വർഗ സിദ്ധാന്തത്തിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷം; അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ തുടങ്ങിയ തകർച്ച

ഇ ന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ നിർണായക സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന ഇടതുപക്ഷം ഇന്ന് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. കേരളം കൂടി നഷ്ടമായതോടെ അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടിനിടയിൽ ഇന്ത്യയിൽ ഒരു തുണ്ടു ഭൂമിപോലും ഇടതുപക്ഷ ഭരണത്തിൻ കീഴിലില്ലാതായി. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഈ വീഴ്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ എന്താണ് കാരണം, ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ എവിടെയാണ് തിരുത്തേണ്ടത്? രജീഷ് പി. രഘുനാഥ് എഴുതുന്ന ലേഖനത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം.  To advertise here, കേരളത്തിലെ ചരിത്രപരമായ തുടർഭരണവും അതിന് ശേഷമുള്ള തിരിച്ചടിയും അഞ്ച് വർഷം കൂടുമ്പോൾ ഭരണം മാറുന്ന കേരളീയ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം തിരുത്തിക്കുറിച്ചു കൊണ്ട് 2021-ൽ ഇടതുപക്ഷം ചരിത്രപരമായ തുടർഭരണം നേടി. കോവിഡ് പ്രതിരോധവും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങളും ഇതിന് തുണയായി. എന്നാൽ, തുടർഭരണത്തിന് ശേഷം വലിയ തോതിലുള്ള ഭരണവിരുദ്ധ വികാരമാണ് സംസ്ഥാനത്തുണ്ടായത്. ഗുരുതരമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, ശമ്പളവും പെൻഷനും മുടങ്ങുന്ന അവസ്ഥ, പിൻവാതിൽ നിയമന ആരോപണങ്ങൾ, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയും പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെയും അഹങ്കാര മനോഭാവം എന്നിവ ജനങ്ങളെ അകറ്റി. ഒടുവിൽ നടന്ന പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന് വലിയ പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഈ ഭീകരമായ വീഴ്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും പ്രായോഗികവുമായ നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ട്. യാഥാസ്ഥിതിക പ്രത്യയശാസ്ത്രവും കാലഹരണപ്പെട്ട ശൈലിയുമാണ് അതിൽ പ്രധാനം. ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും കാലത്ത് പുതുതലമുറയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം അധികാരത്തിലിരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക 'അധികാര വർഗ്ഗം' രൂപപ്പെട്ടു. താഴേത്തട്ടിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ കേൾക്കാനോ അവ പരിഹരിക്കാനോ നേതാക്കൾ തയ്യാറായില്ല. ബംഗാളിലും കേരളത്തിലും പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെ ഗുണ്ടായിസവും അഹങ്കാരവും സാധാരണക്കാരെ പാർട്ടിയിൽനിന്ന് അകറ്റി. ദേശീയ തലത്തിൽ ബി.ജെ.പി. ഉയർത്തുന്ന തീവ്ര ദേശീയതയ്ക്കും ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിനും ബദൽ വെക്കാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിയുന്നില്ല. ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും വലിയൊരു വിഭാഗം ഇടതുപക്ഷ വോട്ടർമാർ നേരിട്ട് ബി.ജെ.പിയിലേക്ക് ചേക്കേറി എന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. പ്രാദേശിക പാർട്ടികളുടെ വളർച്ച ഇന്ത്യയിൽ ബി.ജെ.പി. വിരുദ്ധ വോട്ടുകൾ ഇന്ന് സമാഹരിക്കുന്നത് പ്രാദേശിക പാർട്ടികളാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്: എ.എ.പി, ഡി.എം.കെ, എസ്.പി., ആർ.ജെ.