മനോജ് വെള്ളനാട്
ഗാന്ധിജിയെ RSS വെടിവച്ച് കൊന്നിട്ട് 72 വർഷമായി. തലയിൽ കളിമണ്ണായിരുന്നതിനാൽ അവർ വിചാരിച്ചത് അതോടെ എല്ലാം തീരുമെന്നാണ്. ഗാന്ധി എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിയല്ലാ ഒരാശയമാണെന്നും, അതിനെ ഒരിക്കലും കൊല്ലാനാവില്ലെന്നും നിഷേധിച്ചതു കൊണ്ടോ നിരാകരിച്ചതു കൊണ്ടോ അതിന്റെ ഒഴുക്കിനെ തടയാനാവില്ലെന്നും ഈ 72 വർഷമായിട്ടും അവർക്ക് മനസിലാവുന്നില്ല.
അതു തന്നെയാണവരെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണവും. ഗാന്ധിജിയുടെ ഓർമ്മകൾ പോലും അവരുടെ നെഞ്ചിലെ ഭാരമാണ്. അത് കൊന്നതിലുള്ള കുറ്റബോധമൊന്നുമല്ലാ, കൊന്നിട്ടും കൊന്നിട്ടും ചാവുന്നില്ലല്ലോന്നുള്ള ഫ്രസ്ട്രേഷനാണ്. ഇനി ആ ഓർമ്മകൾ ഇല്ലാതാക്കിയാലെങ്കിലും ആ ഭാരമങ്ങ് മാറുമോന്ന് നോക്കുകയാണ് കൊലയാളികളുടെ പിന്മുറക്കാർ.
ഇല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളെ.. അതു തെറ്റാണ്. നിങ്ങളുടെ 100 ആയിരം മണ്ടത്തരങ്ങളിൽ മറ്റൊന്നു മാത്രമാണ് ഗാന്ധി സ്മാരകത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങളുടെ സഹപ്രവർത്തകൻ ഗാന്ധിയെ കൊല്ലുന്ന രംഗങ്ങൾ മാറ്റുന്നത്. ആ ഓർമ്മകൾ മനുഷ്യരിവിടെ ഉള്ളിടത്തോളം നിങ്ങൾക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി നിൽക്കുന്നൊരു വിരലായിത്തന്നെ ഇവിടുണ്ടാവും, ജയ് ഹിന്ദ്.
Advertisements
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ബ്ലോഗ് പേപ്പർ & നമ്പർ വൺ സിറ്റിസൺ ജേർണലിസം പോർട്ടൽ. ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലേഖനങ്ങളും കമന്റുകളും ബൂലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളല്ല.അവയുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.