്ക്വാഡ്രണിൽ ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു മുൻപ് SMS ENDEN).
ബ്രിട്ടിഷ് ആധിപത്യത്തിലുള്ള ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലൂടേയുള്ള യാത്ര അത്യന്തം ആപൽക്കരമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് യുദ്ധസമയത്ത് അതും ഒരു ശത്രുരാജ്യമായ ജർമ്മനിയുടെ കപ്പൽ. അതിനാൽ കപ്പലിൻ്റെ നിയന്ത്രണം ക്യാപ്റ്റനിൽ നിന്ന് മ്യൂക്കെ ഏറ്റെടുത്തു. ജർമ്മനിയുടെ സഖ്യ കക്ഷിയായിരുന്ന ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലുൾപ്പെട്ട യെമനിലെ Al hudaydah തുറമുഖമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ബ്രിട്ടൻ്റെ കപ്പലുകളുടെ കണ്ണിൽ പെടാതിരിക്കാൻ പരമ്പരാഗത കപ്പൽ ചാലുകളിൽ നിന്ന് വളരെ മാറിയാണ് CHOISING സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്. കൂടാതെ മൂക്കേയും സംഘവും ബ്രിട്ടിഷ് കപ്പലായ (British steamer) Shenir ൻ്റെ മാതൃകയിലേക്ക് CHOISING നെ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. പേര് മാറ്റിയും, കപ്പലിൻ്റെ പെയിൻ്റ് മാറ്റിയും ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് കപ്പലിൻ്റെ മാതൃകയിലെത്തിക്കുന്നതിൽ അവർ വിജയിച്ചു.

വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അവർ 1915 ജനുവരി 9 ന് ഓട്ടോമൻ തുർക്കികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള യെമനിലെ ഹുദൈദ തുറമുഖത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു. CHOISING നെ തുറമുഖത്ത് അടുപ്പിക്കാതെ രണ്ട് വലിയ ലാൻഡിംഗ് ക്രാഫ്റ്റുകളിലാണ് അവർ തീരത്തിറങ്ങിയത്. ഹുദൈദയിൽ അവർക്ക് നല്ല സ്വീകരണം ലഭിച്ചു. പനി ബാധിച്ചിരുന്ന നാവികന് ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാനും സാധിച്ചു. ഹുദൈദയിൽ വെച്ച് എല്ലാ നാവികർക്കും പുതിയ യൂണിഫോമും വസ്ത്രങ്ങളും ലഭ്യമായി. ടർക്കിഷ് അധികാരികളുടെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം ജർമ്മൻ നാവിക സംഘം Sana യും സന്ദർശിച്ച് ഫെബ്രുവരി പകുതിയോടെ ഹുദൈദയിൽ തിരിച്ചെത്തി.

മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രക്കായിട്ടുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്കായി അവർക്ക് വീണ്ടും ഒരു മാസം യെമനിൽ ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു. മാർച്ച് 14 ന് അവർ തളുടെ മൂന്നാം ഘട്ട യാത്രക്ക് തയ്യാറായി. തുർക്കികളുമായുള്ള കരാർ പ്രകാരം ആയുധധാരികളായ നാല് ഗാർഡ് കളും, ഒരു വിരമിച്ച ടർക്കിഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥനും അയാളുടെ ചെറുപ്പക്കാരിയായ ഭാര്യയും നാവിക സംഘത്തെ സഹായിക്കാനായി മ്യൂക്കേയുടെ സംഘത്തെ അനുഗമിച്ചിരുന്നു. ആവശ്യത്തിനുള്ള പണവും സാധനങ്ങളുമായി അവർ രണ്ട് വലിയ Sambuk (അറേബിയൻ മോഡൽ ജലയാനം)കളിലായി അവർ ചെങ്കടലിലൂടെ യാത്രയായി. ഇത്തവണത്തെ മ്യൂക്കേയുടെ ലക്ഷ്യം അറേബിയയിലെ മദീനയിലുള്ള Hijaz Railway ആയിരുന്നു. മൂന്ന് ദിവസത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം Al Qunfudhah ക്ക് സമീപം പവിഴപ്പുറ്റുകളിൽ തട്ടി ഒരു വള്ളം തകർന്ന് മുങ്ങി.