ഡി. തുടങ്ങിയവ. ഈ പാർട്ടികൾ കൂടുതൽ പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയവും സോഷ്യൽ എഞ്ചിനീയറിംഗും നടത്തുമ്പോൾ, ഇടതുപക്ഷം ഇപ്പോഴും തങ്ങളുടെ സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടുകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. പാർലമെന്റിൽ സാധാരണക്കാരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും ശബ്ദം ഉയർത്താൻ ഇന്ന് ശക്തമായ ഒരു ഇടതുപക്ഷ സാന്നിധ്യമില്ല. പാർലമെന്റിലെയും വിവിധ സംസ്ഥാനത്തിലെയും പ്രാതിനിധ്യം കുറഞ്ഞതോടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ ദേശീയ പാർട്ടി പദവി പോലും വലിയ ഭീഷണിയിലാണ്. ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങളിൽ അടിയന്തരമായ മാറ്റം വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ് യുവനേതൃത്വത്തെ വളർത്തുകയെന്നത്. പ്രായമായ നേതാക്കളുടെ പിടിയിൽനിന്ന് പാർട്ടിയെ മോചിപ്പിച്ച് സമർത്ഥരായ യുവാക്കൾക്ക് നേതൃത്വ നിരയിലേക്ക് വരാൻ അവസരമൊരുക്കണം. വ്യവസായങ്ങളെയോ സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങളെയോ പൂർണ്ണമായി എതിർക്കുന്ന രീതി മാറ്റി, തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രായോഗിക സാമ്പത്തിക നയം സ്വീകരിക്കണം. സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാംപയ്നുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, കർഷകരുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും ദൈനംദിന പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട് താഴേത്തട്ടിൽ ജനവിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കണം. ഇന്ത്യയിലെ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും, പ്രമുഖ ദേശീയ മാധ്യമങ്ങളും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പരാജയത്തെ വിലയിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആ വിലയിരുത്തലുകളിലൊക്കെയും പ്രധാനമായി തെളിഞ്ഞുകാണുന്നത് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വോട്ടുകൾ ബി.ജെ.പിയിലേക്ക് പോകുന്നതാണ്. ദേശീയ തലത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ ചർച്ചാവിഷയം ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത വോട്ടുകൾ ബി.ജെ.പിയിലേക്ക് പോയതാണ്. തൃണമൂൽ കോൺഗ്രസിന്റെ അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തെ ചെറുക്കാൻ കോൺഗ്രസിനോ ഇടതുപക്ഷത്തിനോ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ട്, വലിയൊരു വിഭാഗം താഴേത്തട്ടിലുള്ള വോട്ടർമാർ തങ്ങളുടെ 'രക്ഷകനായി' ബി.ജെ.പിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അതേപോലെയാണ് സോഷ്യൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിലെ പരാജയം. നരേന്ദ്രമോദി ബി.ജെ.പിയും പ്രാദേശിക പാർട്ടികളും ജാതി സമവാക്യങ്ങളെയും മതപരമായ സ്വത്വങ്ങളെയും കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ഇടതുപക്ഷം ഇപ്പോഴും പഴയ 'വർഗ്ഗ സിദ്ധാന്തത്തിൽ' മാത്രം തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഈ വർഗ സിദ്ധാന്തമാകട്ടെ ഇന്ത്യക്കാരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ പാർട്ടിക്കു കഴിയുന്നില്ല. ദളിത്, ഒ.ബി.സി, ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളെ വലിയ തോതിൽ ആകർഷിക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് കഴിയുന്നില്ലെന്നത് അവർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഭൂമികയുടെ നിലനിൽപ് തന്നെ ഭീഷണിയിലാക്കുന്നതാണ്. ഒരുകാലത്ത് യു.പി.എ സർക്കാരിനെ (2004) പുറത്തുനിന്ന് താങ്ങിനിർത്തുകയും 60-ലധികം സീറ്റുകൾ നേടുകയും ചെയ്ത ഇടതുപക്ഷം ഇന്ന് പാർലമെന്റിൽ വിരലിലെണ്ണക്കാവുന്ന സീറ്റുകളിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. ഇത് ദേശീയ തലത്തിൽ പ്രതിപക്ഷ സഖ്യങ്ങളിലെ അവരുടെ സ്വാധീനവും വിലപേശൽ ശേഷിയും പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കി. ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്ന പാർട്ടി ഇന്ന് കേവലം കേരളത്തിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ചില പോക്കറ്റുകളിലും മാത്രമായി ഒതുങ്ങിയ ഒരു 'പ്രാദേശിക പാർട്ടി' മാത്രമായി ദേശീയ തലത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ തിരിച്ചടിയാണ് യുവതലമുറയിൽനിന്ന് ഇടതുപക്ഷത്തെ അകറ്റി നിർത്തുന്ന ഘടകം. ജെ.എൻ.യു, ഹൈദരാബാദ് സെൻട്രൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി തുടങ്ങിയ കേന്ദ്ര സർവ്വകലാശാലകളിൽനിന്നും ഇടതുപക്ഷ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾക്ക് (SFI, AISF) വലിയ രീതിയിലുള്ള വെല്ലുവിളികൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. വലതുപക്ഷ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും അംബേദ്കറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ക്യാമ്പസുകളിൽ ശക്തമാകുന്നത് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവി കേഡർമാരുടെ വരവിനെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ബി.ജെ.പിയും മറ്റ് പ്രാദേശിക പാർട്ടികളും സോഷ്യൽ മീഡിയയും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും ഉപയോഗിച്ച് ജനങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ആശയവിനിമയ ശൈലി ഇപ്പോഴും പഴയ ലഘുലേഖകളിലും പ്രകടനപത്രികകളിലും ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷം ഇതിന് അപവാദമായിരിക്കാം. ദേശീയതലത്തിൽ ഈ യാഥാർഥ്യത്തെ അവഗണിക്കാനാവില്ല. ദേശീയ തലത്തിൽ കോർപ്പറേറ്റുവത്ക്കരണത്തെയും ആഗോളവൽക്കരണത്തെയും പാർട്ടി ശക്തമായി എതിർക്കുമ്പോൾ തന്നെ, കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഭരിക്കുമ്പോൾ വിദേശ നിക്ഷേപങ്ങളെയും സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തത്തെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് വലിയ രീതിയിൽ പാർട്ടി അണികൾക്കിടയിലും പൊതുജനങ്ങൾക്കിടയിലും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ദേശീയ മാധ്യമങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. നയസമീപനത്തിൽ വന്ന മാറ്റം സ്വന്തം അണികളെപ്പോലും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് സാധിക്കാതെ വരുന്നു. തങ്ങൾ ഇന്നലെ വരെ പ്രസംഗിച്ചതൊക്കെയും വിഴുങ്ങി എതിർത്തിരുന്നതൊക്കെയും മാറ്റിവെച്ച് പുതിയ സമീപനം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അത് തങ്ങളുടെ അണികൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്ന യാഥാർഥ്യം ഇടതുപക്ഷം നേരിടുന്ന വലിയ പ്രതിസന്ധിയാണ്. ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസിനോട് സഖ്യം ചേരുകയും കേരളത്തിൽ കോൺഗ്രസിനെതിരെ മുഖ്യശത്രുവായി പോരാടുകയും ചെയ്യുന്ന നയം ദേശീയ വോട്ടർമാർക്കിടയിൽ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിന്റെ സുതാര്യത ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഇടയാക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ പാർട്ടി കോൺഗ്രസുകളിലും കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി യോഗങ്ങളിലും നേതൃത്വം തന്നെ അംഗീകരിച്ച ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ജനകീയ സമരങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പാർട്ടിക്ക് വീഴ്ച പറ്റി. പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത് താഴേത്തട്ടിലുള്ള പാർട്ടി കെട്ടുറപ്പിനെ ബാധിച്ചു. ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് ശൈലിയും പാർട്ടി നേതാക്കളുടെ അഴിമതിയും സാധാരണക്കാരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി. ഇന്ത്യയിൽ ശക്തമായ ഒരു 'ഇടതുപക്ഷ ബദൽ' ആവശ്യമാണെന്ന് ഭൂരിഭാഗം ലിബറൽ രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ തങ്ങളുടെ പഴയ റഷ്യൻ-ചൈനീസ് വിപ്ലവ മാതൃകകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് 'ഇന്ത്യൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജനാധിപത്യം' വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാത്ത പക്ഷം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അവർക്ക് പ്രസക്തിയുണ്ടാകില്ല എന്നാണ് വിലയിരുത്തലുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ആഗോളവത്കരണത്തിനും ഉദാരവത്കരണത്തിനും ശേഷം ഇന്ത്യയിലെയും ആഗോളതലത്തിലെയും സാമ്പത്തിക രംഗത്തുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ വിശകലന വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗതമായ 'തൊഴിലാളി-മുതലാളി' വർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മാത്രം ഊന്നിനിൽക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ നിർണായകമായ ജാതി, ലിംഗസമത്വം എന്നീ അടിയന്തര സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കൃത്യമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. മുൻകാലങ്ങളിൽ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോരാടിയിരുന്ന വിമതശബ്ദമായിരുന്ന ഇടതുപക്ഷം (പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിൽ), ദീർഘകാലം അധികാരത്തിലിരുന്നതോടെ 'അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷ' സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ വിലയിരുത്തുന്നു. സാധാരണ ജനങ്ങളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവികളും പോലും നേതൃത്വത്തിന്റെ അഹങ്കാര ശൈലിക്കും പാർട്ടി നിയന്ത്രിത ഭരണസംവിധാനത്തിനും എതിരെ ഒരു തിരുത്തൽ നടപടി എന്നോണം ഭരണവിരുദ്ധ വോട്ടുകൾ രേഖപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ അധ്യാപക നിയമന അഴിമതിയും ത്രിപുരയിലെ 10,323 അധ്യാപകരുടെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലിനും വഴിവെച്ച നിയമന അട്ടിമറിയും പോലെ തന്നെ ഒടുവിലത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കേരളത്തിലും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയത് അഴിമതി ആരോപണങ്ങളാണ്. സഹകരണ ബാങ്ക് ക്രമക്കേടുകളും മറ്റ് സാമ്പത്തിക ആരോപണങ്ങളും പാർട്ടിയുടെ 'ധാർമ്മിക മേൽക്കോയ്മ'യ്ക്ക് വലിയ ക്ഷതമേൽപ്പിച്ചു. തങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായി സംരക്ഷിച്ചുപോന്ന ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് (മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ) കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെയോ വലതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ കടന്നാക്രമണങ്ങൾക്കെതിരെ കൃത്യമായ സംരക്ഷണം നൽകാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിയുന്നില്ലെന്ന തോന്നൽ വോട്ടർമാരിൽ ഉണ്ടായതും വൻ തിരിച്ചടിയായി. അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനങ്ങൾക്കായി വലിയ തുക വായ്പയെടുത്തതോടെ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ പൊതുക്കടം ഇരട്ടിച്ചതും, പെൻഷൻ-ശമ്പള വിതരണത്തിലുണ്ടായ തടസ്സങ്ങളും പ്രതിപക്ഷത്തിന് മികച്ച ആയുധമായി. ഒപ്പം യുവാക്കൾക്കിടയിൽ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയും അന്യനാടുകളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റവും ഇടതുപക്ഷ വികസന മാതൃകകളുടെ പൊള്ളത്തരം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായി. ഇന്ത്യയിൽ ബി.