കരക്ക് സമീപമായിരുന്നതിനാൽ ആളപായവും സാധന സാമഗ്രികളുടെ നഷ്ടവും ഉണ്ടായില്ല. Al Qunfudhahയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വലിയ ജലയാനം സംഘടിപ്പിച്ച് സംഘം യാത്ര തുടർന്നു. ചെങ്കടലിൽ ബ്രിട്ടീഷ് നാവികസേന Neval Blockade തീർത്തറിഞ്ഞ മ്യൂക്കെ Al Lith യിൽ വച്ച് കടൽയാത്ര നിറുത്തി കര വഴി യാത്ര ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. Al Lith ൽ നിന്ന് ഒട്ടകങ്ങളേയും കഴുതകളേയും ഏർപ്പാടാക്കി അവർ മരുഭൂമിയിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ആദ്യം പനി (Typhus) പിടിച്ച് ചികിത്സയിലാരുന്ന നാവികൻ മരണപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെ അവിടെ അടക്കം ചെയ്ത് അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.ഹുദൈദയിൽ നിന്ന് യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട് പതിനാറാം ദിവസം അതായത് 1915 മാർച്ച് 30ന് നാവിക സംഘം ജിദ്ദയിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിൽ ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്ത്, വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഒരു സംഘം ആയുധധാരികളായ അറബ് ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. അപകടം മണത്ത മൂക്കെ തൻ്റെ നാവികരോട് ആയുധങ്ങൾ സജ്ജമാക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.

അവർ ഏകദേശം മുന്നൂറോളം ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബദൂയിനുകൾ എന്ന അറബ് വംശജർ ഒട്ടകപ്പുറത്തും കാൽനടയായും ജർമ്മൻ നാവിക സംഘത്തെ വലയം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. മ്യൂക്കേ തങ്ങൾക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഗാർഡിനെ ജിദ്ദയിലെ ഭരണാധികാരികളുടെ അടുത്തേക്ക് സഹായ അഭ്യർത്ഥനയുമായയച്ചു. ഭൂമി ശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകൾ ജർമ്മൻസിന് അനുകൂലമായിരുന്നു. ഈന്തപ്പനകളും മണൽതിട്ടകളും അവർക്ക് സംരക്ഷണ വലയം തീർത്തു.കൂടാതെ ബദൂയിനുകളെ അപേക്ഷിച്ച് ജർമ്മൻ നാവികർ യുദ്ധ പരിചയത്തിൽ വളരെ മുന്നിലായിരുന്നു. എണ്ണത്തിൽ കുറവായിരുന്ന നാവികരെ എളുപ്പത്തിൽ കിഴടക്കാമെന്ന് കരുതിയ ആക്രമണകാരികൾക്ക് ആദ്യ നിമിഷം തന്നെ പിഴച്ചു. മണൽതിട്ടയിൽ ഒട്ടകപ്പുറത്തിരുന്നു തോക്കു ചൂണ്ടിയ ആൾ നാവികരുടെ വെടിയേറ്റ് വീണു.