ജെ.പി. ഉയർത്തുന്ന ശക്തമായ വലതുപക്ഷ/ദേശീയതാ രാഷ്ട്രീയത്തോടും മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസോ ആം ആദ്മി, തൃണമൂൽ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക പാർട്ടികളോ നടത്തുന്ന ജനപ്രിയ സോഷ്യൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിനോടും മത്സരിക്കാൻ ആവശ്യമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ മെനയുന്നതിൽ ഇടതുപക്ഷം പരാജയപ്പെട്ടു. ലോകമെമ്പാടും കോർപ്പറേറ്റ് കേന്ദ്രീകൃതമായ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾക്കെതിരെയും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെയും ജനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന് പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ആ വിടവിലേക്കുള്ള ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിക്കണം. സുവർണകാലം ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടതുപക്ഷം നിർണായക ശക്തിയായിരുന്ന പ്രതാപകാലത്ത് പാർലമെന്റിലും വിവിധ സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലും അവർക്ക് അതിശക്തമായ സാന്നിധ്യമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ദേശീയ തലത്തിൽ സർക്കാരുകളുടെ നിലനിൽപ്പ് പോലും നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നതാണ് ആ കാലം. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പാർലമെന്ററി ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന സാന്നിധ്യം 2004-ലെ 14-ാം ലോക്സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ആയിരുന്നു. അന്ന് ആകെ 62 ലധികം സീറ്റുകളാണ് ഇടതുപക്ഷ കക്ഷികൾ ഒന്നിച്ച് നേടിയത്. ഇതിൽ സി.പി.എമ്മിന് മാത്രം 43 സീറ്റുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാം യു.പി.എ സർക്കാരിന് പുറത്തുനിന്ന് പിന്തുണ നൽകിയ ഇടതുപക്ഷം, അന്നത്തെ ദേശീയ നയരൂപീകരണങ്ങളിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു. വിവരാവകാശ നിയമം, തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി, വനാവകാശ നിയമം എന്നിവ നടപ്പിലാക്കാൻ യു.പി.എ സർക്കാരിന്മേൽ ശക്തമായ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിയത് ഈ പാർലമെന്ററി കരുത്തായിരുന്നു. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിന്റെ അടയാളമായി സി.പി.എം. നേതാവായിരുന്ന സോമനാഥ് ചാറ്റർജി 2004 മുതൽ 2009 വരെ ലോക്സഭാ സ്പീക്കറായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലെ അപ്രമാദിത്വവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ആംആദ്മി പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ജയിക്കുന്നത് 90 ശതമാനത്തിലധികം സീറ്റുകൾ നേടിക്കൊണ്ടാണ്. എന്തുകൊണ്ടിങ്ങനെ എന്ന പല വിദഗ്ധരുടെയും അന്വേഷണം ഒരുകാലത്തെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ അത്തരം നേട്ടങ്ങളിലാണ് എത്തിനിന്നത്. ജനങ്ങൾ അത്രമേൽ സമ്പൂർണമായി ആ രാഷ്ട്രീയത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിനർഥം. ബലാബലം സീറ്റുകളിൽ ജയിക്കുകയല്ല. ഏകപക്ഷീയമായ വിജയമാണ് പലപ്പോഴും ഇടതുപക്ഷം തങ്ങളുടെ കോട്ടകളിൽ നേടിയത്. അതിൽ പലതും മറ്റുള്ളവരെ വോട്ടുചെയ്യാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ നേടിയതാണെന്ന ആരോപണങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ ആ വിജയങ്ങളൊക്കെയും ചരിത്രമാണ്. പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ 34 വർഷമാണ് തുടർച്ചയായി ഭരിച്ചത്. 