ആദ്യഘട്ട ആക്രമണത്തിൽ ബദൂയിനുകൾക്ക് മാത്രമേ ആൾനാശമുണ്ടായുള്ളൂ. നാവിക സംഘത്തിൻ്റെ മെഷീൻ ഗണ്ണുകൾ കൂടി പ്രവർത്തനക്ഷമമായതോടു കൂടി അക്രമണകാരികൾ താൽക്കാലികമായി പിൻവാങ്ങി. ഈ സമയം കൊണ്ട് ജർമ്മൻസ് നാല് മെഷീൻ ഗണ്ണുകളും സുരക്ഷിതമായി കിടങ്ങുകളുണ്ടാക്കി സ്ഥാപിച്ചു. ഏതു വശത്തു നിന്നുള്ള ആക്രമണത്തേയും നേരിടാൻ ഇത് സഹായകരമായിരുന്നു. ബദൂയിനുകൾ വീണ്ടും ആക്രമണം തുടങ്ങി ഇപ്രാവശ്യം മുൻപത്തേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ പൊസിഷനുകളുടെ മേന്മയിൽ മുൻതൂക്കം ജർമ്മൻ നാവികർക്ക് തന്നേയായിരുന്നു. തുടർച്ചയായ ആക്രമണമുണ്ടായാൽ തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള വെടിക്കോപ്പുകൾ തികയാതെ വരുമെന്ന് മ്യൂക്കേക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. മെഷീൻ ഗണ്ണുകൾക്കും, റൈഫിളുകൾക്കുമായി 2000 വെടിയുണ്ടകൾ മാത്രമേ അവരുടെ കൈവശമുള്ളത്. പിന്നെ 24 കൈത്തോക്കുകളും ഓട്ടോമൻ ഗാർഡ് കളുടെ കൈവശം പത്ത് റൗണ്ടും. ഇത്തവണത്തെ ആക്രമണത്തിൽ ഒരു ജർമ്മൻ ഓഫിസർക്ക് വെടിയേറ്റു, സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഡൊക്ടർ ഓഫീസറുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും , പരാജയപ്പെട്ടു. ഇടവിട്ടുള്ള ആക്രമണങ്ങളായതിനാൽ മ്യൂക്കെ പ്രതിരോധത്തിലാണ് ശ്രദ്ധയൂന്നിയത്. ആക്രമണകാരികളെ തുരത്താനായി മുന്നോട്ട് കയറി ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ആൾനാശമാണ് ഫലം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു. Reinforcement വരുന്നത് വരെ പ്രതിരോധം മാത്രമാണ് രക്ഷ. ബദുക്കളുമായുള്ള അവരുടെ പോരാട്ടം മൂന്ന് ദിവസം നീണ്ടുനിന്നു. രണ്ട് ജർമ്മൻ നാവികർക്കും കുറച്ച് ഒട്ടകങ്ങൾക്കും ജീവഹാനി സംഭവിച്ചു.