294 അംഗ നിയമസഭയിൽ ഭൂരിഭാഗം തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷത്തോടെയാണ് ഇടതുമുന്നണി ഭരിച്ചിരുന്നത്. 1987, 1991, 2006 തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ഇരുന്നൂറിലധികം സീറ്റുകൾ ഇടതുമുന്നണി ഒറ്റയ്ക്ക് നേടിയിരുന്നു. 2006-ൽ ബുദ്ധദേവ് ഭട്ടാചാര്യയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 235 സീറ്റുകൾ നേടിയാണ് ഇടതുപക്ഷം അധികാരം നിലനിർത്തിയത്. 1977 മുതൽ 2011 വരെ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ദീർഘമേറിയ ജനാധിപത്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണമായിരുന്നു ബംഗാളിലേത്. ത്രിപുരയിൽ കാൽ നൂറ്റാണ്ട് കാലത്തെ ഭരണം. 60 അംഗ നിയമസഭയിൽ പ്രതിപക്ഷത്തെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷമാണ് ഇടതുപക്ഷം നേടിയിരുന്നത്. 2013-ലെ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മണിക് സർക്കാരിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 50 സീറ്റുകൾ നേടിയാണ് ഇടതുപക്ഷം വിജയിച്ചത്. 1993 മുതൽ 2018 വരെ തുടർച്ചയായി 25 വർഷം ത്രിപുര ചുവപ്പ് കോട്ടയായി തുടർന്നു. കേരളത്തിൽ ശക്തമായ അടിത്തറയാണുള്ളത്. 140 അംഗ നിയമസഭയിൽ അഞ്ച് വർഷം കൂടുമ്പോൾ ഭരണം മാറിവരുന്ന പ്രതിഭാസത്തിനിടയിലും, അധികാരത്തിൽ വരുമ്പോഴെല്ലാം വ്യക്തമായ ഭൂരിപക്ഷം ഇടതുമുന്നണി നേടിയിരുന്നു. 1987, 1996, 2006 തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ശക്തമായ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെയാണ് ഇടതുപക്ഷം അധികാരത്തിലെത്തിയത്. 2021-ലെ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 99 സീറ്റുകൾ നേടി കേരള ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു മുന്നണിക്ക് തുടർഭരണം നേടിക്കൊടുക്കാനും ഇടതുപക്ഷത്തിന് സാധിച്ചു. ഈ മൂന്ന് കോട്ടകൾക്ക് പുറമെ, ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇടതുപക്ഷത്തിന് ശക്തമായ സ്വാധീനവും എം.എ.പിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. 1980-കളിലും 90-കളിലും ബീഹാർ, ആന്ധ്രാപ്രദേശ് നിയമസഭകളിൽ പത്തും ഇരുപതും എം.എൽ.എമാരുള്ള ശക്തമായ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ. തമിഴ്‌നാട്, പഞ്ചാബ്, അസം, രാജസ്ഥാൻ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കർഷക-തൊഴിലാളി മേഖലകളിൽ സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ നിയമസഭകളിലേക്ക് പ്രതിപ്രതിനിധികളെ അയക്കാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 2000-കളുടെ പകുതി വരെ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഗതിവിഗതികൾ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന മൂന്നാം ചേരിയുടെ തലച്ചോറായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത് ഇടതുപക്ഷമായിരുന്നു. പാർലമെന്റിലെ 60-ലധികം സീറ്റുകളും മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഭരണവും വഴി ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ തിരുത്തൽ ശക്തിയായി ഇടതുപക്ഷം നിലകൊണ്ട കാലമായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് കഥ മാറി. ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിലും വിവിധ സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലും ഇടതുപക്ഷ കക്ഷികളുടെ സീറ്റുകളും സാന്നിധ്യവും തുലോം തുച്ഛമാണ്. 2024-ൽ നടന്ന പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകാരം ലോക്സഭയിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ആകെ 8 സീറ്റുകൾ മാത്രമാണുള്ളത്. സി.പി.എമ്മിന് നാലു സീറ്റുകൾ (തമിഴ്‌നാട് - 2, കേരളം - 1, രാജസ്ഥാൻ - 1). സി.പി.ഐയ്ക്ക് രണ്ടു സീറ്റുകൾ (തമിഴ്‌നാട്-2). സി.പി.ഐ (എം.എൽ) ലിബറേഷൻ രണ്ടു സീറ്റുകൾ (ബീഹാർ - 2). ഇതിൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള സീറ്റുകൾ ഡി.എം.കെയുടെ സഹായത്തോടെയായിരുന്നു. ആ സഹായം ഈ കഴിഞ്ഞ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും തുടർന്നു. ഇക്കുറി അവിടെ വിജയിന്റെ ടിവികെ അധികാരത്തിൽ എത്താൻ വേണ്ടി ഡി.എം.കെയുമായി വിടപറഞ്ഞ് അവർക്കൊപ്പം ചേർന്നു. ഇനി അവിടെനിന്നുള്ള പോരാട്ടവും കടുപ്പം നിറഞ്ഞതാകും. കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് പതിറ്റാണ്ടിനിടയിൽ ആദ്യമായി ഇന്ത്യയിൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തും ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഭരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇപ്പോഴുള്ളത്. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ഭരണക്കോട്ടയായിരുന്ന കേരളത്തിലും നടന്ന നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പോടെ അവർക്ക് ഭരണം നഷ്ടപ്പെടുകയും പ്രതിപക്ഷത്തേക്ക് മാറേണ്ടി വരികയും ചെയ്തു. വിവിധ സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലെ പ്രധാന കക്ഷികളുടെ ഇന്നത്തെ സീറ്റ് നില ഇപ്രകാരമാണ്. രാജ്യത്തെ എട്ടു സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ നിയമസഭകളിലായി സി.പി.എമ്മിന് ആകെ 43 എം.എൽ.എമാർ. കേരളം: 26. ത്രിപുര: 10. തമിഴ്‌നാട്: 2. ബംഗാൾ: 1. ബീഹാർ: 1. ജമ്മു ആൻഡ് കാശ്മീർ: 1. ഒഡീഷ: 1. മഹാരാഷ്ട്ര: 1. സി.പി.ഐ.ക്ക് രാജ്യത്താകെ 11 നിയമസഭാ സീറ്റുകളാണുള്ളത്. കേരളം: 8. തമിഴ്‌നാട്: 2. തെലങ്കാന: 1. ബിഹാറിലെ മഹാസഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി മത്സരിച്ച സി.പി.ഐ (എം.എൽ) ലിബറേഷന് അവിടെ ശക്തമായ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. 12 സീറ്റുകൾ. ചുരുക്കത്തിൽ, നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിലെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ സ്വാധീനം വലിയ തോതിൽ ഇടിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. നിലവിൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തും സ്വന്തമായി ഭരണം നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യത്തിലും, കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന യു.ഡി.എഫ്, ഡി.എം.കെ അല്ലെങ്കിൽ ബിഹാറിലെ ആർ.ജെ.ഡി തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക കക്ഷികളുമായുള്ള സഖ്യത്തിലൂടെയാണ് തമിഴ്‌നാട്, ബിഹാർ, തെലങ്കാന തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇടതുപക്ഷം തങ്ങളുടെ ചെറിയ തോതിലുള്ള സാന്നിധ്യം നിലനിർത്തുന്നത്. ചരിത്രവഴി ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാമൂഹിക ഘടനയിലും ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ പ്രസ്ഥാനമാണ് ഇടതുപക്ഷം. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം മുതൽ സമകാലിക ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലാളി-കർഷക മുന്നേറ്റങ്ങൾ വരെ നീളുന്നതാണ് ഇതിന്റെ ചരിത്രം. ഇന്ത്യയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ തുടക്കം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ ദശകങ്ങളിലാണ്. 1917-ലെ റഷ്യൻ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവത്തിന്റെ വിജയമാണ് ഇന്ത്യൻ ചിന്തകരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചത്. 1920 ഒക്ടോബർ 17-ന് ഉസ്ബെക്കിസ്ഥാനിലെ താഷ്‌കന്റിൽ വെച്ച് മാനവേന്ദ്രനാഥ് റോയ് (എം.