മൂന്നാമത്തെ ദിവസം ഉച്ചയോടടുത്ത് ജിദ്ദയിൽ നിന്ന് മക്കയിലെ അമീറിൻ്റെ പ്രതിനിധിയും സൈനികരും പോരാട്ട സ്ഥലത്തെത്തി. ഇതു കണ്ടതോടെ കൂടുതൽ ആക്രമണത്തിന് മുതിരാതെ ബദൂയിനുകൾ പിൻവാങ്ങി. കൊല്ലപ്പെട്ട ബദുക്കളുടെ ആയുധങ്ങൾ പരിശോധിച്ചതിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം മ്യൂക്കെക്ക് മനസ്സിലായി , അക്രമണകാരികൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് ആയുധങ്ങളായിരുന്നു. ബ്രിട്ടിഷുകാർക്കു വേണ്ടി കൂലി പടയാളികളായതായിരുന്നു ബദൂയിനുകൾ. മക്കയിലെ അമീറിൻ്റെ അതിഥികളായി അവർ രണ്ട് ദിവസം ജിദ്ദയിൽ തങ്ങി. അക്കാലത്ത് ഓട്ടോമൻ തുർക്കികൾ ക്ക് അറേബിയയിൽ പൂർണ്ണമായ നിയന്ത്രണമില്ലായിരുന്നു.. മക്കയിലെ അമീറും, മദീനയിലെ ഷെരീഫും തുർക്കികളുടെ നാമമാത്രമായ നിയന്ത്രണത്തിന് വിധേയമായി സ്വയം ഭരിക്കുന്നവരായിരുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ നാൾ ജിദ്ദയിൽ തങ്ങുന്നത് അപകടകരമായേക്കുമെന്ന് മനസ്സിലായ നാവിക സംഘം രണ്ട് വലിയ മീൻപിടുത്ത വള്ളങ്ങൾ വാടകക്കെടുത്ത് രാത്രിയിൽ ആരുമറിയാതെ ജിദ്ദയിൽ നിന്ന് യാത്രയായി. ബ്രിട്ടീഷ് കപ്പലുകളെ പേടിച്ച് കൂടുതൽ ഉൾക്കടലിലേക്ക് പോകതേയായിരുന്നു അവരുടെ യാത്ര.ജിദ്ദയിൽ നിന്ന് 600 ലധികം കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടി അവർ Al Wajh എന്ന പട്ടണത്തിൽ അവർ തങ്ങളുടെ കടൽയാത്ര ഏപ്രിൽ 29ന് അവസാനിപ്പിച്ചു. അവരുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം Al ula യിലെ Hijaaz Railway Station ആയിരുന്നു. വീണ്ടും കരയിലൂടെ 250 കിലോമീറ്റർ താണ്ടി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. ജർമ്മൻ നയതന്ത്ര പ്രതിനിധികളും, ടർക്കിഷ് സൈനീക ഉദ്യോഗസ്ഥരും ചേർന്ന് നാവികർക്ക് ഗംഭീര സ്വീകരണം നൽകി. ഓട്ടോമൻ അധികാരികളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ട്രെയിൻ അവർക്കായി കാത്തു നിന്നിരുന്നു.അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ ലോകത്ത് വ്യാപിച്ചിരുന്നു.. മ്യൂക്കേയും സംഘവും ട്രെയിൻ യാത്ര തുടങ്ങി. സിറിയയിലെ ഡമാസ്കസ് വരെയായിരുന്നു ട്രെയിൻ യാത്ര. നാവികരെല്ലാവരും ആഹ്ളാദഭരിതരായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായും ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലൂടേയായിരുന്നു യാത്ര എന്നതിനാൽ യാതൊരു ഭയാശങ്കകളില്ലായിരുന്നു. ഡമാസ്ക്കസിൽ നിന്ന് ആലെപ്പോ പിന്നീട് ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യ തലസ്ഥാനമായ കോൺസ്റ്റാൻറിനോപ്പിളിലേക്ക്.

1915 -May 23, ജർമ്മൻ അഡ്മിറലും, ഓട്ടോമൻ നേവിയുടെ കമാണ്ടർ -ഇൻ-ചീഫുമായ Wilhelm Souchon ൻ്റെ കാര്യാലയം. ആപ്പീസിലെ സ്വീകരണമുറി ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എംഡൻ ലാൻഡിംഗ് പാർട്ടിയിലെ നാവികരെ ആദരിക്കാനും ധീരതക്കുള്ള അവാർഡുകൾ നൽകാനുമായി അഡ്മിറൽ സംഘടിപ്പിച്ച ചടങ്ങ് ആരംഭിച്ചു. അംഗരക്ഷകരോടൊപ്പം ഹാളിലെത്തിയ അഡ്മിറലിനെ സല്യൂട്ട് ചെയ്ത ശേഷം വോൺ മ്യൂക്കേ പറഞ്ഞു.“I report the landing squad from the Emden, four officers, fourteen petty officers, and thirty men strong.”

പ്രൗഡഗംഭീരമായ ചടങ്ങുകൾക്കും കുറച്ച് ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിനും ശേഷം അവർ ജർമ്മനിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ജൂൺ മാസാവസാനം അവർ ജർമ്മനിയിലെത്തി. തെക്കൻ പസഫിക്കിൽ നിന്ന് 11000 കിലോമീറ്ററിലധികം താണ്ടി ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്ത്. ജർമ്മനിയിലേക്കുള്ള അവരുടെ ഏഴ് മാസത്തെ ഐതിഹാസിക യാത്രയെ എങ്ങനേയാണ് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്?