എൻ. റോയ്‌), അബനി മുഖർജി തുടങ്ങിയവരുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ (CPI) ആദ്യമായി രൂപീകരിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് 1925 ഡിസംബർ 26-ന് കാൺപൂരിൽവെച്ച് ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കോൺഫറൻസ് നടന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുത്ത ഇടതുപക്ഷം, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളുടെ കടുത്ത അടിച്ചമർത്തലുകൾ നേരിട്ടു. പേപ്പർ മിൽ സമരം, റെയിൽവേ സമരം തുടങ്ങിയവയിലൂടെ തൊഴിലാളികളെ അവർ സംഘടിപ്പിച്ചു. കാൺപൂർ ഗൂഢാലോചനക്കേസ് (1924), മീററ്റ് ഗൂഢാലോചനക്കേസ് (1929) എന്നിവയിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ ജയിലിലടയ്ക്കുകയും പാർട്ടിയെ നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ തന്നെയുള്ള ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരായ ജയപ്രകാശ് നാരായൺ, റാം മനോഹർ ലോഹ്യ, ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയവർ ചേർന്ന് 1934-ൽ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ചു. ഇത് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് കൂടുതൽ തൊഴിലാളി-കർഷക മുഖം നൽകി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷം ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടതുപക്ഷം ശക്തമായ സാന്നിധ്യമായി മാറി. 1957-ൽ കേരളത്തിൽ ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ലോകത്തിലാദ്യമായി ബാലറ്റ് പേപ്പറിലൂടെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്നു. ഈ സർക്കാരിന്റെ വിപ്ലവകരമായ ഭൂപരിഷ്‌കരണ നിയമങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്‌കരണങ്ങളും ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വഴിത്തിരിവായി. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ തർക്കങ്ങളെത്തുടർന്ന് (പ്രത്യേകിച്ച് ചൈന-സോവിയറ്റ് തർക്കവും ഇന്ത്യൻ കോൺഗ്രസ് സർക്കാരിനോടുള്ള സമീപനവും മുൻനിർത്തി) 1964-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നു. പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യ പാതയോട് വിയോജിച്ച് ചാരു മജൂംദാർ, കാനു സന്യാൽ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ബംഗാളിലെ നക്സൽബാരിയിൽ ആയുധധാരികളായ കർഷക മുന്നേറ്റം ഉണ്ടായി. ഇത് പിന്നീട് സി.പി.ഐ (എം.എൽ) രൂപീകരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രധാന കരുത്ത് അവർ രാജ്യത്ത് നയിച്ച സായുധവും അല്ലാത്തതുമായ ജനകീയ സമരങ്ങളാണ്. ഹൈദരാബാദ് നൈസാമിന്റെയും ക്രൂരന്മാരായ ജമീന്ദാർമാരുടെയും ചൂഷണത്തിനെതിരെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ നയിച്ച വീരോചിതമായ കർഷക സമരം ഇന്ത്യൻ സമരചരിത്രത്തിൽ ഏറെ് ഘോഷിക്കപ്പെട്ടതാണ്. 3000-ത്തോളം ഗ്രാമങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമാക്കുകയും കർഷകർക്ക് ഭൂമി വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. തിരുവിതാംകൂറിലെ ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ അമേരിക്കൻ മോഡൽ ഭരണപരിഷ്‌കാരത്തിനും സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ വാദത്തിനുമെതിരെ ആലപ്പുഴയിലെ കയർ-തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ സായുധ സമരമായിരുന്നു മറ്റൊന്ന്. ബംഗാളിലെ കർഷകർ വിളവിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗം തങ്ങൾക്ക് വേണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് ജമീന്ദാർമാർക്കെതിരെ നടത്തിയ വൻ പ്രക്ഷോഭം. ഇവയൊക്കെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ കരുത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. (തുടരും)